Δεν αφήνουμε τα νεογνά να κλαίνε. Τελεία και παύλα. Κάποιες φορές κλαίνε κι ας τα κρατάμε αγκαλιά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εμείς εκείνη τη στιγμή τα αφήνουμε και κλαίνε εξηγεί η παιδίατρος Αλεξάνδρα Κοσμαρίκου.
Η μαμά και ο μπαμπάς είναι εκεί, δίπλα στο μωρό τους και το ίδιο το γνωρίζει. Δεν είναι μόνο του.
Κάποιες φορές θα περάσει μία στιγμή από το κλάμα μέχρι την απάντησή μας, γιατί εκείνη τη στιγμή ήμασταν στο μπάνιο, ή γιατί μαγειρεύαμε.
Αλλά δεν αναφερόμαστε σε αυτό, γιατί και στην περίπτωση αυτή ο γονέας μόλις μπορεί θα δηλώσει την παρουσία του, φωνάζοντας δυνατά «έρχομαι!».
Αναφέρομαι στο κλάμα που έχει προγραμματιστεί από πριν, που έχει προκαθοριστεί, ίσως με τη συμβουλή κάποιου ειδικού, για να διδάξει στα παιδιά να «κοιμούνται», να γίνουν «ανεξάρτητα» ή να «κάθονται ήσυχα».
Αυτό το κλάμα λοιπόν, δεν δουλεύει.
Δεν διδάσκουμε στο παιδί μας να κοιμάται, αφήνοντάς το μόνο του να κλαίει. Τα παιδιά ξέρουν ήδη πώς να κοιμηθούν, απλά έχουν διαφορετικούς ρυθμούς από του ενήλικα.
Αυτό που πάμε να διδάξουμε στο παιδί μας είναι να μην φωνάζει το γονέα του, παρόλο που το ένστικτό του του λέει να ζητάει τη βοήθειά του (με το κλάμα, αφού δεν γνωρίζει κάποιον άλλο τρόπο).
Δεν διδάσκουμε στα παιδιά να είναι αυτόνομα, αγνοώντας τις ανάγκες τους. Με αυτόν τον τρόπο τους διδάσκουμε την παραίτηση, καθώς και το ότι κανένας δεν σε βοηθάει όταν το έχεις ανάγκη.
Δεν αφήνουμε τα παιδιά να κλαίνε. Όχι επίτηδες. Όχι ως κάτι προμελετημένο από πριν.
Όπως δεν αφήνουμε να κλαίνε οι ηλικιωμένοι παππούδες, ο σύζυγος που μας χρειάζεται, τα άτομα που νοιαζόμαστε. Όπως δεν θα θέλαμε να αγνοηθεί το δικό μας κλάμα.
Οι γονείς υπάρχουν για αυτό, για να αγκαλιάζουν τις ανάγκες του μικρού τους, για να το βοηθούν να διώξει το φόβο, για να του δείχνουν ότι ο κόσμος είναι ακόμα ένα όμορφο μέρος, ένα μέρος όπου οι άνθρωποι που νοιάζονται αλληλοβοηθούνται.
Αυτή την περίοδο που προγραμματίζουμε τη νέα χρονιά που ξεκινά, το να αφιερώσουμε χρόνο σε εμάς και στο πως θα γίνουμε οι γονείς που θέλουμε, αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία να κάνουμε έναν ειλικρινή απολογισμό της σχέσης μας με τα παιδιά μας και της πορείας της γονεικότητας μας. Είναι η στιγμή να σταματήσουμε για λίγο, να κοιτάξουμε πίσω στη χρονιά που πέρασε και να αναρωτηθούμε: Πώς τα πήγαμε; Πώς εξελίχθηκε η σχέση μας με τα παιδιά μας; Πώς να εκτιμήσουμε τη σχέση μας με τα παιδιά;
Επικοινωνία: Αναλογιστείτε πόσο ανοιχτή και ειλικρινής είναι η επικοινωνία στο σπίτι. Τα παιδιά νιώθουν ότι μπορούν να μιλήσουν μαζί σας χωρίς φόβο κριτικής ή τιμωρίας; Ακούτε πραγματικά τις ανάγκες και τα συναισθήματά τους;
Ποιότητα χρόνου: Πόσο ποιοτικός ήταν ο χρόνος που περάσατε μαζί; Είναι προτιμότερο λίγος αλλά ουσιαστικός χρόνος παρά πολύς χρόνος χωρίς αληθινή επαφή.
Υποστήριξη και κατανόηση: Νιώθουν τα παιδιά σας ότι τα στηρίζετε, ότι κατανοείτε τις δυσκολίες και τις προκλήσεις τους, και τα ενθαρρύνετε να αναπτύξουν τα ταλέντα και τα ενδιαφέροντά τους;
Συνέπεια και όρια: Τα όρια και οι κανόνες είναι απαραίτητα για την ασφάλεια και την ισορροπία. Αναλογιστείτε αν είστε συνεπείς και δίκαιοι, αλλά και αν αφήνετε χώρο για ελευθερία και πρωτοβουλία.
Ένα ολοκληρωμένο online πρόγραμμα γονεϊκής ενδυνάμωσης, που σε βοηθά:
Διαθέσιμο καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού (μέχρι 10 Σεπτεμβρίου) – για να το παρακολουθήσεις με τον δικό σου ρυθμό!
Το σεμινάριο προσφέρεται μαγνητοσκοπημένο και σε ενότητες, για να το παρακολουθήσεις όποτε και όσες φορές το χρειαστείς.
Γιατί η σχέση με το παιδί σου είναι η πιο σημαντική «επένδυση» που θα κάνεις ποτέ.
Γιατί η κατανόηση, η σύνδεση και η υποστήριξη δεν διδάσκονται μόνο στα σχολεία – αλλά κυρίως στο σπίτι!
Γιατί κανένα παιδί δεν χρειάζεται τέλειους γονείς – μόνο παρόντες, αληθινούς, πρόθυμους να εξελιχθούν.
Κάνε εγγραφή και εσύ στο Online Σχολείο Για Γονείς για να αποκτήσεις τη γνώση, την ηρεμία και την αυτοπεποίθηση που χρειάζεσαι ως γονιός!
NEWSLETTER
Εγγραφείτε στο NewsLetter
Μετάβαση στο περιεχόμενο
