Μετάβαση στο περιεχόμενο
Υπάρχουν παιδιά που μπαίνουν σε έναν χώρο και μέσα σε λίγα λεπτά έχουν ήδη αρχίσει να μιλούν, να εξερευνούν, να συνδέονται με τους άλλους. Και υπάρχουν και εκείνα τα παιδιά που κοντοστέκονται πρώτα. Παρατηρούν. «Διαβάζουν» το χώρο. Μένουν λίγο πιο κοντά στο γονιό τους. Χρειάζονται χρόνο μέχρι να νιώσουν άνετα.
Και οι δύο τρόποι είναι απολύτως φυσιολογικοί. Κάποια παιδιά από τη φύση τους είναι πιο επιφυλακτικά, πιο προσεκτικά, πιο διστακτικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάτι πάει λάθος μαζί τους! Είναι κομμάτι της ιδιοσυγκρασίας και της προσωπικότητάς τους. Το πρόβλημα ξεκινά όταν ένα παιδί αρχίζει να νιώθει πως πρέπει να αλλάξει για να γίνει αποδεκτό. Ένα ντροπαλό παιδί δεν χρειάζεται πίεση. Χρειάζεται κατανόηση, ασφάλεια και υποστήριξη ώστε να χτίσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του με τον δικό του ρυθμό.
Τι πραγματικά χρειάζονται τα διστακτικά παιδιά
Όταν ένα παιδί δυσκολεύεται να μπει σε μια νέα κατάσταση, πολλοί ενήλικες – συχνά χωρίς πρόθεση – προσπαθούν να το «σπρώξουν» λέγοντας… «Πήγαινε να παίξεις», «Μην είσαι ντροπαλός».
Όμως η αυτοπεποίθηση δεν χτίζεται με πίεση. Χτίζεται όταν το παιδί νιώθει ότι το βλέπουμε, το αποδεχόμαστε και το καταλαβαίνουμε. Αντί να προσπαθούμε να αλλάξουμε το παιδί, μπορούμε να το ενδυναμώσουμε μέσα από τον τρόπο που του μιλάμε.
6 φράσεις που μπορεί να βοηθήσουν ένα ντροπαλό παιδί
«Μου αρέσει που παίρνεις τον χρόνο σου μέχρι να νιώσεις άνετα.»
Το παιδί ακούει ότι δεν χρειάζεται να βιαστεί για να γίνει αποδεκτό.
«Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Κάποιοι μπαίνουν αμέσως σε μια παρέα και κάποιοι χρειάζονται χρόνο. Και τα δύο είναι ΟΚ.»
Απομακρύνουμε την ιδέα ότι υπάρχει μόνο ένας «σωστός» τρόπος κοινωνικοποίησης.
«Ξέρεις ότι όλοι οι άνθρωποι νιώθουν καμιά φορά ντροπή ή αμηχανία; Ακόμα και οι μεγάλοι.»
Το παιδί καταλαβαίνει ότι αυτό που νιώθει είναι ανθρώπινο και κοινό.
«Όταν ήμουν μικρός/ή, ένιωθα κι εγώ καμιά φορά ντροπαλός/ή.»
Η σύνδεση και η ταύτιση μειώνουν το αίσθημα μοναξιάς.
«Το σημαντικό δεν είναι να αλλάξεις αυτό που είσαι. Είναι να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου.»
Ένα πολύ σημαντικό μήνυμα αποδοχής.
«Δεν είσαι μόνο ντροπαλός/ή. Είσαι παρατηρητικός/ή, σκεπτικός/ή, προσεκτικός/ή. Παίρνεις χρόνο για να καταλάβεις τι συμβαίνει γύρω σου — και αυτό είναι υπέροχο χαρακτηριστικό.»
Πολλά ντροπαλά παιδιά έχουν στην πραγματικότητα υψηλή ενσυναίσθηση και βαθιά παρατηρητικότητα.
Υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στο: «Είσαι ντροπαλός/ή.» και στο: «Νιώθεις λίγο ντροπαλός/ή αυτή τη στιγμή.»
Στην πρώτη περίπτωση, η ντροπή γίνεται ταυτότητα. Στη δεύτερη, αναγνωρίζουμε ένα συναίσθημα — και τα συναισθήματα αλλάζουν. Όλοι οι άνθρωποι νιώθουμε κάποιες φορές αμηχανία, φόβο ή δισταγμό. Αυτό δεν καθορίζει το ποιοι είμαστε.
Αυτό που χρειάζεται περισσότερο ένα ντροπαλό παιδί
Όχι να το πιέσουμε να γίνει «πιο κοινωνικό». Όχι να το συγκρίνουμε με άλλα παιδιά. Όχι να του κολλάμε ταμπέλες. Αυτό που χρειάζεται είναι να νιώθει ασφαλές. Γιατί όταν ένα παιδί νιώθει αποδοχή αντί για πίεση, τότε σιγά σιγά ανθίζει. Όχι επειδή άλλαξε αυτό που είναι. Αλλά επειδή ένιωσε αρκετά ασφαλές ώστε να γίνει περισσότερο ο εαυτός του.
