Μετάβαση στο περιεχόμενο
Έχεις νιώσει ποτέ ότι δεν αξίζεις πραγματικά όσα έχεις πετύχει; Ότι κάποια στιγμή θα “σε καταλάβουν” και θα αποκαλυφθεί ότι δεν είσαι τόσο ικανή όσο νομίζουν οι άλλοι;
Γράφει η Αθηνά Αβαγιανού, Certified Coach
Αυτό το γνώριμο συναίσθημα έχει όνομα: Σύνδρομο της Απατεώνισσας.
Πολλές γυναίκες —μητέρες, επαγγελματίες, δημιουργοί— το κουβαλούν σιωπηλά. Από έξω φαίνονται σίγουρες, δυνατές, δραστήριες. Η εσωτερική τους φωνή όμως τους λέει ότι ήταν απλά τυχερές, ότι τους ξεγέλασαν όλους και ότι κάποια στιγμή θα αποκαλυφθούν.
Αυτή η φωνή είναι ο αντίλαλος παλιών πεποιθήσεων που χτίσαμε μέσα μας μεγαλώνοντας, όταν πιστεύαμε ότι η αξία μας εξαρτάται από το πόσα κάνουμε και πόσα καταφέρνουμε και όχι από το ποιες είμαστε πραγματικά.
Γιατί νιώθουμε “απατεώνισσες”
Το σύνδρομο δεν γεννιέται από έλλειψη ικανοτήτων.
Γεννιέται από έλλειψη εσωτερικής αναγνώρισης — από το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που πιστεύουμε ότι πρέπει να είμαστε για να θεωρηθούμε “αρκετές”.
Οι γυναίκες έχουμε μάθει να είμαστε καλές, όχι όμως αυθεντικές.
Να μη φαινόμαστε υπερβολικά σίγουρες, να μην “καυχιόμαστε”, να μην ενοχλούμε.
Οι περισσότερες γυναίκες που κουβαλούν το σύνδρομο της απατεώνισσας δεν αισθάνθηκαν ποτέ αρκετές σαν παιδιά, δεν πήραν την επιβράβευση που τους άξιζε, αμφισβητήθηκαν πολύ και οι ίδιες και τα επιτεύγματά τους με αποτέλεσμα να μη συνδέουν τις επιτυχίες τους με τις ικανότητές τους- αφού αυτές δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ- αλλά με την τύχη.
Πώς το κουβαλάμε μέσα στη μητρότητα
Όταν αυτή η εσωτερική αμφιβολία δε δουλευτεί και δεν αμφισβητηθεί, εκφράζεται και στον ρόλο της μητέρας.
Αμφισβητούμε τις επιλογές μας.
Συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλες μητέρες.
Αναρωτιόμαστε αν είμαστε αρκετά καλές.
Ξεχνάμε ότι τα παιδιά μας δεν χρειάζονται τέλειες μαμάδες.
Χρειάζονται παρούσες μαμάδες — γυναίκες που τους δείχνουν τι σημαίνει να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου, ακόμη κι όταν δεν έχεις όλες τις απαντήσεις.
Κάθε φορά που επιλέγεις να σταθείς αληθινή, κουρασμένη, περήφανη ή αβέβαιη, δίνεις στο παιδί σου άδεια να είναι κι εκείνο αληθινό με αυτό που αισθάνεται.
Τι μπορούμε να κάνουμε για να διαχειριστούμε αυτή τη φωνή;
1. Αναγνώρισε τη φωνή.
Άκουσέ τη, χωρίς να την πιστέψεις.
Πες της: «Σε ακούω. Ξέρω ότι θέλεις να με προστατεύσεις, αλλά τώρα είμαι ασφαλής. Μπορείς να ησυχάσεις.»
2. Μίλησε για αυτό.
Όταν μοιραζόμαστε τις αμφιβολίες μας, χάνουν τη δύναμή τους.
Οι περισσότερες γυναίκες γύρω σου έχουν νιώσει ακριβώς το ίδιο.
Η ειλικρίνεια δε δείχνει αδυναμία, δείχνει αυθεντικότητα και διάθεση για σύνδεση. Μπορεί να ακούσεις κάτι που θα σε βοηθήσει αλλά και η ιστορία σου μπορεί να βοηθήσει κάποια άλλη μαμά αντίστοιχα.
3. Επαναπροσδιόρισε την έννοια της επιτυχίας — για σένα και τα παιδιά σου.
Η επιτυχία δεν είναι να αποδείξεις κάτι.
Είναι να εκφράσεις ποια είσαι. Επιτυχία είναι όταν πέτυχες έναν στόχο αλλά και όταν προσπάθησες με το καλύτερο τρόπο για αυτόν, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Όταν ήσουν σε επαφή με τον εαυτό σου και σου επέτρεψες να είσαι αληθινή και αυθεντική.
Τα παιδιά, όταν βλέπουν ότι χαίρεσαι με την προσπάθειά σου, όχι μόνο με το αποτέλεσμα, μαθαίνουν να κάνουν το ίδιο.
4. Κλείσε τη μέρα με αναγνώριση, όχι με αυτοκριτική.
Γράψε στιγμές που ένιωσες δυνατή, ικανή, περήφανη και αντί να τα αποδώσεις όλα στην τύχη ή στην ικανότητά σου να εξαπατάς τους άλλους, αναγνώρισε ότι τα κατάφερες γιατί είσαι ικανή και αξίζεις!
Θυμήσου τα καλά λόγια που έχουν πει οι άλλοι για σένα, για ποιους λόγους σε θαυμάζουν, τι εκτιμούν σε σένα, πόσο τους έχεις βοηθήσει, και αντι να τα αμφισβητήσεις νιώσε ευγνωμοσύνη.
Το Σύνδρομο της Απατεώνισσας είναι πρόσκληση για αυτογνωσία. Είναι μια ευκαιρία να σταθούμε μπροστά στη δική μας αλήθεια, να παραδεχτούμε ότι δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε τις επιτυχίες, τις δυνατότητες και τις ικανότητές μας και να ξεκινήσουμε να δουλεύουμε προς την αναγνώριση της αξίας μας.
