Πολύ δύσκολα πέρασε, όπως αποκάλυψε η ίδια η σύζυγος του Γιάννη Αντετοκούμπο, Μαράια Ρίντλεσπρίγγερ (Mariah Riddlesprigger) τόσο στο πρώτο παιδί όσο μετά τη γέννηση του τέταρτου παιδιού τους, της Aria Capri τον περασμένο Μάϊο καθώς αντιμετώπισε σοβαρή επιλόχειο κατάθλιψη.
Η ίδια με μια ανάρτησή της περιγράφει αναλυτικά όλα της τα συναισθήματα, τους φόβους και τη μάχη που έδωσε για να καταφέρει να είναι και πάλι η Mariah που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Ευτυχισμένη και πάντα γελαστή στο πλευρό της οικογένειας που έχει φτιάξει με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Μοιράστηκε προσωπικές σκέψεις και εμπειρίες από τη σιωπηλή αυτή μάχη, με σκοπό να δώσει δύναμη και ελπίδα σε άλλες γυναίκες που βιώνουν κάτι αντίστοιχο.
Στόχος της, όπως ανέφερε, είναι να σπάσει τα ταμπού γύρω από την ψυχική υγεία των νέων μητέρων και να ενθαρρύνει τον ανοιχτό διάλογο για θέματα που συχνά παραμένουν κρυφά.
«Τα χαμόγελα καλύπτουν τον φόβο. Η κοιλιά γελάει, καθώς κρατάς ανεξήγητα δάκρυα. Το να περιτριγυρίζεσαι από αγάπη την ώρα που ακόμα νιώθεις εντελώς μόνη… Αυτή είναι η ιστορία μου μετά τον τοκετό. Το να είσαι ευάλωτη σήμερα είναι κάπως τρομακτικό, αλλά αν μπορώ να βοηθήσω απλά ένα άτομο, μοιράζοντας την ιστορία μου, πιστεύω αξίζει.
Δεν λέω την εμπειρία μου για να με επαινέσετε. Τη μοιράζομαι, επειδή θέλω να χρησιμοποιήσω την πλατφόρμα μου, με την ελπίδα να βοηθήσω κάποιον άλλον, που ίσως παλεύει με την ψυχική του υγεία. Παρά το γεγονός ότι ιστορία μου επικεντρώνεται στην επιλόχειο κατάθλιψη, ελπίζω να μπορείτε να τη διαβάσετε και να την προσαρμόσετε σε οτιδήποτε ίσως περνάτε. Τέσσερα παιδιά μετά και θα νόμιζες ότι τα έχω λύσει όλα, αλλά δεν είναι έτσι.
Τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για να γίνεις μητέρα, ή στην περίπτωσή μου, μητέρα τεσσάρων παιδιών. Την ώρα που η γέννα ήταν το πιο επίπονο πράγμα που έχει αντέξει το σώμα μου, η μάχη με την ψυχική υγεία έχει αποδειχθεί επίσης πρόκληση.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Πέρασα την επιλόχειο κατάθλιψη με το πρώτο μας παιδί, αλλά αλήθεια δεν ήμουν έτοιμη για ό,τι θα ερχόταν εκείνη την περίοδο. Το άγχος ξεκίνησε πριν ακόμη γεννήσω. Παρά το γεγονός ότι δεν είχα συμπτώματα, το μυαλό μου ήταν κάπως πεπεισμένο ότι είχα μία τερματική ασθένεια, που θα με απέτρεπε από το να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν.
Οι κρίσεις πανικού επιδεινώθηκαν και η εμπιστοσύνη μου στο διαδίκτυο ως διαγνωστικό μέσο με έστειλε σε σκοτεινά μονοπάτια. Ήμουν ευλογημένη με ένα υγιές μωρό. Οι πρώτες λίγες εβδομάδες της προσαρμογής σε ένα νεογέννητο και τρία μεγάλα παιδιά ήταν διασκεδαστικές, αλλά όσο χαοτικές μπορείτε να φανταστείτε. Το τέταρτο παιδί μας είναι το πιο γλυκό μικρό αγγελούδι που έχω δει.
Ταιριάζει τέλεια στην τρελή μας μικρή φούσκα. Τα χαμόγελά της μου φέρνουν ατόφια χαρά. Αλλά είτε ήταν το τέλος του ευτυχισμένου μήνα του μέλιτος, ή οι αχανείς αλλαγές που συνέβαιναν στην οικογένειά μου, η ψυχική μου υγεία πήρε μία στροφή και οι σκοτεινές σκέψεις επέστρεψαν.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Έκλεισα τους πάντες και τα πάντα εκτός. Τα μηνύματα τα άφηνα στο διαβάστηκε. Για τηλεφωνήματα… ξεχάστε το. Βρήκα παρηγοριά στην απομόνωση του εαυτού μου και κρύβοντας τι πραγματικά συνέβαινε. Όπως κάθε μητέρα, το κράτησα ενωμένο, το καλύτερο που μπορούσε για τα παιδιά και τον σύζυγό μου. Κοιτώντας πίσω, στηριζόμενη στην οικογένειά μου ήταν εκείνο που πραγματικά με κράτησε όρθια.
