Γιατί οι περισσότεροι γονείς χρειάζεται τελικά να κάνουν λιγότερα

Είναι κάτι που το έχω στο μυαλό μου και το θυμίζω σε μένα την ίδια (πολύ συχνά) και πολλές φορές το μοιράζομαι με γονείς (που συνήθως ξαφνιάζονται!).

Σχεδόν πάντα οι αντιδράσεις τους είναι οι ίδιες:
Ένα μπερδεμένο βλέμμα: «Λιγότερα; Τι εννοείς;»
Ένα νευρικό γέλιο: «Μα πώς; Ήδη παλεύω να τα προλάβω όλα…»
Ή πραγματικός πανικός: «Αν κάνω λιγότερα, δεν θα καταρρεύσουν όλα;»

Τους καταλαβαίνω απόλυτα. Αλλά ναι, πολύ συχνά οι γονείς χρειάζεται να κάνουμε λιγότερα.

Θα μου πεις, αν ρίξεις μια ματιά γύρω σου σήμερα, τα μηνύματα λένε μάλλον το αντίθετο. Άπειρες συμβουλές, διορθώσεις, “πρέπει” και άπειρες αντιφάσεις. Μέσα λοιπόν σε όλο αυτό τον θόρυβο (που δημιουργούμε και εμείς οι ειδικοί), δεν είναι καθόλου περίεργο που οι γονείς δοκιμάζουν τη μια τεχνική μετά την, δοκιμάζοντας τελικά κάτι καινούριο κάθε εβδομάδα.

Το αποτέλεσμα;
Εξαντλημένοι γονείς, γεμάτοι άγχος ότι δεν κάνουν αρκετά. Εκεί λοιπόν έρχεται να προστεθεί ο εσωτερικός διάλογος που πάντα είναι αμείλικτος:

Μήπως είπα το λάθος πράγμα;
Μήπως δεν ενθάρρυνα αρκετά;
Μήπως δεν έβαλα το σωστό όριο;
Μήπως δεν ήμουν αρκετά ήρεμη/ήρεμος;
Μήπως δίνω πολλά; Μήπως δίνω λίγα;

Δεν είναι περίεργο που οι περισσότεροι γονείς σήμερα νιώθουν πνιγμένοι, ζαλισμένοι, κουρασμένοι.

Έρχομαι λοιπόν να πω ότι εγώ μέσα από τη γονεϊκότητα έχω μάθει μια μεγάλη αλήθεια: ότι βελτιώνεται όταν κάνουμε λιγότερα, όχι περισσότερα. Και τι εννοώ με αυτό; Όχι φυσικά να μειώσουμε ή να στερήσουμε την αγάπη, την παρουσία, τη φροντίδα.

Αλλά να μειώσουμε τον «υπερ-γονεϊσμό» (να μια νέα λέξη!).

Μερικές φορές χρειάζεται λιγότερη προσπάθεια να «φτιάξεις» κάθε στιγμή, να διαχειριστείς κάθε συναίσθημα, να τελειοποιήσεις κάθε αντίδραση.

Να μερικά παραδείγματα:

1. Λιγότερες εξηγήσεις

Οι περισσότεροι γονείς εξηγούμε υπερβολικά. Και είναι λογικό. Σκεφτόμαστε: «Αν το εξηγήσω καλύτερα, θα συνεργαστεί.» Αλλά για τα παιδιά, οι πολλοί λόγοι προκαλούν σύγχυση, η σύγχυση φέρνει αντίσταση, η αντίσταση οδηγεί σε σύγκρουση.

Να θυμάσαι: η δική σου εξήγηση βασίζεται στη λογική. Η δική του αντίδραση όμως βασίζεται στο συναίσθημα.

Άρα: Μιλάτε την ίδια στιγμή δυο διαφορετικές “γλώσσες”!

Για παράδειγμα:

Πάρα πολλή εξήγηση:
«Δεν μπορείς να φας άλλο γλυκό… δεν είναι υγιεινό… έφαγες πολλή ζάχαρη… θα χαλάσουν τα δόντια σου… πρέπει να μάθεις να προσέχεις το σώμα σου…»

Λιγότερη εξήγηση με σαφήνεια:
«Δεν θα φας άλλο γλυκό σήμερα. Φάγαμε ήδη ένα και αυτό ήταν αρκετό. Ξέρω ότι θες κι άλλο και σε καταλαβαίνω, αλλά όχι για σήμερα.»

2. Λιγότερη καθησυχαστική επιβεβαίωση

Ποια είναι πάντα η πρώτη μας αντίδραση όταν κάτι απασχολεί το παιδί μας;
«Μην ανησυχείς.»
«Είσαι καλά.»
«Όλα θα πάνε τέλεια.»

