Γιατί το “δεν παίρνω αυτό που θέλω” είναι καμιά φορά καλό;

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και – ας πούμε αλήθειες – ενώ θα έπρεπε να είναι μια περίοδος χαράς και ξεγνοιασιάς, πολλές φορές για εμάς τους γονείς (και ιδίως τις μαμάδες, θα πω εγώ) γίνεται ένα ατελείωτο άγχος για τα δώρα που πρέπει να πάρουμε.

Και ναι, μπορεί η λίστα του Αη-Βασίλη να είναι μεγάλη, μπορεί να θέλουμε τόσο πολύ να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες των παιδιών μας, αλλά να σου πω κάτι; Είναι απόλυτα εντάξει το παιδί μας να θέλει… να εύχεται… και να μην παίρνει τελικά αυτό που θέλει. Και όχι απλά είναι εντάξει, αλλά είναι υγιές και σημαντικό. Ναι ακόμη και στη μαγική περίοδο των γιορτών, που τα συναισθήματα είναι έντονα, οι προσδοκίες μεγάλες, και οι επιθυμίες πολλές… αρκετές φορές τα πράγματα – για πολλούς και διάφορους λόγους – δεν πάνε όπως τα είχαμε φανταστεί ή τα είχε φανταστεί το παιδί μας.
Και αυτό δεν είναι απαραίτητα μόνο πρόβλημα. Είναι και μια ευκαιρία.

Γιατί το “δεν παίρνω αυτό που θέλω” είναι καμιά φορά καλό;

Φυσικά και μπορείς να πάρεις στο παιδί σου ό,τι θέλει. Είναι απόλυτα δικό σου θέμα.
Αλλά είναι εξίσου σημαντικό να θυμάσαι ότι, όταν το παιδί μαθαίνει να διαχειρίζεται τη φυσιολογική δυσκολία, την απογοήτευση και τη ματαίωση της ηλικίας του, τότε χτίζει: συναισθηματική ρύθμιση, ανθεκτικότητα, δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων, υπομονή, ευελιξία, αυτοπεποίθηση.
Θα συμφωνήσω… Το να εύχεσαι είναι υπέροχο. Το να θέλεις κάτι είναι υπέροχο. Το να αναγνωρίζεις την επιθυμία σου και να την εκφράζεις είναι ακόμη πιο υπέροχο!

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε επιθυμία χρειάζεται ή πρέπει να ικανοποιείται με όποιο κόστος. Στην πραγματικότητα να θυμάστε ότι η συνεχής ικανοποίηση εμποδίζει την ανάπτυξη της συναισθηματικής δύναμης. Με λίγα λόγια τα χρειάζονται τα παιδιά μας τα «όχι», τις μικρές απογοητεύσεις της ζωής.
Και τι λέμε τότε στο παιδί;

Όταν το παιδί σου λέει: «Μα το θέλω!» ή «Γιατί δεν μπορώ;»

Μπορείς να πεις:

• Σε ακούω. Το θέλεις πολύ.

• Είναι πολύ ωραίο να θέλουμε πράγματα!

• Καμιά φορά παίρνουμε αυτό που θέλουμε και νιώθουμε ωραία… και καμιά φορά δεν το παίρνουμε, και αυτό δεν μας αρέσει.

Και μετά, καθοδήγησέ το:

• Και όταν δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε, μπορούμε να συνεχίσουμε να το ευχόμαστε, ή μπορούμε να πούμε στον εαυτό μας: «Το ήθελα… Δεν το πήρα… Και είμαι εντάξει.»

Ξέρεις γιατί η φράση «κάποιες φορές» είναι μία από τις αγαπημένες μου φράσεις;

Γιατί περιέχει όρια και κατανόηση μαζί:

• Κάποιες φορές παίρνουμε, κάποιες όχι.
• Κάποιες φορές μπορούμε, κάποιες όχι.
• Κάποιες φορές κάνουμε, κάποιες όχι.
Είναι ρεαλιστική, καθησυχαστική, απλή και ειλικρινής.
Και όταν έρθει η απογοήτευση…

Μπορείς να πεις:

• Ξέρω ότι απογοητεύτηκες.
• Ξέρω όμως και ότι θα είσαι εντάξει.
• Όταν είσαι έτοιμος/η… τι μπορείς να κάνεις για να νιώσεις λίγο καλύτερα;

Δεν θέλουμε με λίγα λόγια να σώσουμε την κατάσταση αντί για εκείνα. Θέλουμε να τα καθοδηγήσουμε προς τη συναισθηματική αυτορρύθμιση — μια δεξιότητα που θα τους είναι χρήσιμη για όλη τους τη ζωή. Τα παιδιά λοιπόν δεν χρειάζεται να παίρνουν ό,τι επιθυμούν. Κανείς δεν χρειάζεται, αν με ρωτάς.

Αυτό που χρειάζονται είναι:

• την παρουσία μας (πολύ περισσότερο από δώρα)
• βοήθεια στη ρύθμιση των έντονων συναισθημάτων
• σταθερά όρια
• και κυρίως… έναν γονιό που λέει: «Ξέρω ότι είναι δύσκολο και είμαι εδώ.»
Αυτή είναι η πραγματική δύναμη. Και το πιο πολύτιμο “δώρο”.