Δεν ήμουν ο εαυτός μου, εμφανιζόμουν και νοιαζόμουν για την οικογένειά μου, αλλά το μυαλό μου δεν ήταν παρόν. Είναι ένα τρομακτικό και μοναχικό συναίσθημα να είσαι πνευματικά κάπου αλλού. Αγαπώ τους ανθρώπους μου, αλλά δεν ήθελα να τους επιβαρύνω. Ένιωθα εγωιστικά να ανοιχτώ.
Ήμουν πεπεισμένη ότι απλώς προσέθετα βάρος σε ανθρώπους που ήδη κουβαλούσαν το δικό τους. Οπότε, για αρκετούς μήνες, έκρυβα τον πόνο και τα δάκρυά μου. Παρόλο που ακόμα παλεύω, τώρα έχω πίστη ότι υπάρχει ένα φως στο τέλος του τούνελ.
Το να μοιραστώ την εμπειρία μου είναι ένα βήμα στην θεραπευτική μου πορεία. Είναι από τις πρώτες φορές που έχω παραδεχθεί τις σιωπηλές μάχες που έχω δώσει, αλλά αυτό ειλικρινά φαίνεται απελευθερωτικό. Δεν είμαι αυτή που συνήθιζα να είμαι, αλλά είμαι στον δρόμο να γίνω αυτή που είναι γραφτό να γίνω.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Τι έμαθα σε αυτή την περίοδο;
Έμαθα να είμαι ευάλωτη με τους ανθρώπους που με αγαπούν και πως δεν χρειάζεται να φοβάμαι να είμαι ‘βάρος’, ό,τι κι αν ενδεχομένως περνούν. Ο πόνος είναι πόνος και οτιδήποτε είναι βάρος στην καρδιά σου μετράει.
Έμαθα ότι δεν πρέπει να τα κάνω όλα μόνη μου και ότι είναι εντάξει να ζητήσω βοήθεια. Έμαθα ότι πρέπει να ανατρέφω την ψυχική μου υγεία, επειδή είναι εξίσου σημαντική, αν όχι πιο σημαντική, από την σωματική.
Επιτέλους καταλαβαίνω ότι πρέπει να δίνω προτεραιότητα στον εαυτό μου, χωρίς ενοχή, έτσι ώστε να γίνω η καλύτερη σύζυγος, μητέρα, κόρη, αδελφή και φίλη που μπορώ.
Αν η ιστορία μου έχει αντίκτυπο σε σένα, σε παρακαλώ μάθε: δεν είσαι μόνος. Υπάρχουν άνθρωποι στη γωνιά σου, ίσως κάποιοι που ίσως δεν γνωρίζεις καν.
Ας δουλέψουμε μαζί να σηκώσουμε εκείνους γύρω μας. Πραγματικά ποτέ δεν ξέρεις τι κουβαλάει κανείς μέσα του»
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η επιλόχειος κατάθλιψη δεν σημαίνει πως δεν αγαπάς το παιδί σου, ούτε ότι δεν είσαι αρκετή. Σημαίνει απλά ότι κουράστηκες, ότι η ψυχή σου ζητά φροντίδα, όπως ακριβώς το σώμα σου μετά τον τοκετό.
Δεν είναι αδυναμία, ούτε έλλειψη αγάπης για το παιδί. Είναι ένα ταξίδι μέσα από την κούραση, την ανησυχία, την αμφιβολία, που μπορεί να σε κάνει να νιώθεις μόνη ακόμα και μέσα σε μια αγκαλιά.
Αν περνάς κάτι τέτοιο, να θυμάσαι: δεν φταις εσύ. Το σώμα σου και το μυαλό σου έχουν ζήσει τεράστιες αλλαγές. Χρειάζεσαι χρόνο, τρυφερότητα και φροντίδα, όπως ακριβώς το μωρό σου. Δεν είσαι μόνη. Υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου – η οικογένεια, οι φίλοι, ειδικοί – που θέλουν και μπορούν να σε στηρίξουν. Δώσε τους την ευκαιρία να σε ακούσουν, να σε αγκαλιάσουν, να περπατήσουν μαζί σου αυτό το μονοπάτι.
Μίλησε. Ζήτα βοήθεια χωρίς ντροπή. Το να παραδέχεσαι ότι δυσκολεύεσαι είναι δύναμη, όχι αδυναμία. Μέσα από τις δυσκολίες, σιγά σιγά θα ξαναβρείς τον εαυτό σου, θα ανακαλύψεις ξανά τις μικρές χαρές και θα μπορέσεις να χαμογελάσεις αληθινά.
Δεν είσαι μόνη – πολλές μαμάδες έχουν βρεθεί στη θέση σου και βρήκαν ξανά το φως. Μίλησε, ζήτησε βοήθεια, άφησε τους δικούς σου ανθρώπους να σε στηρίξουν. Να θυμάσαι: αξίζεις αγάπη, φροντίδα και ηρεμία, και όλα θα γίνουν πιο φωτεινά μέρα με τη μέρα.
NEWSLETTER
Εγγραφείτε στο NewsLetter
Μετάβαση στο περιεχόμενο
