Τα «Ξύλινα Σπαθιά» του Παντελή Καλιότσου έρχονται για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη, στο RADIO CITY, σε μια παράσταση που μιλά στα παιδιά για τον πόλεμο, τη φιλία, την αλληλεγγύη και τη δύναμη να αλλάζουν τους κανόνες όταν ένα παιχνίδι παύει να τους αρέσει.
Μετά από δύο επιτυχημένες σεζόν στην Αθήνα, η θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία της Ανδρομάχης Χρυσομάλη μεταφέρει στη σκηνή μια ιστορία που παραμένει επίκαιρη και σήμερα, δίνοντας χώρο στο χιούμορ, τη συγκίνηση, τη φαντασία και – κυρίως – στη φωνή των παιδιών.
Σε μια εποχή όπου οι εικόνες πολέμου και βίας φτάνουν καθημερινά στις οθόνες των παιδιών, τα «Ξύλινα Σπαθιά» επιλέγουν να μιλήσουν για την ειρήνη χωρίς διδακτισμό. Μέσα από ένα παιχνίδι που σταδιακά μετατρέπεται σε αντιπαράθεση, τα παιδιά της ιστορίας ανακαλύπτουν ότι μπορούν να αμφισβητήσουν τους κανόνες και να επιλέξουν έναν διαφορετικό δρόμο.
Η Ανδρομάχη Χρυσομάλη μιλά στο MomStories για την παράσταση, τη σχέση του θεάτρου με τα παιδιά, τη δύναμη της ζωντανής σκηνής στην εποχή της τεχνολογίας, αλλά και για το πώς ένα θεατρικό έργο μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί να δει πρώτα τον άνθρωπο και μετά τις διαφορές.
Τα «Ξύλινα Σπαθιά» δεν υπόσχονται ότι μία θεατρική παράσταση μπορεί να αλλάξει έναν ολόκληρο κόσμο. Μπορούν, όμως, να ανοίξουν έναν διάλογο. Να δώσουν στα παιδιά χώρο να σκεφτούν, να αμφισβητήσουν και να καταλάβουν ότι δεν είναι υποχρεωμένα να αποδέχονται κάθε κανόνα ενός παιχνιδιού.
Γιατί, τελικά, ίσως αυτό να είναι και το πιο δυνατό μήνυμα της παράστασης: όταν ένα παιχνίδι δεν μας αρέσει πια, έχουμε πάντα τη δυνατότητα να αλλάξουμε τους κανόνες του.
Η παράσταση απευθύνεται σε παιδιά και οικογένειες, συνδυάζοντας το χιούμορ, τη συγκίνηση, τη σύγχρονη σκηνική τεχνολογία και το διαχρονικό μήνυμα ότι απέναντι στη βία, τα παιδιά μπορούν να επιλέξουν έναν διαφορετικό δρόμο.
1.«Τα Ξύλινα Σπαθιά» είναι ένα βαθιά αντιπολεμικό έργο, γραμμένο το 1974, που παραμένει ιδιαίτερα επίκαιρο. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να το επιλέξετε και τι θέλετε να κρατήσουν τα παιδιά φεύγοντας από την παράσταση;
Όταν διάβασα τα «Ξύλινα Σπαθιά», αυτό που με εντυπωσίασε ήταν πόσο σύγχρονο παραμένει ένα έργο γραμμένο πριν από πενήντα χρόνια. Και όχι μόνο επειδή, δυστυχώς, ο πόλεμος εξακολουθεί να είναι παρών γύρω μας. Κυρίως γιατί ο Καλιότσος καταλαβαίνει πολύ καλά τον μηχανισμό που μπορεί να παρασύρει τα παιδιά: τον ενθουσιασμό, τον ανταγωνισμό, την ανάγκη να ανήκεις σε μια ομάδα, την επιθυμία να νικήσεις. Και όλα αυτά τα περνά μέσα από το παιχνίδι, χωρίς να χάνει ποτέ το χιούμορ και την τρυφερότητα με την οποία κοιτάζει τα παιδιά. Αυτό ήταν που με έκανε να θέλω να το ανεβάσω.
