Υπάρχει μια φράση που πολλές έχουμε πει κάποια στιγμή στη ζωή μας: «Εγώ δεν θα γίνω σαν τη μαμά μου». Και ύστερα έρχεται μια μέρα που ακούμε τον εαυτό μας να λέει κάτι στα παιδιά μας και σκεφτόμαστε: «Αυτό ακριβώς έλεγε κι εκείνη».
Με αυτή τη σκέψη θέλω να σας μιλήσω για τη «Βουλίτσα», τη νέα κωμωδία των Μιχάλη Δαρνάκη και Μαρίας Λαφτσίδου, που είδα, μου άρεσε και σας προτείνω. Μια παράσταση που βάζει στο επίκεντρο τις μαμάδες και ανοίγει, μέσα από το χιούμορ, μια συζήτηση που μας αφορά πολύ: πόσο διαφορετικές είμαστε τελικά από τις μητέρες μας;
Μαραθώνας 1987 — Παγκράτι 2026
Δύο γυναίκες. Δύο μαμάδες. Δύο εποχές. Ένας ηθοποιός. Αμέτρητα πλυντήρια. Και μία ανάγκη που τις ενώνει: να φροντίζουν όσους αγαπούν.
Οι μαμάδες του Βαγγέλη Κυπαρίσση, που αγαπήθηκαν από το κοινό, ανεβαίνουν για πρώτη φορά στη σκηνή. Μέσα από αυτές, η «Βουλίτσα» φέρνει κοντά δύο διαφορετικούς κόσμους, με αφετηρία τη νοσταλγία των 90s και με θέμα την ανιδιοτελή μητρική αγάπη, αλλά και τη διαρκή προσπάθειά μας να διαφοροποιηθούμε από το παλιό.
Γιατί αλλάζουν οι εποχές, οι συνήθειες, ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας. Αλλά η καθημερινότητα της μητρότητας εξακολουθεί να χωράει φροντίδα, ανησυχία, επαναλήψεις και πολλές στιγμές που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει.
Το χιούμορ μάς επιτρέπει να δούμε τον εαυτό μας
Αυτό που μου αρέσει στη «Βουλίτσα» είναι ότι προσεγγίζει τη μητρότητα με τρυφερότητα και αυτοσαρκασμό. Υπάρχει κάτι ανακουφιστικό στο να μπορούμε να γελάσουμε με καταστάσεις που, μέσα στην καθημερινότητα, μας κουράζουν ή μας δυσκολεύουν.
Να αναγνωρίσουμε λίγο τη μαμά μας. Λίγο τον εαυτό μας. Και αυτή την προσπάθεια να τα κάνουμε διαφορετικά, ενώ κουβαλάμε τόσα από όσα ζήσαμε μεγαλώνοντας.
Ως μαμά τριών παιδιών, αλλά και μέσα από τη δουλειά μου με γονείς, επιστρέφω συχνά σε αυτή τη σκέψη: μπορούμε να επιλέξουμε τι θέλουμε να κρατήσουμε από τη δική μας ανατροφή και τι χρειάζεται να αλλάξουμε. Η σχέση με το παρελθόν μας δεν χρειάζεται να είναι μια διαρκής μάχη.
Ανάμεσα στο γέλιο, η παράσταση αγγίζει και μια πιο ευαίσθητη πλευρά της μητρότητας: τι συμβαίνει όταν τα παιδιά φεύγουν και η καθημερινή φροντίδα αλλάζει μορφή; Μια φράση της το αποτυπώνει χαρακτηριστικά:
«Το σώμα ξεκουράζεται όταν φεύγουν τα παιδιά, αλλά το μυαλό δε σταματάει».
Τα παιδιά μεγαλώνουν, αποκτούν τη δική τους ζωή και μας χρειάζονται με άλλους τρόπους. Κι εμείς καλούμαστε να βρούμε ξανά τη θέση μας, να δώσουμε χώρο και να θυμηθούμε ότι έχουμε κι εμείς ανάγκη από φροντίδα.
Μήπως δεν είναι τόσο κακό να γίνουμε «σαν τη μάνα μας»;
Η «Βουλίτσα» αφήνει αυτή την ερώτηση ανοιχτή. Κι εμένα μου αρέσει που μας προσκαλεί να την κοιτάξουμε με λίγη περισσότερη τρυφερότητα. Να αναγνωρίσουμε την αγάπη που πήραμε, ακόμη κι όταν σήμερα επιλέγουμε να την εκφράσουμε διαφορετικά στα δικά μας παιδιά.
Αν αναζητάτε μια κωμωδία με χιούμορ, νοσταλγία και μια ιστορία που ακουμπά τη σχέση μάνας και παιδιού, βάλτε τη «Βουλίτσα» στις θεατρικές σας επιλογές. Ίσως, μάλιστα, να είναι μια όμορφη αφορμή για μια έξοδο με τη δική σας μαμά.
Κλείστε το εισιτήριό σας εδώ!
NEWSLETTER
Εγγραφείτε στο NewsLetter
Μετάβαση στο περιεχόμενο
