Είναι το παιδί σας «otrovert»; Η νέα προσωπικότητα που δεν είναι ούτε εσωστρεφής ούτε εξωστρεφής

Κάποια παιδιά λατρεύουν τις παρέες. Άλλα προτιμούν τη μοναξιά τους. Υπάρχουν όμως και εκείνα που δεν φαίνεται να ανήκουν σε καμία από τις δύο κατηγορίες. Μπορεί να είναι κοινωνικά, να κάνουν εύκολα συζήτηση, να έχουν ενσυναίσθηση και αυτοπεποίθηση, αλλά ταυτόχρονα να κουράζονται από τις μεγάλες παρέες και να αναζητούν λίγες, ουσιαστικές σχέσεις. Αν αυτό σας θυμίζει το παιδί σας, ίσως να αναγνωρίζετε στοιχεία της νέας προσωπικότητας που ονομάζεται «otrovert».

Τι σημαίνει «otrovert»;

Ο όρος προέρχεται από την ισπανική λέξη otro («ο άλλος») και χρησιμοποιείται για να περιγράψει ανθρώπους που συχνά αισθάνονται λίγο «εκτός ομάδας», όχι επειδή δυσκολεύονται κοινωνικά, αλλά επειδή δεν νιώθουν την ανάγκη να ανήκουν σε μια μεγάλη παρέα για να αισθάνονται ολοκληρωμένοι.

Δεν πρόκειται για εσωστρεφείς ανθρώπους, αλλά ούτε και για εξωστρεφείς. Είναι άτομα που αναζητούν αυθεντικές, βαθιές σχέσεις και αισθάνονται πιο άνετα σε ήρεμα περιβάλλοντα ή σε επαφή με έναν ή δύο ανθρώπους που εμπιστεύονται.

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ο όρος δεν αποτελεί επίσημη διάγνωση ή επιστημονικά αναγνωρισμένο τύπο προσωπικότητας, αλλά έναν νέο τρόπο να περιγράψουμε παιδιά που δεν χωρούν εύκολα στις κλασικές κατηγορίες.

Πώς διαφέρει από τον αμφιστρεφή (ambivert);

Συχνά μπερδεύεται με τον όρο ambivert, δηλαδή τον άνθρωπο που έχει στοιχεία τόσο εσωστρέφειας όσο και εξωστρέφειας. Η διαφορά είναι ότι ο ambivert αντλεί ενέργεια άλλοτε από τη μοναξιά και άλλοτε από την κοινωνική επαφή. Αντίθετα, ο otrovert μπορεί να αισθάνεται πως δεν ταιριάζει πραγματικά ούτε στις μεγάλες παρέες ούτε στην πλήρη απομόνωση. Αυτό που τον γεμίζει είναι οι αυθεντικές σχέσεις και η ελευθερία να είναι ο εαυτός του.

Σημάδια ότι το παιδί σας μπορεί να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά

Ένα παιδί με αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να έχει έναν ή δύο πολύ στενούς φίλους αντί για μεγάλη παρέα, να προτιμά τις συζητήσεις ένας προς έναν, να κουράζεται μετά από θορυβώδεις κοινωνικές εκδηλώσεις, να χρειάζεται χρόνο μόνο του όταν επιστρέφει από το σχολείο, να αφιερώνεται με πάθος σε κάποιο χόμπι, να αποφεύγει τα μεγάλα ομαδικά παιχνίδια χωρίς όμως να είναι ντροπαλό, να είναι ιδιαίτερα παρατηρητικό και με υψηλή ενσυναίσθηση.

Στο σχολείο μπορεί να νιώθει πιο άνετα δίπλα σε έναν εκπαιδευτικό ή σε μια μικρή ομάδα φίλων παρά μέσα στη μεγάλη παρέα της τάξης.

Μην μπερδεύετε τη μοναχικότητα με τη μοναξιά

Ένα από τα συχνότερα λάθη των γονιών είναι να θεωρούν ότι όταν το παιδί επιλέγει να μείνει μόνο του, νιώθει μοναξιά.

Δεν ισχύει πάντα. Για πολλά παιδιά, ο χρόνος που περνούν διαβάζοντας, ζωγραφίζοντας, παίζοντας μουσική ή όταν καταπιάνονται με μια δημιουργική δραστηριότητα είναι ο τρόπος τους να «γεμίσουν τις μπαταρίες τους». Αυτό που έχει σημασία είναι πώς επιστρέφουν μετά. Αν δείχνουν ήρεμα, χαρούμενα και πρόθυμα να μοιραστούν την εμπειρία τους, πιθανότατα είχαν απλώς ανάγκη από χρόνο με τον εαυτό τους.

Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς

Αποδεχτείτε τη μοναδικότητά του

Δεν υπάρχει ένας σωστός τρόπος κοινωνικοποίησης. Κάθε παιδί δημιουργεί σχέσεις με τον δικό του ρυθμό.

Σεβαστείτε την ανάγκη του για αποφόρτιση

Μετά από μια απαιτητική σχολική ημέρα, ίσως χρειάζεται λίγη ησυχία πριν ξεκινήσουν οι ερωτήσεις, τα μαθήματα ή οι υποχρεώσεις.

Μην πιέζετε για περισσότερες φιλίες

Η ποιότητα των σχέσεων είναι πολύ πιο σημαντική από τον αριθμό τους.

Δημιουργήστε στιγμές ένας προς έναν

Τα παιδιά αυτά συνήθως ανοίγονται περισσότερο μέσα από ήρεμες στιγμές: μια βόλτα, το μαγείρεμα μαζί, μια διαδρομή με το αυτοκίνητο ή έναν περίπατο.

Αναδείξτε τα δυνατά τους σημεία

Η βαθιά σκέψη, η δημιουργικότητα, η ανεξαρτησία και η ικανότητα να δημιουργούν ουσιαστικούς δεσμούς είναι πολύτιμα χαρακτηριστικά που αξίζει να αναγνωρίζουμε.

Δεν χρειάζεται όλες οι προσωπικότητες να χωρούν σε κουτάκια

Ως γονείς έχουμε συχνά την ανάγκη να χαρακτηρίσουμε τα παιδιά μας: «είναι εσωστρεφές», «είναι εξωστρεφές», «είναι κοινωνικό». Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ πιο σύνθετη. Κάποια παιδιά δεν αγαπούν τις μεγάλες παρέες, αλλά δημιουργούν σχέσεις ζωής. Δεν μιλούν πολύ, αλλά παρατηρούν τα πάντα. Δεν έχουν ανάγκη να ανήκουν παντού για να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους.

Και ίσως αυτό να μην είναι κάτι που χρειάζεται να αλλάξουμε, αλλά κάτι που χρειάζεται απλώς να κατανοήσουμε. Γιατί τελικά ο στόχος δεν είναι να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να μοιάζουν με όλους τους άλλους, αλλά να νιώθουν ασφαλή και αποδεκτά όπως πραγματικά είναι.