Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα για έναν γονιό είναι να βλέπει το παιδί του να δυσκολεύεται και να μην παρεμβαίνει αμέσως. Το ένστικτο λέει να βοηθήσουμε, να βρούμε τη λύση, να απομακρύνουμε το εμπόδιο, να προλάβουμε την απογοήτευση.
Υπάρχει μια περίοδος στη σχέση μας με τα παιδιά που γνωρίζουμε σχεδόν τα πάντα γι’ αυτά. Ξέρουμε τι έφαγαν, με ποιον έπαιξαν, ποιος τα στενοχώρησε, τι συνέβη στο σχολείο και τι σκέφτονται να κάνουν την επόμενη μέρα. Όχι απαραίτητα επειδή τα ρωτάμε, αλλά επειδή τα ίδια έχουν μια φυσική ανάγκη να μοιράζονται μαζί μας τον […]
Οι περισσότεροι γονείς αγαπούν βαθιά τα παιδιά τους – δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό! Αυτό που συχνά λείπει δεν είναι η αγάπη, είναι ο χρόνος μέσα στον οποίο αυτή η αγάπη μπορεί να εκφραστεί χωρίς βιασύνη.
Ξυπνάμε βιαστικά, τρέχουμε στη δουλειά, επιστρέφουμε κουρασμένοι, έχουμε υποχρεώσεις, παιδιά, λογαριασμούς, τηλέφωνα, μηνύματα, εκκρεμότητες. Η μία μέρα μοιάζει με την άλλη και, πολλές φορές, λέμε στον εαυτό μας: «Να έρθει επιτέλους το καλοκαίρι να ξεκουραστώ.»
Το άγχος είναι ένα από τα πιο γνώριμα συναισθήματα του ανθρώπου. Το βιώνουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι. Δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, ούτε σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με το παιδί μας.
Κανένας γονιός δεν ξυπνά το πρωί με την πρόθεση να δυσκολέψει το παιδί του, το αντίθετο. Οι περισσότεροι προσπαθούν καθημερινά να το προστατεύσουν, να το προφυλάξουν από κάθε κίνδυνο, να του εξασφαλίσουν όσα οι ίδιοι ίσως στερήθηκαν και, πάνω απ’ όλα, να το δουν να μεγαλώνει ευτυχισμένο. Η υπερπροστασία γεννιέται σχεδόν πάντα από την αγάπη. […]
Αν παρατηρήσουμε δέκα διαφορετικές οικογένειες, θα διαπιστώσουμε πολύ γρήγορα ότι δεν υπάρχουν δύο γονείς που να μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Άλλοι είναι πιο αυστηροί, άλλοι πιο ελαστικοί, άλλοι υπερπροστατευτικοί και άλλοι δίνουν από πολύ νωρίς μεγάλη ελευθερία. Το ενδιαφέρον είναι ότι πίσω από κάθε τρόπο διαπαιδαγώγησης δεν κρύβεται μόνο μια […]
Υπάρχουν γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους έχοντας δίπλα τους έναν σύντροφο, με τον οποίο μοιράζονται –άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο– τις ευθύνες, τις αγωνίες και τις αποφάσεις της καθημερινότητας.
Κάθε χρόνο, μόλις τελειώσει το σχολείο, πολλοί γονείς αρχίζουν να οργανώνουν το καλοκαίρι των παιδιών τους με την ίδια σχεδόν αγωνία που οργάνωναν και τη σχολική χρονιά. Μαθήματα, ξένες γλώσσες, αθλητικές δραστηριότητες, δημιουργική απασχόληση, επαναλήψεις, στόχοι για τον Σεπτέμβριο.
Ζούμε σε μια εποχή που μοιάζει να θαυμάζει την εξάντληση. Ρωτάς κάποιον πώς είναι και συχνά η απάντηση είναι: Τρέχω. Δεν προλαβαίνω. Έχω χιλιάδες πράγματα να κάνω… Και πολλές φορές αυτό λέγεται σχεδόν με περηφάνια, σαν η κούραση να αποτελεί απόδειξη αξίας. Σαν να χρειάζεται να είμαστε διαρκώς απασχολημένοι για να δικαιολογούμε την ύπαρξή μας.
Μετάβαση στο περιεχόμενο