Φεύγοντας από την παράσταση, δεν θέλω τα παιδιά να κουβαλούν ένα «μήνυμα» που τους δώσαμε εμείς. Θέλω πρώτα να έχουν χαρεί το θέατρο. Κι αν μετά τους μείνει μια σκέψη, θα ήθελα να είναι πως πάντα έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε τους κανόνες ενός παιχνιδιού που δεν μας αρέσει πια.
2. Πώς προσεγγίζετε σκηνοθετικά ένα έργο που μιλά στα παιδιά για τον πόλεμο, χωρίς να γίνει διδακτικό ή να τους μεταφέρει φόβο, αλλά αντίθετα να τους οδηγήσει στην έννοια της ειρήνης, της αλληλεγγύης και της ενσυναίσθησης;
Νομίζω ότι το πρώτο που πρέπει να κάνεις είναι να εμπιστευτείς τα παιδιά. Δεν χρειάζεται ούτε να τους εξηγήσεις τα πάντα ούτε να τους υποδείξεις τι πρέπει να αισθανθούν. Ο συγγραφέας άλλωστε, σου δίνει το κλειδί μέσα στο ίδιο το έργο: όλα ξεκινούν σαν παιχνίδι. Σκηνοθετικά λοιπόν ακολούθησα αυτή τη διαδρομή. Τα παιδιά ενθουσιάζονται, παρασύρονται, χωρίζονται σε ομάδες, θέλουν να νικήσουν. Και σιγά σιγά μέσα από όσα συμβαίνουν μεταξύ τους, αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι κάτι έχει αλλάξει. Δεν χρειάζεται εκεί να εμφανιστεί κάποιος και να τους εξηγήσει τι είναι ειρήνη, αλληλεγγύη ή ενσυναίσθηση. Τα ίδια τα παιδιά φτάνουν σε αυτό μέσα από την εμπειρία τους. Και για μένα αυτό είναι πολύ πιο ουσιαστικό από οποιοδήποτε δίδαγμα.
3. Η παράσταση συνδυάζει θέατρο, μουσική, εντυπωσιακά σκηνικά, video προβολές και 3D animation. Πόσο σημαντικά είναι τα σύγχρονα σκηνικά και τεχνολογικά μέσα όταν θέλετε να κρατήσετε ζωντανή την προσοχή ενός παιδικού κοινού;
Είναι σημαντικά αλλά δεν πιστεύω ότι από μόνα τους μπορούν να κρατήσουν το ενδιαφέρον ενός παιδιού. Τα παιδιά σήμερα είναι πολύ εξοικειωμένα με την εικόνα και την τεχνολογία. Αν λοιπόν προσπαθήσεις απλώς να τα εντυπωσιάσεις, πολύ γρήγορα θα έχεις χάσει το παιχνίδι.
Στα «Ξύλινα Σπαθιά» χρησιμοποιούμε τις προβολές και το 3D animation ως μέρος της σκηνικής αφήγησης. Μας βοηθούν να αλλάζουμε κόσμους, να ανοίγουμε τον χώρο, να περνάμε από το πραγματικό στο φανταστικό και να δίνουμε στην παράσταση έναν ρυθμό που ακολουθεί τη φαντασία των παιδιών. Όμως η ουσία του θεάτρου παραμένει ίδια εδώ και αιώνες: ένας άνθρωπος πάνω στη σκηνή αφηγείται μια ιστορία και ένας άλλος άνθρωπος στην πλατεία συγκινείται, γελά, αγωνιά μαζί του. Αυτή την ζωντανή σχέση δεν μπορεί να την αντικαταστήσει κανένα τεχνολογικό μέσο. Όλα τα υπόλοιπα υπάρχουν για να την υπηρετούν.
