Κανείς ειδικός δεν είναι εδώ για να σου πει πώς να μεγαλώσεις το παιδί σου.

Από τότε που ξεκίνησα να δουλεύω με τους γονείς, να υποστηρίζω οικογένειες, να ακούω τις ιστορίες τους και να κάθομαι δίπλα τους στις δύσκολες στιγμές, σκέφτομαι συχνά ποιος είναι ο τρόπος τελικά να ηρεμίσει τελικά το μυαλό μας, εμάς των γονιών, να απεμπλακεί από το «πώς» και τα «πρέπει» για να μπορέσει να κάνει το σωστό, αυτό που τις περισσότερες φορές ήδη ξέρει.

Πρόσφατα λοιπόν, με αφορμή μια συζήτηση με μια υπέροχη μαμά, συνειδητοποίησα κάτι:
Κάποιες φορές όλοι χρειαζόμαστε ένα μικρό “φρεσκάρισμα”. Μια μικρή παύση για να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να θυμηθούμε τα βασικά. Γιατί νιώθω ότι πλέον σε μια εποχή που αλλάζει και με την πληθώρα πληροφοριών και γνώσεων που μας κατακλύζουν, κάποιες βασικές ιδέες που κάποτε έμοιαζαν αυτονόητες για τους γονείς, κάπως χάθηκαν στην πορεία.

Τι λέτε, πάμε να ξαναθυμηθούμε μερικές από αυτές μαζί;
Κάθε μέλος της οικογένειας έχει το δικό του ρόλο.
Όχι δεν μιλάω για αυστηρούς, αυταρχικούς ρόλους που μας περιορίζουν, αλλά για ουσιαστικούς ρόλους, βασισμένους στην εμπειρία, τη γνώση, τις δυνατότητες και τις αντοχές του καθενός από εμάς.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάς ότι :
Εσύ είσαι ο γονιός. Εσύ έχεις τη σοφία, την εμπειρία ζωής και την ευθύνη. Όλα αυτά σε καθιστούν τον φυσικό οδηγό της οικογένειάς σου. Και αυτό δεν είναι κακό. Είναι λογικό και πιστέψτε με, είναι και αυτό που χρειάζονται τα παιδιά μας. Έναν αληθινό ηγέτη που να μπορεί να τα διδάξει και να τα κάνει να νιώσουν ασφαλή.

Τα παιδιά έχουν τον ρόλο τους. Είναι οι φυσικοί μαθητές. Αυτοί που ακόμα μεγαλώνουν, εξερευνούν και μαθαίνουν. Και είναι απόλυτα φυσιολογικό ότι κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού προς την ενηλικίωση θα κάνουν λάθη, θα χρειαστούν βοήθεια και γνώση.

Ανάμεσα σε μια δύσκολη μέρα και σε μια αγκαλιά που ήρθε την κατάλληλη στιγμή, χτίζεται η εμπιστοσύνη.

Η κατανόηση λοιπόν του ρόλου που έχει ο καθένας μας μέσα στην οικογένεια δεν μας περιορίζει, μας βοηθά να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε, τι προσδοκούν τα άλλα μέλη από εμάς και πώς συνδεόμαστε μεταξύ μας.
Και ναι, ο ρόλος του παιδιού σου θα αλλάξει και θα εξελιχθεί καθώς ωριμάζει. Αλλά προς το παρόν, έχει ανάγκη τη δική σου στήριξη και τη δική σου καθοδήγηση.
Μπορείς να εμπιστευτείς τον εαυτό σου.

Κάπου στην πορεία διαπιστώνω ότι πολλοί γονείς έχασαν λίγη από εκείνη την εσωτερική εμπιστοσύνη που κάποτε είχαν. Όχι επειδή δεν νοιάζονται, αλλά επειδή νοιάζονται πάρα πολύ και θέλουν να κάνουν το σωστό για το παιδί τους.
Και σε έναν κόσμο γεμάτο από συμβουλές για τους γονείς (ναι, ξέρω ότι είμαι κι εγώ μέρος αυτού του κόσμου!), είναι εύκολο να νιώσεις ότι κάνεις κάτι λάθος.

