Το παιδί επιστρέφει από το σχολείο. Αφήνει την τσάντα του, κάθεται στον καναπέ και ανοίγει το κινητό. Για εμάς, η σχολική ημέρα έχει τελειώσει. Για εκείνο, όμως, μπορεί να συνεχίζεται.
Μέσα σε λιγότερο από δύο δεκαετίες, το ποσοστό των έφηβων κοριτσιών που εμφανίζουν σημαντικά προβλήματα ψυχικής υγείας φαίνεται να έχει σχεδόν τριπλασιαστεί. Και ίσως αυτός είναι ένας αριθμός που αξίζει να μας κάνει να σταθούμε — όχι για να φοβηθούμε, αλλά για να ακούσουμε λίγο πιο προσεκτικά τα κορίτσια που μεγαλώνουν σήμερα.
Όταν ένας γονιός χάνει τη δουλειά του, μία από τις πρώτες σκέψεις είναι συχνά: «Να μην καταλάβουν τίποτα τα παιδιά». Προσπαθούμε να συνεχίσουμε κανονικά. Δεν συζητάμε τα οικονομικά μπροστά τους. Χαμηλώνουμε τη φωνή όταν μιλάμε με τον σύντροφό μας. Αποφεύγουμε να τους πούμε ότι κάτι μας ανησυχεί.
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, ένας έφηβος που ένιωθε ότι δεν μπορεί να μιλήσει σε κανέναν για κάποιο θέμα που τον απασχολεί, το έγραφε συχνά σε ένα ημερολόγιο ή απλώς κρατούσε όσα τον απασχολούσαν μέσα του. Σήμερα υπάρχει ακόμη μία “επιλογή”, να τα πει στην Τεχνητή Νοημοσύνη.
Μετάβαση στο περιεχόμενο
