Η παιδική παράσταση «Ο Αόρατος Τονίνο», βασισμένη στο αγαπημένο έργο του Τζάνι Ροντάρι, επιστρέφει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στο «Από Μηχανής» Θέατρο, έχοντας ήδη κερδίσει την αγάπη χιλιάδων μικρών και μεγάλων θεατών.
Μετά τις δύο sold-out σεζόν και την υποψηφιότητά της από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών Θεάτρου στην κατηγορία «Θέατρο για Παιδιά και Εφήβους», η παράσταση συνεχίζει να συγκινεί με τον τρυφερό τρόπο που μιλά για τη φιλία, τον φόβο, τη μοναξιά και –κυρίως– την ανάγκη να μας «βλέπουν».
Στην καρδιά αυτής της ιστορίας βρίσκεται ο Τονίνο, ένα παιδί που εύχεται να γίνει αόρατο για να κρυφτεί από τα λάθη του. Τον ρόλο ενσαρκώνει ο Στράτος Νταλαμάγκος, ο οποίος με ευαισθησία και χιούμορ δίνει ζωή σε έναν ήρωα που αντανακλά τις πιο βαθιές παιδικές –και πολύ συχνά ενήλικες– ανασφάλειες.
Με αφορμή την επαναφορά της παράστασης, μιλήσαμε στο MomStories με τον Στράτο Νταλαμάγκο για την εμπειρία του ως «Αόρατος Τονίνο», για το τι κάνει την ιστορία τόσο διαχρονική και για το πώς η θεατρική ματιά μπορεί να αγγίξει ουσιαστικά το παιδί που κρύβεται μέσα σε όλους μας. Σε μια συζήτηση γεμάτη τρυφερότητα και αλήθεια, ο Στράτος εξηγεί γιατί η ιστορία αγγίζει τόσο διαφορετικές ηλικίες, τι σημαίνει για τον ίδιο να ενσαρκώνει έναν ήρωα που φοβάται να κάνει λάθος, και πώς η παιδική φαντασία συνεχίζει να φωτίζει και τη δική του πορεία στο θέατρο. Μια συνέντευξη για τη φιλία, τη μοναξιά, την ανάγκη για αποδοχή — και για τη μαγεία που συμβαίνει όταν αφήνεις την καρδιά σου να θυμηθεί το παιδί που υπήρξες.
«Φοβάμαι να πω το μάθημα, φοβάμαι μήπως κάνω λάθος, μακάρι να ήμουν αόρατος!» εύχεται ο Τονίνο και η ευχή του… ευθύς πραγματοποιείται!
Ο δάσκαλος θέλει να σηκώσει τον Τονίνο για μάθημα όμως ο Τονίνο φοβάται μήπως κάνει λάθος. Το μικρό αγόρι εύχεται να γίνει αόρατο και με τη βοήθεια των ίδιων των παιδιών που παρακολουθούν την παράσταση, η επιθυμία του πραγματοποιείται! Κι αν στην αρχή έχει πλάκα που κανείς δεν τον βλέπει, τί θα συμβεί όταν συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να γελάει και να παίζει ποδόσφαιρο με τους φίλους του ούτε να χαίρεται τις αγκαλιές της μητέρας του; Ώσπου συναντά έναν ηλικιωμένο κύριο και τότε θα καταλάβει τί πραγματικά σημαίνει να μη σε «βλέπει» κανείς και να είσαι μόνος.
Μια διαδραστική παράσταση η οποία μέσα από τον απλό και διασκεδαστικό λόγο του Ροντάρι προσφέρει μηνύματα σε μικρούς και μεγάλους. Μια ιστορία για την παιδική ψυχή, για τον παραγκωνισμό των ηλικιωμένων και το συναίσθημα της μοναξιάς που μπορεί να νιώθει ο άνθρωπος σε κάθε ηλικία. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μυλωνάς που υπογράφει τη θεατρική διασκευή του πολυαγαπημένου βιβλίου του Ροντάρι, μαζί με 5 ηθοποιούς και τη συνοδεία πρωτότυπης μουσικής, στήνουν μια παράσταση ευρηματική, ευφάνταστη, αστεία και συγκινητική για τη φιλία, την ενσυναίσθηση, τη χαρά της συνύπαρξης!
Ο Τζάνι Ροντάρι (1920-1980) δεν χρειάζεται συστάσεις. Δάσκαλος για ένα διάστημα, δημοσιογράφος και κατόπιν συγγραφέας παιδικών βιβλίων, άλλαξε τον ρου της παιδικής λογοτεχνίας καθώς και τον παιδαγωγικό της ρόλο. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες ενώ έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία μεταξύ των οποίων το Βραβείο Άντερσεν (1970) το οποίο θεωρείται το Νόμπελ της παιδικής λογοτεχνίας.