4. Έχετε ήδη παρουσιάσει «Τα Ξύλινα Σπαθιά» στην Αθήνα με μεγάλη ανταπόκριση από παιδιά, εκπαιδευτικούς και γονείς. Τι σας έχει συγκινήσει περισσότερο από τις αντιδράσεις του κοινού και υπήρξε κάποια παιδική αντίδραση που σας έμεινε ιδιαίτερα;
Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι η αμεσότητα των παιδιών. Δεν παρακολουθούν την παράσταση από απόσταση. Μπαίνουν μέσα στην ιστορία, ενθουσιάζονται, γελούν, αγωνιούν, σχολιάζουν, παίρνουν θέση. Και για έναν σκηνοθέτη είναι πολύ όμορφο να αισθάνεται αυτή τη ζωντανή επικοινωνία ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία. Θυμάμαι ένα παιδί που με πλησίασε μετά την παράσταση και μου είπε: «Κυρία, είναι η πιο ωραία παράσταση που έχουμε δει φέτος». Μου έμεινε ακριβώς επειδή δεν ήταν κάτι που είχε σκεφτεί για να το πει. Ήταν η πρώτη του αντίδραση. Και ίσως αυτή να είναι για μένα η μεγαλύτερη επιτυχία μιας παιδικής παράστασης: να έχεις κερδίσει το παιδί πρώτα ως θεατή. Γιατί μόνο τότε μπορεί να πάρει μαζί του και όλα τα υπόλοιπα.
5. Σε μια εποχή που τα παιδιά έρχονται καθημερινά αντιμέτωπα, ακόμη και μέσα από τις οθόνες, με εικόνες πολέμου και βίας, τι μπορεί να προσφέρει το θέατρο και ειδικά μια τέτοια παράσταση στη διαμόρφωση μιας πιο ειρηνικής και ευαισθητοποιημένης νέας γενιάς;
Τα παιδιά σήμερα έρχονται σε επαφή με εικόνες πολέμου σχεδόν καθημερινά. Τις βλέπουν στην τηλεόραση, στο διαδίκτυο, τις ακούν στις συζητήσεις των μεγάλων. Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές αυτές οι εικόνες περνούν τόσο γρήγορα μπροστά τους, ώστε κινδυνεύουν να γίνουν απλώς άλλη μία εικόνα.
Το θέατρο μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό. Μπορεί να δώσει πίσω στην εικόνα τον άνθρωπο. Να σε κάνει να νοιαστείς για κάποιον που πριν από λίγο δεν γνώριζες, να μπεις για λίγο στη θέση του, να καταλάβεις τι μπορεί να προκαλέσει μια σύγκρουση στις σχέσεις των ανθρώπων και πόσο διαφορετικά μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα όταν επιλέγουμε να δούμε και την πλευρά του άλλου. Δεν πιστεύω ότι μία παράσταση μπορεί να διαμορφώσει μια ολόκληρη γενιά. Πιστεύω όμως βαθιά ότι η τέχνη μπορεί να καλλιεργήσει την ευαισθησία μας απέναντι στον άλλον. Κι αν ένα παιδί μάθει να βλέπει απέναντί του πρώτα τον άνθρωπο και μετά όλα όσα το χωρίζουν από εκείνον, τότε ίσως από εκεί να ξεκινά πραγματικά η ειρήνη.
«Τα Ξύλινα Σπαθιά» ανεβαίνουν πρώτη φορά στη Θεσ/νίκη στο ΡΑΔΙΟ ΣΙΤΥ
Μετά από δύο συνεχόμενες επιτυχημένες θεατρικές χρονιές στην Αθήνα, στα Θέατρα Βρετάνια και ΗΒΗ (2024–2026), «Τα Ξύλινα Σπαθιά» του Παντελή Καλιότσου έρχονται στη Θεσσαλονίκη, στο ανακαινισμένο Θέατρο RADIO CITY, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία της Ανδρομάχης Χρυσομάλη, ηθοποιού, σκηνοθέτιδας και θεατρολόγου.
