Μετάβαση στο περιεχόμενο
Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, η Παιδική Σκηνή του Από Μηχανής Θεάτρου παρουσιάζει τον «Αόρατο Τονίνο», βασισμένο στο ομότιτλο έργο του Τζάνι Ροντάρι, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά. Και αν κάτι αποδεικνύει η θερμή ανταπόκριση του κοινού, είναι πως πρόκειται για μια παράσταση που δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά, αλλά συνομιλεί ουσιαστικά και με τους ενήλικες συνοδούς τους.
Η αφετηρία είναι γνώριμη και απόλυτα παιδική: ο φόβος της έκθεσης. Ο μικρός Τονίνο, τρομαγμένος μπροστά στο ενδεχόμενο να κάνει λάθος, εύχεται να γίνει αόρατος. Η ευχή του πραγματοποιείται και η περιπέτεια ξεκινά. Η σκηνοθεσία αξιοποιεί με ευρηματικό τρόπο τη βασική αυτή ιδέα, μετατρέποντας την «αορατότητα» σε θεατρικό εργαλείο που λειτουργεί τόσο κωμικά όσο και συγκινητικά. Σταδιακά, η παράσταση μετατοπίζεται από το παιχνίδι στη βαθύτερη συνειδητοποίηση: τι σημαίνει να μη σε βλέπουν; Να μη σε υπολογίζουν; Να μη σε αναζητούν; Η συνάντηση του παιδιού με τον ηλικιωμένο άνδρα αποτελεί το πιο τρυφερό και ουσιαστικό σημείο της αφήγησης, φωτίζοντας τη μοναξιά και τον κοινωνικό παραγκωνισμό με τρόπο κατανοητό για τους μικρούς θεατές.
Ο Δημήτρης Μυλωνάς επιλέγει μια λιτή αλλά λειτουργική σκηνοθετική γραμμή, δίνοντας έμφαση στη σωματικότητα των ηθοποιών και στη διαδραστικότητα. Η συμμετοχή των παιδιών δεν είναι επιφανειακή· γίνεται οργανικό μέρος της δράσης, ενισχύοντας τη σύνδεση σκηνής και πλατείας. Οι πέντε ηθοποιοί κινούνται με ενέργεια και ακρίβεια, δημιουργώντας ένα σύμπαν παιχνιδιού και φαντασίας, ενώ η πρωτότυπη μουσική συμβάλλει ουσιαστικά στη ροή και στην ατμόσφαιρα της παράστασης. Το χιούμορ εναλλάσσεται αρμονικά με τις πιο συγκινητικές στιγμές, χωρίς διδακτισμό.
Η δύναμη του έργου του Ροντάρι παραμένει διαχρονική. Στον «Αόρατο Τονίνο» το μήνυμα είναι σαφές αλλά όχι κραυγαλέο. Όλοι θέλουμε να μας βλέπουν, να μας ακούν, να μας αναγνωρίζουν. Η παράσταση καταφέρνει να μεταφέρει αυτή τη σκέψη με καθαρότητα και συναίσθημα. Θίγει ζητήματα αυτοπεποίθησης, φόβου αποτυχίας, αποδοχής και μοναξιάς, ενώ ταυτόχρονα γιορτάζει τη φιλία και τη χαρά της συνύπαρξης. Μια παράσταση που αξίζει να τη δουν οικογένειες και σχολεία – και που αφήνει το κοινό της λίγο πιο «ορατό» φεύγοντας από την αίθουσα.
Με αφορμή την επιτυχημένη πορεία της παιδικής παράστασης «Ο Αόρατος Τονίνο», που παρουσιάζεται για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στο Από Μηχανής Θέατρο, ο ηθοποιός Σταύρος Ανδριόπουλος μιλά στο MomStories για τη δύναμη του έργου, τη σχέση του με τα παιδιά-θεατές και τα βαθιά μηνύματα που κρύβει η ιστορία του Τζάνι Ροντάρι.
Η παράσταση, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά, έχει αγαπηθεί από μικρούς και μεγάλους, καθώς μέσα από μια απλή, φαινομενικά παιδική ιστορία, ανοίγει συζητήσεις για τον φόβο, την αποδοχή, τη μοναξιά και την ανάγκη να νιώθουμε «ορατοί». Mιλά με ενθουσιασμό για την εμπειρία του στην Παιδική Σκηνή: «Κάθε φορά που ανεβαίνουμε στη σκηνή, νιώθω ότι παίρνω πίσω περισσότερα απ’ όσα δίνω. Τα παιδιά είναι το πιο αυθεντικό κοινό. Αν βαρεθούν, θα το καταλάβεις αμέσως. Αν συγκινηθούν, θα το δεις στα μάτια τους. Και στον “Αόρατο Τονίνο” βλέπουμε ακριβώς αυτό: συμμετέχουν, γελούν, αγωνιούν, σκέφτονται».
Ένα από τα πιο ιδιαίτερα στοιχεία της παράστασης είναι η ενεργή συμμετοχή των παιδιών. Η ευχή του Τονίνο πραγματοποιείται με τη βοήθεια των μικρών θεατών, δημιουργώντας μια μοναδική θεατρική εμπειρία. «Δεν υπάρχει παράσταση ίδια με την προηγούμενη», εξηγεί ο ηθοποιός. «Η ενέργεια της πλατείας επηρεάζει τα πάντα. Τα παιδιά μάς δίνουν ρυθμό, αυθορμητισμό, ειλικρίνεια. Αυτό κάνει την παράσταση ζωντανή και αληθινή».
