«Ώρα να φύγουμε από την παιδική χαρά». «Μα γιατί;». Εξηγείς ότι έχει περάσει η ώρα, ότι πρέπει να ετοιμάσετε βραδινό, ότι αύριο έχει σχολείο. Κι όμως, η ίδια ερώτηση επιστρέφει, αυτή τη φορά πιο δυνατά: «Ναι, αλλά γιατί;». Κάπου εκεί μπορεί να σκεφτείς: «Μα μόλις του το εξήγησα. Γιατί δεν καταλαβαίνει;». Ίσως, όμως, το παιδί […]
Μπορεί η παρουσία δέντρων, πάρκων και χώρων πρασίνου στη γειτονιά να επηρεάζει την προσοχή και τη γνωστική ανάπτυξη των παιδιών; Μια νέα αμερικανική μελέτη συνδέει την πρόσβαση στο πράσινο με καλύτερες επιδόσεις σε συγκεκριμένες δοκιμασίες προσοχής και σκέψης, ανοίγοντας μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για τον ρόλο του περιβάλλοντος στην παιδική ανάπτυξη.
Αν παρατηρήσουμε δέκα διαφορετικές οικογένειες, θα διαπιστώσουμε πολύ γρήγορα ότι δεν υπάρχουν δύο γονείς που να μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Άλλοι είναι πιο αυστηροί, άλλοι πιο ελαστικοί, άλλοι υπερπροστατευτικοί και άλλοι δίνουν από πολύ νωρίς μεγάλη ελευθερία. Το ενδιαφέρον είναι ότι πίσω από κάθε τρόπο διαπαιδαγώγησης δεν κρύβεται μόνο μια […]
Έρχεται μια στιγμή που το παιδί αρχίζει να κοιτάζει τον γονιό του διαφορετικά. Όχι με λιγότερη αγάπη, αλλά με λιγότερη εξιδανίκευση. Μέχρι τότε, ο γονιός μοιάζει να ξέρει, να μπορεί, να προβλέπει, να προστατεύει. Είναι εκείνος που έχει απαντήσεις, που λύνει προβλήματα, που λέει «μη φοβάσαι, είμαι εδώ για εσένα» και κάπως, μέσα από τη […]
Οι περισσότεροι γονείς ανησυχούμε διαρκώς μήπως δεν τα κάνουμε όλα σωστά. Ανησυχούμε για τις φορές που χάσαμε την υπομονή μας. Για τις στιγμές που υψώσαμε τη φωνή μας. Για τα όρια που έκαναν το παιδί μας να θυμώσει. Για τα λάθη που κάναμε. Για εκείνες τις ημέρες που κύλησαν βιαστικά, χαοτικά, γεμάτες ένταση και κούραση. […]
Υπάρχουν στιγμές στη γονεϊκότητα που νιώθουμε ότι πρέπει να έχουμε πάντα τη σωστή απάντηση. Να εξηγήσουμε. Να διορθώσουμε. Να βρούμε λύση. Να κάνουμε το παιδί μας να νιώσει καλύτερα. Κι όμως, πολλές φορές αυτό που χρειάζεται περισσότερο δεν είναι η λύση. Είναι να νιώσει ότι το ακούμε.
Ας είμαστε ειλικρινείς… Όλοι οι γονείς έχουμε υπάρξει εκείνη η μαμά ή εκείνος ο μπαμπάς που κάποια στιγμή φώναξε περισσότερο απ’ όσο ήθελε, μίλησε απότομα, αντέδρασε παρορμητικά ή ένιωσε ότι «έχασε τον έλεγχο». Και συνήθως (πάντα θα έλεγα), λίγο αργότερα, έρχεται και η ενοχή. Εκείνη η σκέψη που λέει:«Γιατί αντέδρασα πάλι έτσι;»
Από τη στιγμή που γεννιέται ένα παιδί, οι γονείς αρχίζουν να ονειρεύονται για εκείνο. Θέλουν να είναι ευτυχισμένο, ασφαλές, δυναμικό, να έχει ευκαιρίες, να πετύχει εκεί που ίσως οι ίδιοι δυσκολεύτηκαν ή δεν πρόλαβαν ποτέ να φτάσουν. Και μέσα σε αυτή την αγάπη κρύβεται συχνά κάτι πολύ ανθρώπινο: η ανάγκη να προστατεύσουν το παιδί από […]
Ο Akylas έκανε μία ανάρτηση αφιερωμένη στη μητέρα του, παρουσιάζοντας και δύο φωτογραφίες μαζί της από τα παιδικά του χρόνια του και ως βρέφος.
Σε μια εποχή που οι γονείς νιώθουν ότι πρέπει να τα κάνουν όλα σωστά – να είναι παρόντες, ενημερωμένοι, ήρεμοι, δημιουργικοί και διαρκώς διαθέσιμοι – η έννοια της «αρκετά καλής» γονεϊκότητας ίσως έρχεται σαν μια βαθιά ανακούφιση.
Μετάβαση στο περιεχόμενο
