Μετάβαση στο περιεχόμενο
Ναι, υπάρχουν στιγμές στη γονεϊκότητα που νιώθουμε πως ό,τι κι αν λέμε… δεν φτάνει ποτέ πραγματικά στο παιδί μας. Μιλάμε, επαναλαμβάνουμε, εξηγούμε, φωνάζουμε κάποιες φορές από εξάντληση και τελικά μένουμε με το ίδιο συναίσθημα: «Μα γιατί δεν με ακούει;»
Αυτό ακριβώς ήταν και το θέμα ενός από τα πιο ουσιαστικά επεισόδια του Mom Stories Podcast, όπου μαζί με τη Life & Parent Coach Ράνια Ατματζίδου συζητήσαμε για κάτι που πολλές φορές ξεχνάμε μέσα στην πίεση της καθημερινότητας: Η επικοινωνία δεν ξεκινά από τις λέξεις. Ξεκινά από τη σύνδεση.
Γιατί πολλές φορές τα παιδιά δεν “κλείνουν τα αυτιά” τους επειδή είναι αδιάφορα ή αντιδραστικά. Κλείνονται γιατί δυσκολεύονται, γιατί είναι φορτισμένα, γιατί αισθάνονται πίεση ή γιατί απλώς δεν νιώθουν εκείνη τη στιγμή πραγματικά συνδεδεμένα μαζί μας.
Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι γονείς σήμερα ζούμε σε μία μόνιμη βιασύνη. Τρέχουμε να προλάβουμε υποχρεώσεις, δουλειά, σχολείο, δραστηριότητες, λίστες, deadlines. Και μέσα σε όλα αυτά, συχνά η επικοινωνία με τα παιδιά μας μετατρέπεται σε: «Βιάσου.» «Πλύνε τα δόντια σου.» «Κλείσε το tablet.» «Πόσες φορές θα το πω;»
Και κάπου εκεί χάνεται κάτι πολύ σημαντικό. Η ουσιαστική επαφή. Γιατί τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο οδηγίες και όρια. Χρειάζονται να αισθανθούν ότι τα βλέπουμε πραγματικά. Ότι υπάρχει χώρος για το συναίσθημά τους. Ότι μπορούν να υπάρξουν χωρίς να χρειάζεται συνεχώς να διορθώνονται.
Στο podcast μιλήσαμε πολύ για το γεγονός ότι πίσω από πολλές συμπεριφορές των παιδιών υπάρχει μια ανάγκη που δεν έχει εκφραστεί. Ένα παιδί που αντιδρά, αγνοεί, φωνάζει ή απομακρύνεται, δεν προσπαθεί πάντα να μας δυσκολέψει. Πολλές φορές προσπαθεί να μας “πει” κάτι που δεν ξέρει ακόμα πώς να εκφράσει διαφορετικά. Ίσως χρειάζεται περισσότερη σύνδεση. Ίσως νιώθει πίεση. Ίσως έχει ανάγκη από ασφάλεια. Ίσως απλώς χρειάζεται να νιώσει ότι κάποιος το ακούει πραγματικά.
Και εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της γονεϊκότητας: Να μπορούμε να δούμε πίσω από τη συμπεριφορά.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν βάζουμε όρια. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κανόνες. Σημαίνει όμως ότι πριν από τη διόρθωση, χρειάζεται σχέση. Γιατί ο εγκέφαλος του παιδιού λειτουργεί διαφορετικά όταν νιώθει ασφάλεια. Όταν αισθάνεται ότι ο γονιός του δεν είναι απέναντί του αλλά δίπλα του. Και πολλές φορές μικρές στιγμές σύνδεσης μέσα στην ημέρα μπορούν να αλλάξουν εντελώς το κλίμα μέσα στο σπίτι.
Δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειοι γονείς. Ίσως αυτό είναι και το πιο σημαντικό. Η σύνδεση δεν χτίζεται μέσα από την τελειότητα. Χτίζεται μέσα από τις μικρές στιγμές επανόρθωσης. Από το «συγγνώμη, ήμουν πιεσμένη». Από το «σε ακούω τώρα». Από το «είμαι εδώ». Γιατί τα παιδιά δεν χρειάζονται έναν τέλειο γονιό. Χρειάζονται έναν αληθινό γονιό.
Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο το επεισόδιο του Mom Stories Podcast με θέμα στο YouTube και στις πλατφόρμες podcast.
