Το μοίρασμα δεν είναι «μια απλή πράξη καλοσύνης», είναι μια συναισθηματική δεξιότητα

Πριν από λίγες μέρες περπατούσα για να πάω σε ένα ραντεβού και πέρασα μέσα από ένα πάρκο. Κοντοστάθηκα στην παιδική χαρά. Είχα αρκετά χρόνια να σταθώ μια ηλιόλουστη πρωινή ώρα μέσα σε ένα πάρκο γεμάτο παιδάκια να γελάνε και να παίζουν.

Πόσα χρόνια πίσω με πήγε αυτή η εικόνα. Χαμογέλασα… Λίγο πιο κει δύο παιδάκια, περίπου τριών χρονών. Το ένα κρατούσε ένα παιχνίδι. Και φυσικά το άλλο το ζητούσε απεγνωσμένα! Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τα γέλια έγιναν φωνές, δάκρυα, και μια μαμά που προσπαθούσε να βρει τη λύση:
«Πρέπει να μοιράζεσαι!», την άκουσα να λέει στο παιδάκι – που μάλλον ήταν το δικό της παιδί.

Πόσες φορές έχουμε ζήσει όλοι μας αυτή τη σκηνή; Κι όμως, όσο φυσικό κι αν μας φαίνεται να ζητάμε από ένα παιδί να μοιραστεί, στην πραγματικότητα, του ζητάμε κάτι πολύ πιο σύνθετο απ’ όσο νομίζουμε.

Γιατί το μοίρασμα δεν είναι απλώς να δώσεις το παιχνίδι σου. Αντιθέτως είναι όλα τα παρακάτω:
Είναι να βάλεις στην άκρη την επιθυμία σου.
Είναι να ρυθμίσεις το συναίσθημά σου ενώ περιμένεις.
Είναι να εμπιστευτείς ότι αυτό που αγαπάς θα επιστρέψει σε σένα.
Και είναι να αναγνωρίσεις, την ίδια στιγμή, ότι και ο άλλος νιώθει κάτι.
Και όλο αυτό είναι τεράστιο για ένα μικρό παιδί που ακόμα μαθαίνει να βάζει σε λέξεις αυτό που νιώθει. Και παίρνει χρόνο…

Όταν λοιπόν λέμε «Μοιράσου, γιατί έτσι πρέπει», χωρίς να το καταλαβαίνουμε, παραλείπουμε τη συναισθηματική εκπαίδευση που χρειάζεται για να φτάσει εκεί το παιδί μας.

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, οι γονείς;

Η αρχή είναι πάντα η επιβεβαίωση:
«Βλέπω ότι και οι δύο θέλετε το ίδιο παιχνίδι αυτή τη στιγμή.»
Αυτό και μόνο, ρίχνει την ένταση. Το παιδί αρχίζει να νιώθει ότι κάποιος το καταλαβαίνει.
Κι από εκεί, μπορούμε σιγά σιγά να δώσουμε μια πιο καθαρή καθοδήγηση:
«Μπορείτε να πάρετε σειρά. Πρώτα να παίξει ο ένας και μετά ο άλλος. Τι λέτε;»

Σε κάποιες περιπτώσεις το παιδί συνεχίζει να αρνείται να δώσει το παιχνίδι. Δεν έχει νόημα να το πιέσουμε σε αυτή τη φάση – ιδίως αν πρόκειται για κάποιο δικό του παιχνίδι που δεν θέλει να μοιραστεί. Ούτε φυσικά να του πάρουμε με το ζόρι, γιατί προσπαθώντας να «βοηθήσουμε» το άλλο παιδί, ακυρώνουμε το συναίσθημα του δικού μας παιδιού. Αντίθετα, με ηρεμία και κουβέντα μπορεί να έχουμε πολύ καλύτερα αποτελέσματα!
Καταλαβαίνετε ότι δεν πρόκειται για κάποιο «μαγικό κόλπο» — αλλά όμως η αλήθεια είναι ότι αυτή είναι η βάση της συναισθηματικής ασφάλειας. Το παιδί νιώθει ότι υπάρχουν όρια, αλλά και κατανόηση.

Το μοίρασμα ξεκινά στην προσχολική ηλικία, αλλά δεν τελειώνει εκεί. Κάποια στιγμή πιστεύεις πως το παιδί σου επιτέλους «έμαθε το μοίρασμα».
Και τότε εμφανίζεται… το μικρό αδελφάκι. Ξαφνικά, ένα παιχνίδι που ήταν ξεχασμένο για μήνες, γίνεται το πιο αγαπημένο του κόσμου.
Άλλο παράδειγμα είναι το παιδί που μπορεί να περιμένει τη σειρά του στο σχολείο για να παίξει με ένα παιχνίδι, αλλά στο σπίτι με τα αδέρφια του… κάθε μέρα μοιάζει με διαπραγμάτευση στον ΟΗΕ!

Αν το έχεις ζήσει, να ξέρεις — δεν συμβαίνει μόνο στη δική σου οικογένεια και στα δικά σου παιδιά. Εκεί ακριβώς, σε αυτή την προσπάθεια για διεκδίκηση, δοκιμάζονται οι δεξιότητες της ενσυναίσθησης, της διαχείρισης θυμού, της υπομονής. Και εκεί τα παιδιά χρειάζονται περισσότερο από ποτέ τη δική μας σταθερότητα.

Το μοίρασμα λοιπόν δεν είναι απλώς μια καλή συνήθεια που πρέπει να μάθουν τα παιδιά μας. Είναι ένα βήμα προς την συναισθηματική ωριμότητα — κι αυτό, χτίζεται σιγά-σιγά, με καθοδήγηση, κατανόηση και πολλή εξάσκηση. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα ακούσεις «δικό μου είναι!», θυμήσου: εκείνη τη στιγμή, το παιδί σου δεν δοκιμάζει την υπομονή σου — δοκιμάζει τον εαυτό του και τα όριά του.

Σχολείο Για γονείς: Το δώρο στον εαυτό σου για να γίνεις καλύτερος γονιός για τα παιδιά σου

Τα online μαθήματα σε καθοδηγούν βήμα-βήμα στο τι να κάνεις και τι να πεις κατά τη διάρκεια ξεσπασμάτων και συγκρούσεων, τόσο στο σπίτι όσο και δημόσια και που θα σε κάνουν να νιώθεις προετοιμασμένος/η, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Θα το βρείτε εδώ