“Σ΄ αγαπώ μαμά..είμαι μωρό δεν μπορώ να στο πω ακόμα…..είσαι ο κόσμος μου όλος”

Σ’ αγαπώ.
Ελπίζω να το ξέρεις.
Αλλά είμαι πολύ μικρό και δεν μπορώ να το πω ακόμα.

Θα έρθουν λοιπόν τα δάκρυα, όταν σε χρειάζομαι, και μερικές φορές νιώθω και τα δικά σου.
Ξέρω ότι λαχταράς, μα λαχταρώ για σένα.
Ίσως νιώθουμε το ίδιο;

Όταν είναι σκοτάδι γύρω μου, και προβάλλει το πρόσωπό σου,
Ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά.
Το ξέρεις κι εσύ αυτό;
Θέλω απλά να σου πω,
Σ’ αγαπώ.
Αλλά δεν μπορώ ακόμα.

Αντί γι’ αυτό λοιπόν, θα απλώσω τα χέρια μου, θα διαμαρτυρηθώ και θα γκρινιάξω όταν με αφήνεις κάτω.
Όταν το μόνο που θέλω είναι η μυρωδιά σου, η παρηγοριά μου, μια πληρότητα.

Μια μέρα θα σου πω,
Σ’ αγαπώ.
Όταν σηκώνω το βλέμμα και σε κοιτάζω, τη στιγμή που βρίσκω τα μάτια σου, όλος μου ο κόσμος γίνεται ξεκάθαρος.
Ίσως μπορούμε να κόψουμε ταχύτητα και οι δυο μαζί.
Να γυρίζουμε ο ένας γύρω από τον άλλο, σαν να μην έχουμε να πάμε κάπου.
Λες και αυτό που είναι, δεν θα είναι πια.
Λες και το ότι είμαι μικρό δεν θα διαρκέσει.
Εύχομαι να μπορούσε να κρατήσει για πάντα αυτή η στιγμή, και ίσως, μια μέρα, θα το κάνεις κι εσύ.

Αυτές οι μέρες είναι δικές μας, καθώς μού ψιθυρίζεις,
Σ’ αγαπώ.
Όταν με φιλάς για καληνύχτα.
Καθώς αποκοιμιέμαι.
Καθώς αναπνέουμε ο ένας τον άλλο.
Όταν ξυπνώ, ξανά και ξανά, αναζητώντας σε.

Ενώ κι εσύ αναζητάς εσένα.
Ενώ βρίσκουμε ο ένας τον άλλο.
Ξέρω ότι αυτό είναι αδιάκοπο.
Μα εσύ είσαι η σταθερά μου.
Και σύντομα το κεφάλι μου δεν θα ακουμπά στο στήθος σου,
σύντομα τα κλάματά μου θα γίνουν λέξεις.

Παρακολουθώντας σε, τα χείλη μου αρχίζουν να κινούνται,
το μόνο αίσθημα που γνώρισα ποτέ, σε μια φωνή που τη νιώθω καινούργια.
Θα σου χαμογελάσω και θα πω τις λέξεις,
«Κι εγώ σ’ αγαπώ».

Jess Urlichs, Συγγραφέας