Ένα από τα σημαντικά έργα της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας συναντά για πρώτη φορά τη θεατρική σκηνή, σε μια μεγάλη παραγωγή της Εταιρείας Όψεις Θεάτρου, που μιλά στα παιδιά για τον πόλεμο χωρίς να τους στερεί το παιχνίδι, το χιούμορ και την ελπίδα. Η παράσταση θα παρουσιάζεται τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 2026, με καθημερινές πρωινές παραστάσεις για σχολεία και δύο ανοιχτές παραστάσεις για όλη την οικογένεια, τις Κυριακές 29 Νοεμβρίου και 20 Δεκεμβρίου στις 12:00. Ένα βαθιά επίκαιρο αντιπολεμικό έργο για τη φιλία, την αλληλεγγύη και τη δύναμη των παιδιών να αλλάζουν τους κανόνες ενός κόσμου που τους παραδίδεται ως δεδομένος.
Λίγα λόγια για το έργο
Στο χωριό Μανωλίτσα, λίγο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι μνήμες είναι ακόμη νωπές. Κι όμως, ο πόλεμος επιστρέφει — αυτή τη φορά ως παιχνίδι.
Ένας πονηρός έμπορος παιχνιδιών, αναζητώντας έναν τρόπο να αυξήσει τα κέρδη του ενόψει των Χριστουγέννων, αλλάζει τη βιτρίνα του καταστήματός του και τη γεμίζει με κάθε λογής πολεμικά παιχνίδια. Ξύλινα σπαθιά, όπλα και στρατιωτικά σύνεργα γοητεύουν τα παιδιά του χωριού — και όχι μόνο αυτά. Ακόμη και ο δάσκαλος παρασύρεται από τον ενθουσιασμό τους. Στα διαλείμματα του σχολείου καταστρώνονται πολεμικά σχέδια. Οι μαθητές χωρίζονται σε αντίπαλες ομάδες, οργανώνονται, εξοπλίζονται και ρίχνονται με πάθος στη μάχη για να κατατροπώσουν τον «εχθρό». Ένα ξέφρενο παιχνίδι αρχίζει. Μόνο που κάποια παιχνίδια παύουν να είναι αθώα όταν αποκτούν πραγματικές συνέπειες.
Τι θα συμβεί όταν τα παιδιά βρεθούν αντιμέτωπα με όσα τα ίδια προκάλεσαν; Και ποιοι, τελικά, θα διδάξουν σε ποιους τι σημαίνει ειρήνη; Τα «Ξύλινα Σπαθιά» δεν είναι απλώς μια ιστορία για τον πόλεμο. Είναι μια ιστορία για τη δύναμη των παιδιών να αμφισβητούν έναν κόσμο που τους παραδίδεται ως δεδομένος και, όταν αντιλαμβάνονται τη βία που κρύβεται πίσω από το παιχνίδι, να αρνούνται να συνεχίσουν να παίζουν με τους κανόνες του. Μέσα από τη φιλία, την ομαδικότητα και την αλληλεγγύη, οι μικροί ήρωες ανακαλύπτουν την ευθύνη απέναντι στον άλλον, αναγνωρίζουν τον φόβο, τον πόνο και τις ανάγκες του και παίρνουν τη δική τους μεγάλη απόφαση: Να μποϊκοτάρουν τον πόλεμο. Και τότε οι ρόλοι αντιστρέφονται.
Τα παιδιά είναι εκείνα που καλούν τους μεγάλους να ξανασκεφτούν έναν κόσμο όπου ο πόλεμος μπορεί να γίνεται εμπόρευμα, θέαμα ή παιχνίδι. Και τους θυμίζουν πως η ειρήνη δεν είναι μια αφηρημένη έννοια· είναι επιλογή, στάση και ευθύνη. Το σημαντικό αντιπολεμικό έργο του Παντελή Καλιότσου, που από την πρώτη του έκδοση το 1974 μέχρι σήμερα γνωρίζει συνεχείς επανεκδόσεις, μιλά με τρυφερότητα αλλά και τόλμη για την παιδική φιλία, την ενσυναίσθηση και την αλληλεγγύη. Μια ιστορία όπου τα παιδιά δεν περιμένουν από τους μεγάλους να τους δείξουν πώς μπορεί να γίνει ο κόσμος καλύτερος. Το αποφασίζουν τα ίδια.