Ο «Αόρατος Τονίνο» δεν είναι απλώς μια παιδική παράσταση. Είναι μια ιστορία για την αυτοπεποίθηση, τη φιλία, την ενσυναίσθηση και τη χαρά της συνύπαρξης. Με ευρηματική σκηνοθεσία, ζωντανό ρυθμό και ουσιαστικό περιεχόμενο, αποτελεί μια από τις πιο προσεγμένες παραγωγές της φετινής σεζόν για οικογένειες. Και όπως λέει κλείνοντας ο ηθοποιός: «Αν τα παιδιά φύγουν από την αίθουσα νιώθοντας λίγο πιο δυνατά και λίγο πιο “ορατά”, τότε έχουμε πετύχει τον στόχο μας».
Ποιος είναι για σένα ο Τονίνο; Τι παιδί κρύβεται πίσω από τον φόβο του να κάνει λάθος;
Για μένα ο Τονίνο είναι ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά που κάποια στιγμή στη ζωή του φοβήθηκε μην κάνει λάθος. Πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι έχουμε περάσει από αυτό και πως κάποιοι ακόμα τυραννιόμαστε από αυτή την τελειομανία. Ο Τονίνο είναι ένα παιδί σαν όλα τα παιδιά. Παίζει με τους φίλους, διασκεδάζει, κάνει σκανταλιές, τρώει γλυκά παίζει ποδόσφαιρο αλλά όπως και όλα τα παιδιά έχει φοβίες και ανασφάλειες.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να υποδυθείς έναν ήρωα που ξεκινά από την ανασφάλεια;
Όλοι έχουμε ανασφάλειες. Για μένα η προσέγγιση αυτού του χαρακτήρα δεν ήταν κάτι διαφορετικό απ’ ότι κάνω κάθε φορά που καλούμαι να υποδυθώ κάποιον ρόλο. Το πρωταρχικό κομμάτι για μένα είναι να βρίσκω την αλήθεια του εκάστοτε χαρακτήρα. Τα θέλω του, τους φόβους, τις ανασφάλειες, σχέσεις, συναισθήματα… Όλα είναι μέρος του παιχνιδιού και της τέχνης που λέγεται υποκριτική. Αφού τα ξεκλειδώσεις όλα αυτά στο τέλος ο χαρακτήρας είναι μπροστά σου και σε κοιτάζει και το μόνο που μένει από σένα είναι να τον αγκαλιάσεις και να επικοινωνήσεις την αλήθεια του στο κοινό αφήνοντας πίσω τους δικούς σου φόβους και ανασφάλειες.
Πιστεύεις ότι ο φόβος του Τονίνο είναι διαχρονικός για τα παιδιά – και ίσως και για τους μεγάλους;
Φυσικά! Για μένα όσο μεγαλώνεις τόσο μεγαλώνει και ο φόβος του “λάθους” γιατί αποκτάς μεγαλύτερη συνείδηση των πραγμάτων, αλλά και το κυριότερο, γιατί οι πράξεις σου αρχίζουν να έχουν συνέπειες. Όταν είσαι παιδί έχεις το ακαταλόγιστο. Μπορείς να δοκιμάσεις άφοβα ότι σου κινεί το ενδιαφέρον, να κάνεις σκανταλιές και φυσικά να κάνεις και λάθη. Το λάθος είναι μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Άμα δεν κάνεις λάθος δεν θα μάθεις. Μεγαλώνοντας όμως, όσο αυξάνονται οι υποχρεώσεις μας, ξεχνάμε αυτό το δίδαγμα και φοβόμαστε όλο και περισσότερο να κάνουμε λάθος. Στη δουλειά μας, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, παντού. Είμαστε πιο αυστηροί με τον εαυτό μας και με τους άλλους γιατί λέμε πως ό,τι λάθη κάναμε τα κάναμε μικροί αλλά δεν ισχύει αυτό. Όσο μεγαλώνεις μαθαίνεις και για να μάθεις αναγκαστικά θα κάνεις και λάθη δοκιμάζοντας καινούργια πράγματα. Δεν πρόκειται να πετυχαίνεις τα πάντα με την πρώτη. Για μένα το μήνυμα του έργου απευθύνεται περισσότερο στους γονείς που έρχονται και μετά στα παιδιά.
Αν είχες κι εσύ τη δυνατότητα να γίνεις «αόρατος», σε ποια στιγμή της ζωής σου θα το ήθελες;
Χαχα, κυρίως σε αμήχανες στιγμές που δεν ξέρω τι να πω ή πώς να αντιδράσω. Όπως αν έβλεπα κάποιον παλιό συμμαθητή στο δρόμο που δεν μιλούσαμε και ιδιαίτερα. Θα προτιμούσα να αποφύγω αυτή την αλληλεπίδραση ας πούμε αν μου δινόταν η ευκαιρία
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στην ερμηνεία ενός παιδικού ήρωα με τόσο βαθιά συναισθήματα;
Η μεγαλύτερη πρόκληση για εμένα δεν ήταν τόσο στην προσέγγιση του χαρακτήρα όσο ήταν στη διάδραση με το κοινό και τα παιδιά. Είναι μια αρκετά διαδραστική παράσταση που βασίζεται πολύ στις προτάσεις του κοινού και των παιδιών για να προχωρήσει ουσιαστικά η πλοκή οπότε όταν η παράσταση δεν πάει εκεί που θέλεις πρέπει να εφευρίσκεις συνέχεια καινούργιους τρόπους ώστε να οδηγείς την πλοκή χωρίς όμως να παραμερίζεις τις προτάσεις του κοινού. Αυτό ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα και πιστεύω σιγά σιγά με την εμπειρία μπορεί και ξεπερνιέται.
