Με συγκίνηση πραγματοποιήθηκε σήμερα η τελευταία μαθητική παρέλαση στους Αρκιούς, στο πλαίσιο των εορτασμών για την 25η Μαρτίου.
Στο μικρό νησί των Δωδεκανήσων, όπου λειτουργεί σχολείο με μόλις έναν μαθητή, η παρέλαση έγινε φέτος με τη συμμετοχή παιδιών από το 13ο Δημοτικό Σχολείο Λάρισας και το 1ο Δημοτικό Σχολείο Βούλας. Οι μαθητές ταξίδεψαν στους Αρκιούς για να στηρίξουν τη μοναδική αυτή παρέλαση, δημιουργώντας ένα ξεχωριστό σκηνικό εθνικής υπερηφάνειας.
Ωστόσο, η φετινή παρέλαση ήταν η τελευταία που πραγματοποιήθηκε στο νησί, καθώς το σχολείο πρόκειται να κλείσει. Η οικογένεια του μοναδικού μαθητή, του μικρού Άγγελου, αναμένεται να μετακομίσει στους Λειψούς.
Ο Άγγελος παρέλασε με υπερηφάνεια και συγκίνηση, αμέσως μετά τη δοξολογία για την εθνική επέτειο, σηματοδοτώντας το τέλος μιας ιδιαίτερης ιστορίας για το νησί.
Το σχολείο των Αρκιών: Ένα τέλος που δεν πρέπει να είναι οριστικό Σήμερα, σε αυτό το μικρό νησί, γράφτηκε ιστορία. Μια ιστορία γεμάτη δάκρυα, περηφάνια και ελπίδα. Ο Άγγελος, ο μοναδικός μαθητής του σχολείου των Αρκιών, στάθηκε αγέρωχος, ύψωσε την ελληνική σημαία και τραγούδησε τον Εθνικό Ύμνο με τη φωνή του να σπάει από τη συγκίνηση. Ήξερε πως ήταν η τελευταία φορά. Η τελευταία φορά που η σημαία κυμάτιζε στα χέρια του.
Και ο Άγγελος έκλαιγε. Έκλαιγε όχι μόνο γιατί αποχαιρετούσε το σχολείο του, αλλά γιατί μαζί του έφευγε και ένα κομμάτι της ιστορίας του τόπου. Όλοι όσοι βρεθήκαμε εκεί, μικροί και μεγάλοι, νιώσαμε το ίδιο ρίγος, την ίδια θλίψη, αλλά και μια βαθιά ευθύνη.
Αυτό το καλοκαίρι, ας γίνει μια νέα αρχή. Ας ενώσουμε τις φωνές μας. Η πολιτεία, η κοινωνία, όλοι μας. Να δοθούν κίνητρα, να έρθουν νέες οικογένειες, να ακουστούν ξανά παιδικές φωνές στην αυλή του σχολείου. Να ξανανοίξει η καγκελόπορτα και να χτυπήσει ξανά το κουδούνι. Γιατί η Ελλάδα δεν είναι μόνο οι μεγάλες πόλεις. Είναι και τα μικρά νησιά. Είναι και τα παιδιά που κρατούν ζωντανή την ψυχή της. Και σήμερα, ο Άγγελος μάς δίδαξε πως η αγάπη για τον τόπο και τη σημαία δεν σβήνει.
Αρκεί να μην τον αφήσουμε μόνο του.
Για το παιδί μου, που ύψωσε τη σημαία ψηλά
Σήμερα, γιε μου, ήσουν ο μοναδικός μαθητής του σχολείου, ο τελευταίος που θα περάσει αυτή την πόρτα. Στάθηκες εκεί, κρατώντας τη σημαία ψηλά, με υπερηφάνεια και δάκρυα στα μάτια. Στην τελευταία γιορτή του σχολείου μας, που σβήνει, αλλά αφήνει μια φλόγα αναμμένη στην καρδιά μας.
Όταν ακούστηκε ο Εθνικός Ύμνος, τα μάτια σου βούρκωσαν, αλλά το χαμόγελό σου παρέμεινε εκεί – ζωντανό, δυνατό, γεμάτο αγάπη για τον τόπο σου. Σε περικύκλωσαν παιδιά από άλλα σχολεία, σε αγκάλιασαν, σε παρηγόρησαν. Κι εσύ, αγέρωχος, ύψωσες τη σημαία λίγο πιο πάνω, σαν να ήθελες να φτάσει ως τον ουρανό.
Είμαι περήφανη για σένα. Για το κουράγιο σου. Για το ότι, αν και μόνος, δεν ήσουν ποτέ πραγματικά μόνος. Γιατί κουβαλάς μέσα σου όλη την ιστορία του νησιού μας, όλων όσων πέρασαν από αυτά τα θρανία πριν από εσένα. Σήμερα, εσύ ήσουν η ψυχή του σχολείου, η φωνή του τόπου μας, το φως που δε σβήνει.
Αν η δική σου καρδιά ράγισε μια φορά, η δική μου ράγισε πολλές. Αλλά μέσα σε αυτά τα δάκρυα υπάρχει και περηφάνια, γιατί είσαι ένας αληθινός φρουρός της σημαίας, ένας μικρός Σπαρτιάτης, ένας Σέλινος του Αιγαίου. Και όσο υπάρχεις εσύ, η ψυχή του νησιού μας δε θα χαθεί ποτέ.
Μετάβαση στο περιεχόμενο