Μια μεγάλη παραγωγή της Εταιρείας Όψεις Θεάτρου, με έναν πολυμελή θίασο νέων ταλαντούχων ηθοποιών και καταξιωμένους συντελεστές. Οι video προβολές και τα 3D animations του Γιάννη Ντουσιόπουλου δημιουργούν και μεταμορφώνουν τους πολλαπλούς σκηνικούς χώρους του έργου, σε συνδυασμό με τα σκηνικά των Αλεξάνδρας Σιάφκου και Αριστοτέλη Καρανάνο και τα κοστούμια της Αλεξάνδρας Σιάφκου. Η πρωτότυπη μουσική και οι ενορχηστρώσεις του Μιχάλη Αβραμίδη μάς μεταφέρουν στη Μανωλίτσα και, μαζί της, σε εκείνον τον κόσμο της παιδικής ηλικίας όπου το παιχνίδι, η φαντασία και το νοιάξιμο για τον άλλον μπορούν ακόμη να γίνουν η αρχή ενός καλύτερου κόσμου. Μια παράσταση με δράση, παιχνίδι, χιούμορ, συναίσθημα, μουσική και δυνατές εικόνες, που μιλά στα παιδιά για ένα από τα πιο δύσκολα ζητήματα της εποχής μας χωρίς διδακτισμό — μέσα από τη δική τους γλώσσα και τη δική τους ματιά.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Θεατρική διασκευή – Σκηνοθεσία: Ανδρομάχη Χρυσομάλη
Σκηνικά – Κοστούμια: Αλεξάνδρα Σιάφκου – Αριστοτέλης Καρανάνος
Πρωτότυπη μουσική – Ενορχηστρώσεις: Μιχάλης Αβραμίδης
Sound Design – Στίχοι: Νατάσα Μποζίνη
Φωτισμοί: Βλάσης Θεοδωρίδης
Video προβολές / 3D Animation: Γιάννης Ντουσιόπουλος
Κίνηση: Κική Μπάκα
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
Trailer παράστασης: Διαμαντής Τάσσης
Επεξεργασία ήχου – Μοντάζ: Studio Amid
Σχεδιασμός αφίσας: Ευαγγελία Σαλαπάτα
Βοηθοί σκηνοθέτη: Μαρία Κοκκινίδου, Μάριος Σακκάς
Βοηθός χορογράφου: Ματίνα Κωστιάνη
Κατασκευή σκηνικών: Genti Kushi
Ζωγράφος σκηνικού: Ευγενία Παπαδοπούλου
Οργάνωση παραγωγής: Θοδωρής Ντουρντουρέκας
Υπεύθυνος επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης
Παραγωγή: ΟΨΕΙΣ ΘΕΑΤΡΟΥ
Πρωταγωνιστούν
Λευτέρης Λιθαρής, Θωμάς Παπαναστάσης, Θοδωρής Παπαδόπουλος, Δημήτρης Μπουζούδης, Άσπα Μπατατόλη, Ελένη Τζαφέρη, Αυγερινή Λιόλιου, Τάσος Αθανασέλος, Νίκος Κοντοπαντελής, Μαρία Κοκκινίδου
Θέατρο RADIO CITY – Θεσσαλονίκη
Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2026
Καθημερινές πρωινές παραστάσεις για σχολεία.
Ανοιχτές παραστάσεις για όλη την οικογένεια:
Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2026, 12:00
Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2026, 12:00
Κρατήσεις σχολείων και ομαδικών:
694 034 8432 – 6977 063881
Προπώληση εισιτηρίων – EARLY BIRD 10€ μέχρι 15/10:
https://www.ticketservices.gr/event/radio-city-ta-xilina-spathia-2026/
Μετάβαση στο περιεχόμενο
