Μετάβαση στο περιεχόμενο
Το έργο του Γιάννη Φασόη «Φαιδρότητα» ανασυνθέτει τον αρχαίο μύθο της Φαίδρας και του Ιππόλυτου μέσα από μια σύγχρονη ματιά, εμπνεόμενος από την τραγωδία του Ευριπίδη Ιππόλυτος και το έργο της Σάρα Κέιν Φαίδρας έρως.
Η παράσταση τοποθετεί τους δύο τραγικούς ήρωες σε μια υπερπολυτελή βίλα του σήμερα, εκεί όπου η Φαίδρα, μετά τον γάμο της με τον Θησέα, αναζητά έρωτα, συντροφικότητα και προσωπική πληρότητα. Μέσα από αυτήν την προσπάθεια, ξεδιπλώνονται οι ανθρώπινες αδυναμίες, η ματαίωση, η γελοιότητα και η συγκάλυψη, θέτοντας επίκαιρα ερωτήματα για την προσωπική ελευθερία, τις σχέσεις και την καθημερινή ζωή στον σύγχρονο κόσμο.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί o Γιάννης Φασόης μιλά στο MomStories για την ξεχωριστή παράσταση προσφέροντας μια πλήρη εικόνα της σκηνοθετικής φιλοσοφίας και της σύγχρονης αναγνωστικής προσέγγισης του μύθου.
Τι σας ενέπνευσε να μεταφέρετε τον μύθο της Φαίδρας και του Ιππόλυτου στη σύγχρονη εποχή;
Ο Στέφανος και η Σοφία, οι δύο πρωταγωνιστές του έργου. Πέρσι, κάποια στιγμή, σε μια συνάντηση μας, διάβασαν το «Φαίδρας Έρως» της Σάρα Κέιν. Εκεί κατάλαβα ότι μπορούν να δημιουργήσουν μια φοβερή σκηνική σχέση Φαίδρας – Ιππόλυτου. Αυτό με ιντρίγκαρε τόσο, που θέλησα να το δω να πραγματοποιείται σε ένα νέο έργο που θα εξετάζει αλλιώς αυτή την σχέση.
Πώς προσεγγίσατε την έννοια της «Φαιδρότητας» μέσα από τους χαρακτήρες της Φαίδρας και του Ιππόλυτου;
Με αφετηρία την εποχή μας και τον ανεκπλήρωτο έρωτα και όσα μπορεί να κάνει κανείς για να σαγηνεύσει τον άλλον. Κάπως έτσι βλέπουμε τη δική μας Φαίδρα, μια γυναίκα φανερά τραυματισμένη και αγκυλωμένη στο τραύμα της προσπαθεί να κατακτήσει τον Ιππόλυτο, προσδίδοντάς του όσα πιστεύει πως έχει ανάγκη. Σε μια κρίση, όταν νιώσει πως τον χάνει, μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο, για να τον αποκτήσει. Αυτή η γελοία μεταμόρφωση και η σπαρακτική προσπάθεια της είναι η φαιδρότητα.
Ποιες είναι οι βασικές διαφορές ανάμεσα στην τραγωδία του Ευριπίδη και στη σύγχρονη διασκευή σας;
Η εποχή, η απεικόνιση του Θησέα και το πώς φτάνει η Φαίδρα να πει ότι βιάστηκε απ’ τον Ιππόλυτο. Στο δικό μας έργο, η εποχή είναι η σημερινή, το 2026, ο Θησέας είναι μια μαύρη σκιά και η Φαίδρα κατηγορεί τον Ιππόλυτο για να βοηθήσει να εξιλεωθούν ο Αστέριος και η Αριάδνη (τα αδέλφια της) και έχει ως στόχο της τον Θησέα. Δεν το κάνει για να εκδικηθεί την απόρριψη του Ιππόλυτου. Εδώ είναι σημαντικό να πούμε ότι το έργο μας στηρίζεται, πάνω απ’ όλα, στον μύθο και όχι στην τραγωδία.
Με ποιον τρόπο η παράσταση θίγει επίκαιρα ζητήματα της σύγχρονης καθημερινότητας;
Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, οι ηθοποιοί μιλούν τη σημερινή καθομιλουμένη γλώσσα, τους απασχολούν επίκαιρα ζητήματα ή ζητήματα αρχετυπικά με καθημερινό τρόπο. Μπαίνουν και διαβάζουν στο διαδίκτυο, συνομιλούν και παίρνουν συμβουλές από influencers και το ChatGPT και έτσι γίνονται άνθρωποι της εποχής μας.
Πώς οι χαρακτήρες αντιμετωπίζουν το ανεκπλήρωτο, τη ματαίωση και τη συγκάλυψη στον σύγχρονο κόσμο;
Δεν την αντιμετωπίζουν. Είναι αδύναμοι και δεν μπορούν να αντέξουν αυτές τις έννοιες. Γι’ αυτό και φέρονται όπως φέρονται, κακοποιητικά καταδικαστικά, ψευδώς, συγκαλυπτικά. Είναι αδύναμοι να αντέξουν την πραγματικότητα να βιώσουν το ή τα τραύματα τους και, εν τέλει, να ζήσουν.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για τους ηθοποιούς στη μεταφορά του μύθου στο σήμερα;
Να δουλεύουν έναν ήρωα της παγκόσμιας δραματουργίας που μιλάει τη γλώσσα μας. Έναν ήρωα σύμβολο που κρατά ένα smart phone. Να μιλούν για πανανθρώπινες έννοιες και οι σκηνοθετικές οδηγίες να είναι το σκρολάρισμα, αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση.
Ποιο μήνυμα θέλετε να φύγει ο θεατής έχοντας παρακολουθήσει την παράσταση;
Με την ανάγκη για αλλαγή. Αλλαγή πάνω στη συγκάλυψη, πάνω στη γελοιότητα, την αυτογελοιοποίηση και, σίγουρα, πάνω στο τραύμα. Να προσπαθήσουμε όλοι για την μέρα που το τραύμα προσωπικό, συλλογικό ή διαγενεακό δεν θα μας ελέγχει και δεν θα μας καθορίζει. Τότε, ίσως, να βγούμε απ’ τον λαβύρινθο.
Πώς πιστεύετε ότι η παράσταση μπορεί να προκαλέσει συζήτηση για τις σχέσεις, τις επιθυμίες και την προσωπική ελευθερία σήμερα;
Μέσω όλων αυτών που θίγει με τον τρόπο που τα θίγει. Νομίζω πόλοι απ’ τους θεατές ταυτίζονται βλέπουν κομμάτια τους ή στιγμές που έχουν ζήσει, γι’ αυτό και η αντίδραση του κοινού είναι το πηγαίο γέλιο. Το γέλιο, όμως, που κρύβει την αυτογνωσία μέσα του