Οπότε αυτό που θέλω να σου πω είναι ότι έχεις ήδη τόση σοφία μέσα σου. Έχεις ήδη ένστικτα που μπορείς να εμπιστευτείς.
Δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλα. Και σίγουρα δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα “σωστά”!
Αρκεί να εμπιστευτείς τον εαυτό σου και να μην τα παρατήσεις.

Και ποιος είναι ο δικός μου ρόλος;
Κανείς ειδικός δεν είναι εδώ για να σου πει πώς να μεγαλώσεις το παιδί σου. Εγώ είμαι εδώ για να σου θυμίσω όσα ήδη ξέρεις. Και να σε στηρίξω στο να είσαι παρών για το παιδί σου με καθαρότητα, σταθερότητα και καλοσύνη. Με ενσυναίσθηση.

Και αυτός είναι ο στόχος μου, να σε βοηθήσω να καταλάβεις καλύτερα το παιδί σου. Γιατί όταν καταλάβεις τι κρύβεται πίσω από τη συμπεριφορά του, όλα θα αλλάξουν.
Θα ξεφύγεις από το :
«Γιατί φέρεται έτσι;»
«Τι του συμβαίνει;»
«Γιατί να το κάνει αυτό;»

Όλες αυτές οι ερωτήσεις που μάς αγχώνουν και μας μπερδεύουν… Είναι φορές που αρχίζουμε πια και βλέπουμε τη συμπεριφορά του παιδιού μας σαν μια προσωπική επίθεση, και το δικό μας γονεικό ρόλο ως μια αποτυχία.

Για αυτό θέλω να σου προσφέρω μια βαθύτερη κατανόηση του παιδιού σου, του εγκεφάλου του και της ανάπτυξής του που μπορεί να μεταμορφώσει ευχάριστα τις μικρές σας στιγμές και κυρίως να βελτιώσει τη σχέση σας. Γιατί αυτή η κατανόηση είναι που μετατρέπει τη σύγχυση και το άγχος σε ηρεμία, σε γνώση και σε ηγεσία.

Εσύ έχεις ήδη μέσα σου όλα όσα χρειάζεσαι για να πετύχεις σε αυτό τον μαγικό, αλλά ταυτόχρονα απαιτητικό ρόλο, αυτόν του γονιού. Εγώ θα σε βοηθήσω να τα ξαναφέρεις στην επιφάνεια και να ξανασυνδεθείς μαζί τους.

Και κάτι τελευταίο…
Αν υπάρχει κάτι που έχω μάθει μέσα από όλες αυτές τις συζητήσεις, είναι πως η γονεϊκότητα δεν είναι αγώνας τελειότητας — είναι σχέση. Μια σχέση που εξελίσσεται, δυναμώνει και δοκιμάζεται, όπως κάθε σχέση που έχει νόημα.

Και μέσα σε αυτή τη σχέση, δεν χρειάζεται να είσαι «τέλειος» — μόνο διαθέσιμος, αληθινός και πρόθυμος να ακούσεις. Να δεις το παιδί σου με νέα μάτια, χωρίς τα φίλτρα της κούρασης, της ενοχής ή της σύγκρισης με άλλους. Ακόμα και οι δύσκολες στιγμές —τα ξεσπάσματα, τα “όχι”, οι σιωπές— είναι κομμάτια αυτής της πορείας. Δεν σε ορίζουν. Σε διδάσκουν.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε μια δύσκολη μέρα και σε μια αγκαλιά που ήρθε την κατάλληλη στιγμή, χτίζεται η εμπιστοσύνη. Η αληθινή σύνδεση. Αυτή που δεν βασίζεται στο αν έκανες τα πάντα σωστά, αλλά στο ότι ήσουν εκεί.

Γιατί στο τέλος της μέρας, τα παιδιά μας δεν θέλουν τον “τέλειο” γονιό.
Θέλουν τον δικό τους γονιό.
Εσένα.

Κι αν καμιά φορά το ξεχνάς, εγώ είμαι εδώ να σου το θυμίζω.