Η παράσταση απευθύνεται σε παιδιά Παιδικών Σταθμών, Νηπιαγωγείου και A, B, & Γ Δημοτικού
Ο «Αόρατος Τονίνο» επιστρέφει για τρίτη χρονιά, μετά από δύο sold-out σεζόν. Τι πιστεύετε ότι κάνει αυτή την παράσταση να αγγίζει τόσο τα παιδιά όσο και τους μεγάλους;
Ίσως γιατί πίσω από την απλότητα της ιστορίας υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο. Μιλάει για τη φιλία, για τον φόβο να μη σε δουν ή να σε ξεχάσουν, για την ανάγκη να ανήκεις. Αυτά δεν είναι μόνο παιδικά συναισθήματα — τα κουβαλάμε όλοι. Η παράσταση καταφέρνει να τα προσεγγίσει χωρίς να τα «διδάσκει»∙ απλώς τα φωτίζει, μέσα από το βλέμμα ενός παιδιού. Νομίζω εκεί βρίσκεται και η γοητεία της.
Πώς είναι για εσάς να ενσαρκώνετε τον Τονίνο — ένα παιδί που εύχεται να γίνει αόρατο; Τι σας συγκίνησε περισσότερο στον ρόλο του;
Με συγκινεί η ειλικρίνεια της επιθυμίας του. Ο Τονίνο εύχεται να γίνει αόρατος για να μην κάνει λάθος, για να μην εκτεθεί. Και ποιος δεν έχει νιώσει έτσι κάποια στιγμή; Όμως η ίδια του η ευχή τον φέρνει αντιμέτωπο με τη μοναξιά και την ανάγκη να τον «δουν». Αυτό το πέρασμα — από την απόκρυψη στην επιθυμία για παρουσία — έχει μέσα του αλήθεια. Είναι σαν να ξαναπιάνεις το νήμα με το παιδί που ήσουν κάποτε.
Ο Τονίνο είναι ένα παιδί που φοβάται να κάνει λάθος. Εσείς, ως ηθοποιός, πώς αντιμετωπίζετε τον φόβο του «λάθους» στη σκηνή ή στη ζωή;
Δεν νομίζω ότι φεύγει ποτέ ο φόβος του λάθους. Μαθαίνεις απλώς να ζεις μαζί του. Στο θέατρο, ειδικά, το «λάθος» μπορεί να γίνει στιγμή αλήθειας — αν το εμπιστευτείς. Πιστεύω πολύ στα “ατυχήματα”. Νομίζω πως η ελευθερία του ηθοποιού ξεκινάει όταν πάψει να προσπαθεί να είναι «σωστός». Και στη ζωή, κάτι παρόμοιο: τα λάθη σε πάνε πιο κοντά στον εαυτό σου απ’ ότι οι επιτυχίες.
Η παράσταση μιλά για τη μοναξιά, τη φιλία και την ανάγκη να μας «βλέπουν». Ποιο από αυτά τα θέματα θεωρείτε πιο επίκαιρο για τα σημερινά παιδιά;
Η ανάγκη να μας βλέπουν. Ζούμε σε μια εποχή που όλα προβάλλονται αλλά λίγα πραγματικά φαίνονται. Τα παιδιά, νομίζω, το καταλαβαίνουν αυτό πιο καθαρά απ’ όσο νομίζουμε. Θέλουν να τα προσέξεις αληθινά, όχι να τα «κοιτάξεις». Η φιλία, η αποδοχή, το να είσαι παρών με τον άλλο — αυτά είναι πράγματα που τα έχουμε πάντα ανάγκη, ίσως σήμερα περισσότερο από ποτέ.
Και τέλος, τι σας έχει μάθει ο «Αόρατος Τονίνο» για την παιδικότητα και τη δύναμη της φαντασίας;
Με έχει φέρει ξανά κοντά στην απλότητα της ματιάς που δεν έχει ακόμα φίλτρα. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται τον κόσμο μέσα από τη φαντασία, κι εκεί βρίσκεται μια μορφή αλήθειας που συχνά ξεχνάμε μεγαλώνοντας. Ο Τονίνο μου θύμισε ότι η παιδικότητα δεν είναι ηλικία — είναι τρόπος να βλέπεις τον κόσμο. Κι ότι, όσο κι αν μεγαλώνουμε.
NEWSLETTER
Εγγραφείτε στο NewsLetter
Μετάβαση στο περιεχόμενο