Ακούγεται παρηγορητικό — αλλά δεν μειώνει το άγχος. Το ενισχύει. Tο παιδί άθελά μας ακούει: «Δεν μπορώ να νιώσω ασφάλεια αν δεν μου το πει κάποιος άλλος. » Φυσικά χρειάζεται την υποστήριξή μας. Αλλά υπάρχει μια κρίσιμη μετάβαση: από το “νιώθω ασφαλής μόνο όταν ο γονιός μου με καθησυχάζει” στο “εμπιστεύομαι ότι μπορώ να το διαχειριστώ”. Και φυσικά προτιμούμε το δεύτερο!

Όσο περισσότερο βασίζεται σε εμάς το παιδί για κάθε συναισθηματικό reset, τόσο λιγότερο μαθαίνει να εμπιστεύεται τον εαυτό του.

Όταν εμείς κάνουμε ένα βήμα πίσω — προσεκτικά και υποστηρικτικά — εκείνο κάνει ένα βήμα μπροστά.

Να θυμάσαι: Λιγότερη επιβεβαίωση δεν σημαίνει λιγότερη αγάπη. Σημαίνει χτίσιμο εσωτερικής δύναμης.

3. Λιγότερο “φτιάξιμο”

Οι γονείς θέλουμε πάντα να διορθώνουμε πράγματα από αγάπη. Θέλουμε τα παιδιά μας να είναι χαρούμενα, να μην δυσκολεύονται.

Οπότε τι κάνουμε (εγώ πρώτη από όλους λίγα χρόνια πριν!):
Ξεχνάει το παγούρι; Του το πάμε στο σχολείο.
Δυσκολεύεται; Του λέμε τι να κάνει.
Νιώθει άβολα; Προσπαθούμε να το λύσουμε εμείς.

Με τον καιρό λοιπόν – χωρίς να το θέλουμε και χωρίς να το καταλαβαίνουμε – το μήνυμα γίνεται:
«Δεν μπορείς χωρίς εμένα.»

Κι έτσι εμποδίζουμε εμείς οι ίδιοι τις δεξιότητες που θέλουμε να χτίσει το παιδί μας:

• επίλυση προβλημάτων
  ● ανοχή στη ματαίωση
  ● εσωτερική κινητοποίηση
  ● συναισθηματική ανθεκτικότητα

Να θυμάσαι: Το λιγότερο «fixing» δεν σημαίνει αδιαφορία. Σημαίνει να περιμένεις ένα λεπτό πριν επέμβεις. Να δίνεις χώρο, ενώ παραμένεις υποστηρικτική/ός. Τα παιδιά δεν χρειάζονται διάσωση, αλλά καθοδήγηση.

Και μερικά ακόμη από αυτά που μπορούμε να τα κάνουμε «λιγότερο»

• Λιγότερη προσαρμογή → Μεγαλύτερη ευελιξία
  ● Λιγότερες επιβραβεύσεις → Μεγαλύτερη εσωτερική κινητοποίηση
  ● Λιγότερες διαπραγματεύσεις → Περισσότερη αυτορρύθμιση

Να θυμάσαι: Το “λιγότερο” δεν σημαίνει “τίποτα”

Δεν σημαίνει ότι:

• γινόμαστε επιτρεπτικοί
•  αδιαφορούμε
• αγνοούμε δυσκολίες
• ακυρώνουμε συναισθήματα
• τα παρατάμε
• τα παιδιά “κάνουν κουμάντο”

Όχι.
Το “λιγότερο” σημαίνει απλοποιώ τη γονεϊκότητά μου για να γίνω πιο σταθερή, πιο ήρεμη και πιο ουσιαστική.

Άρα ναι:
Το “λιγότερο” δεν είναι απλώς εντάξει. Κάποιες φορές είναι απαραίτητο.

Σχολείο Για γονείς: Το δώρο στον εαυτό σου για να γίνεις καλύτερος γονιός για τα παιδιά σου

Τα online μαθήματα σε καθοδηγούν βήμα-βήμα στο τι να κάνεις και τι να πεις κατά τη διάρκεια ξεσπασμάτων και συγκρούσεων, τόσο στο σπίτι όσο και δημόσια και που θα σε κάνουν να νιώθεις προετοιμασμένος/η, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Θα το βρείτε εδώ

Σχολείο για Γονείς – Μόνο με 150€

Ένα ολοκληρωμένο online πρόγραμμα γονεϊκής ενδυνάμωσης, που σε βοηθά:

Να κατανοήσεις καλύτερα το παιδί σου

Να διαχειριστείς συναισθηματικές και επικοινωνιακές προκλήσεις

Να επανεξετάσεις τον ρόλο σου με ενσυναίσθηση και επίγνωση

Θα το βρεις εδώ.