Μετάβαση στο περιεχόμενο
Υπάρχουν στιγμές στη γονεϊκότητα που νιώθουμε ότι πρέπει να έχουμε πάντα τη σωστή απάντηση. Να εξηγήσουμε. Να διορθώσουμε. Να βρούμε λύση. Να κάνουμε το παιδί μας να νιώσει καλύτερα. Κι όμως, πολλές φορές αυτό που χρειάζεται περισσότερο δεν είναι η λύση. Είναι να νιώσει ότι το ακούμε.
Δύο απλές λέξεις μπορούν να κάνουν τεράστια διαφορά:
«Σε ακούω.»
Τόσο απλό. Και όμως τόσο βαθιά καθησυχαστικό.
Το «σε ακούω» δεν σημαίνει ότι συμφωνώ
Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό σημείο που χρειάζεται να θυμόμαστε ως γονείς. Το να ακούσουμε το παιδί μας δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε μαζί του, δεν σημαίνει ότι αλλάζουμε γνώμη ούτε ότι υποχωρούμε. Δεν σημαίνει ότι δικαιολογούμε μια συμπεριφορά. Σημαίνει απλώς ότι αναγνωρίζουμε πως αυτό που νιώθει είναι αληθινό για εκείνο. Και αυτή η αναγνώριση από μόνη της έχει τεράστια δύναμη.
Όταν το παιδί σου νιώθει ότι το ακούς
Σκέψου για λίγο πώς νιώθεις εσύ όταν κάποιος σε διακόπτει για να σου εξηγήσει γιατί δεν πρέπει να στεναχωριέσαι. Ή όταν προσπαθεί αμέσως να λύσει το πρόβλημά σου χωρίς πρώτα να ακούσει τι πραγματικά νιώθεις. Πιθανότατα δεν νιώθεις καλύτερα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά. Πριν ακούσουν τη συμβουλή μας, χρειάζονται να νιώσουν ότι κάποιος είδε και αναγνώρισε τον εσωτερικό τους κόσμο. Ότι δεν είναι μόνα μέσα στο συναίσθημά τους.
Μερικές φράσεις που μπορούν να κάνουν τη διαφορά
- «Σε ακούω. Ίσως δεν καταλαβαίνω ακριβώς γιατί αυτό σου φαίνεται τόσο δύσκολο αυτή τη στιγμή, αλλά ακούω ότι είναι σημαντικό για σένα.»
- «Σε ακούω. Δεν συμφωνώ απαραίτητα μαζί σου και αυτό είναι εντάξει. Παρ’ όλα αυτά, ακούω τι μου λες.»
- «Σε ακούω. Θέλω να καταλάβω καλύτερα τι συμβαίνει μέσα σου.»
- «Σε ακούω. Η απόφασή μου δεν αλλάζει, αλλά ακούω πώς νιώθεις γι’ αυτό.»
- «Σε ακούω. Δεν ξέρω ακόμη ποια είναι η καλύτερη λύση, αλλά θα το βρούμε μαζί.»
Παρατηρήστε κάτι σημαντικό: Σε καμία από αυτές τις φράσεις δεν εξαφανίζονται τα όρια.
Παραμένουμε σταθεροί. Απλώς επιλέγουμε πρώτα τη σύνδεση και μετά την καθοδήγηση.
Το «σε ακούω» είναι ιδιαίτερα πολύτιμο όταν τα συναισθήματα είναι έντονα. Όταν το παιδί κλαίει, όταν θυμώνει. Όταν φοβάται, όταν φωνάζει ότι δεν είναι δίκαιο. Και όταν κι εμείς δεν ξέρουμε ακριβώς τι να πούμε.
Εκείνες τις στιγμές, το ένστικτό μας συχνά μάς οδηγεί στο να εξηγήσουμε, να διορθώσουμε ή να βιαστούμε να βρούμε λύση. Όμως η συναισθηματική ασφάλεια χτίζεται διαφορετικά. Χτίζεται όταν το παιδί νιώθει ότι η φωνή του ακούγεται, ακόμη κι αν η απάντηση είναι «όχι».
Η σύνδεση έρχεται πριν από την καθοδήγηση
Τα παιδιά είναι πολύ πιο δεκτικά στα όρια, στις συμβουλές και στη μάθηση όταν πρώτα νιώσουν ότι τα έχουμε ακούσει. Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που το παιδί σου θα περάσει μια δύσκολη στιγμή, δοκίμασε να σταματήσεις για λίγο πριν απαντήσεις για να δώσεις λύση. Πριν εξηγήσεις και πριν διορθώσεις.
Πάρε μια ανάσα και πες απλά: «Σε ακούω.»
Γιατί πολλές φορές αυτό που χρειάζεται περισσότερο ένα παιδί δεν είναι να του πούμε τι να κάνει. Είναι να νιώσει ότι κάποιος είναι εκεί και το ακούει πραγματικά.
