Και όμως αυτό το παιδί κανείς μας δεν το έσωσε…

Αυτό το παιδί που με τα όργανά του σώζει τώρα άλλα παιδιά, φροντίζει άλλους ανθρώπους, φεύγοντας για τη γειτονιά των αγγέλων, κανείς δεν το έσωσε.

Ποιος άνθρωπος, ποιος γονιός δεν έχει λυγίσει αυτές τις μέρες με τη φωτογραφία του μικρού Άγγελου που κάνει το γύρο του διαδικτύου, συνοδεύοντας σκληρά κείμενα, σκληρές, βάναυσες αλήθειες για ένα τόσο δα μικρό παιδάκι…

Ποιος άνθρωπος δεν θύμωσε με αυτά τα τέρατα που λέγονται γονείς, με αυτή τη γυναίκα που λέγεται μάνα; Φτάνει όμως ο θυμός μας; Αρκεί η στενοχώρια μας; Ο Άγγελος έζησε τρία εφιαλτικά χρόνια μέσα στο ίδιο του το σπίτι και έφυγε μόνο του, σε ένα νοσοκομείο, μόνο του, μικρό παιδάκι…

Ο δικός μας θυμός θα περάσει, η θλίψη μας θα ξεχαστεί, αλλά κάπου ανάμεσα μας, όχι και τόσο μακριά, ένα άλλο παιδί, ένας άλλος «Άγγελος» θα υποφέρει καθημερινά από αυτούς που θα έπρεπε να είναι για αυτό μια μεγάλη αγκαλιά. Και εμείς που θα είμαστε; Τι θα κάνουμε; Πάλι τίποτα;

Κάπου διάβασα ότι η κοινωνία, εμείς οι άνθρωποι δηλαδή, εύκολα θα καλέσουμε την αστυνομία για το πάρτι που κάνει ο γείτονάς μας και μας ενοχλεί με τη δυνατή μουσική, αλλά δύσκολα, μάλλον ποτέ, δεν θα την καλέσουμε για τις φωνές που ακούμε από το διπλανό σπίτι, για αυτά που ξέρουμε πως γίνονται όταν κλείνουν οι πόρτες. Και εκεί φταίμε! Και είμαστε συνένοχοι. Και πρέπει να το καταλάβουμε ότι έχουμε ευθύνη! Δεν είναι η ζωή τους που «δεν μας πέφτει λόγος», όπως μας έμαθαν. Είναι η ζωή ενός ανθρώπου που μας εκλιπαρεί αθόρυβα να τον ακούσουμε, να τον καταλάβουμε, να τον βοηθήσουμε.

Και μια σκέψη ακόμη… η υπόθεση κακοποίησης του 3χρονου Άγγελου είναι άλλη μια θλιβερή απόδειξη του πού μπορούν να φτάσουν τα πράγματα και οι καταστάσεις όταν επικίνδυνα προβληματικοί άνθρωποι γίνονται γονείς και μεγαλώνουν παιδιά. Και εδώ έχουμε ευθύνη όλοι. Οι οικογένειες, η κοινωνία, το κράτος, η θρησκεία μας.

Γιατί αν αυτό το παιδί τελικά δεν είχε γεννηθεί, τουλάχιστον δεν θα είχε υποφέρει… Η επίγνωση πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι να γίνουν γονείς ίσως να ήταν σωτήρια.

υ.σ. Συνήθως τα editorials για να καλωσορίσω κάθε νέο μήνα στο Mom Stories έχουν άλλο χαρακτήρα και προσπαθώ πάντα να μοιράζομαι ευχάριστες σκέψεις και να δίνω μια νότα χαράς και αισιοδοξίας. Όμως, όπως όλους θεωρώ τους γονείς, η υπόθεση του Άγγελου με έθλιψε, με θύμωσε και με ταρακούνησε μαζί… Καλό μας μήνα