Μετάβαση στο περιεχόμενο
Φέτος οι Πανελλήνιες μπήκαν και στο δικό μας σπίτι.
Και όσο κι αν με την επαγγελματική μου ιδιότητα έχω μιλήσει πολλές φορές με γονείς για το άγχος, την πίεση και τις απαιτήσεις αυτής της περιόδου, θέλω να σας πω κάτι πολύ ειλικρινά: όταν το ζεις ως μαμά, όλα αποκτούν άλλο βάρος.
Βλέπεις το παιδί σου να προσπαθεί. Να κουράζεται. Να αγχώνεται. Να διαβάζει και να ξαναδιαβάζει. Να αμφιβάλλει κάποιες φορές για τον εαυτό του. Και μέσα σου θέλεις τόσο πολύ να το προστατεύσεις από όλο αυτό. Θέλεις να βοηθήσεις. Να πεις το σωστό. Να κάνεις το σωστό. Να μην πιέσεις αλλά και να μην αδιαφορήσεις. Να στηρίξεις χωρίς να φορτώσεις περισσότερο άγχος.
Δεν είναι εύκολη πίστα αυτή για τα παιδιά. Όχι επειδή δίνουν εξετάσεις, αλλά επειδή το σύστημα είναι τέτοιο που σε εξαντλεί ψυχικά και σε πιέζει με έναν τρόπο που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι στο πιο σημαντικό σταυροδρόμι της ζωής σου. Και ας μην είναι καθόλου έτσι… Είναι ξεκάθαρο ότι οι Πανελλήνιες δεν είναι ολόκληρη η ζωή τους. Και αυτό πρέπει πρώτα να το καταλάβουμε εμείς οι μεγάλοι, οι γονείς τους και το κοινωνικό τους περιβάλλον. Είναι μία δοκιμασία μέσα στη ζωή τους. Και ναι, αξίζει να προσπαθήσουν, εφόσον το έχουν επιλέξει. Αλλά αξίζει επίσης να θυμούνται ότι δεν χρειάζεται να αποδείξουν την αξία τους μέσα από αυτή τη διαδικασία.
Και έρχομαι σε εμάς τους γονείς… Που και σε αυτή την απαιτητική φάση προσπαθούμε να είμαστε δίπλα τους και να τα στηρίξουμε σε αυτή την προσπάθειά τους, και είναι κάποιες μέρες που δεν ξέρουμε τι να πούμε και πώς να το πούμε…
Τα παιδιά μας αυτή την περίοδο δεν χρειάζονται γονείς-δασκάλους. Χρειάζονται γονείς που να είναι το καταφύγιό τους. Χρειάζονται ένα σπίτι όπου μπορούν να επιστρέφουν και να νιώθουν ότι η αξία τους δεν εξαρτάται από έναν βαθμό.
Τι προσπαθώ να θυμίζω και στον εαυτό μου αυτές τις μέρες
1. Το άγχος τους δεν χρειάζεται πάντα λύση
Πολλές φορές τα παιδιά δεν ζητούν συμβουλές. Ζητούν χώρο να εκφράσουν την πίεση που νιώθουν. Μερικές φορές το πιο βοηθητικό πράγμα που μπορούμε να πούμε είναι: «Σε βλέπω. Καταλαβαίνω ότι δυσκολεύεσαι. Είμαι εδώ.» Χωρίς διάλεξη. Χωρίς υπερανάλυση. Χωρίς σύγκριση. Μόνο με την παρουσία μας.
2. Η ηρεμία μας ρυθμίζει και το δικό τους νευρικό σύστημα
Τα παιδιά μας επηρεάζονται από τη συναισθηματική κατάσταση των γονιών τους. Όταν το σπίτι γεμίζει υπερβολική ένταση, αγωνία ή πανικό, το άγχος πολλαπλασιάζεται. Δεν λέω ότι πρέπει να είμαστε ψύχραιμοι και ήρεμοι συνέχεια. Είμαστε άνθρωποι! Αλλά ίσως χρειάζεται να θυμόμαστε ότι η δική μας σταθερότητα γίνεται πολλές φορές το «έδαφος» πάνω στο οποίο θα πατήσουν τα παιδιά για να ηρεμήσουν και τα ίδια.
3. Να προσέχω τις φράσεις που αυξάνουν άθελά μας την πίεση
Καμιά φορά, ακόμα και με καλή πρόθεση, λέμε πράγματα όπως: «Είναι η πιο σημαντική περίοδος της ζωής σου.» / «Τώρα κρίνεται το μέλλον σου.» / Πρέπει να δικαιωθούν οι κόποι σου.»
Και όμως, αυτές οι φράσεις μπορεί να γίνουν βάρος. Αυτό που χρειάζονται περισσότερο είναι να ξέρουν:
«Είμαστε περήφανοι για την προσπάθειά σου, όχι μόνο για το αποτέλεσμα.»
4. Πίσω από κάθε υποψήφιο υπάρχει ακόμα ένα παιδί…
Ένα παιδί που έχει ανάγκη να γελάσει. Να ξεκουραστεί. Να φάει μαζί μας χωρίς να μιλάμε μόνο για διάβασμα.
Να νιώσει για λίγο «κανονικά». Γιατί η αλήθεια είναι ότι οι Πανελλήνιες συχνά καταπίνουν όλη την οικογενειακή καθημερινότητα. Για αυτό θυμάμαι ότι ένα μικρό διάλειμμα, μια βόλτα, μια αγκαλιά ή ένα «πάμε να πάρουμε λίγο αέρα» μπορεί να βοηθήσει περισσότερο από άλλη μία υπενθύμιση για διάβασμα.
Να σας πω μια αλήθεια;
Τα παιδιά μας δεν θα θυμούνται αργότερα μόνο τι βαθμό έγραψαν. Θα θυμούνται και πώς ένιωθαν αυτή την περίοδο μέσα στο σπίτι τους. Αν ένιωθαν ότι αγαπιούνται μόνο όταν πετυχαίνουν. Ή αν ένιωθαν ότι ακόμα και μέσα στο άγχος, είχαν δίπλα τους ανθρώπους που πίστευαν σε αυτά ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.
Σε όλα τα παιδιά που δίνουν φέτος Πανελλήνιες, εύχομαι δύναμη και πίστη στον εαυτό τους. Και κυρίως τους εύχομαι να ζήσουν το πιο όμορφο και ανέμελο καλοκαίρι της ζωής τους!
Και σε όλους τους γονείς… λίγη υπομονή, τελειώνουμε… Και εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη στα παιδιά μας.
Και στον τρόπο που τα έχουμε μεγαλώσει. Η ζωή είναι μπροστά τους, είτε γράψουν καλά είτε όχι στις πανελλήνιες.
Καλή επιτυχία!
Με αγάπη,
Εύη
