Όταν μιλάμε για τα δόντια των παιδιών, υπάρχουν αρκετές μικρές καθημερινές συνήθειες που μοιάζουν εντελώς αθώες. Κάποιες όμως μπορούν σταδιακά να αυξήσουν τον κίνδυνο τερηδόνας και άλλων προβλημάτων στο στόμα.
Και το σημαντικότερο: η φροντίδα των παιδικών δοντιών δεν ξεκινά όταν εμφανιστεί ο πρώτος πόνος. Ξεκινά από το πρώτο δόντι.
Ας δούμε 10 συχνά λάθη — και τι μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά.
1. Θεωρούμε ότι τα νεογιλά δόντια δεν έχουν μεγάλη σημασία
Είναι ίσως ο πιο επίμονος μύθος. Ναι, τα νεογιλά δόντια θα αντικατασταθούν. Μέχρι τότε όμως το παιδί τα χρειάζεται για να μασά, να μιλά και να διατηρείται ο κατάλληλος χώρος για τα μόνιμα δόντια. Και φυσικά ένα νεογιλό δόντι μπορεί να αποκτήσει τερηδόνα, να πονέσει ή να μολυνθεί.
Τι κάνουμε: Τα φροντίζουμε από την πρώτη στιγμή όπως οποιοδήποτε άλλο δόντι.
2. Περιμένουμε να εμφανιστεί πόνος για να πάμε στον οδοντίατρο
Ο πόνος δεν είναι το πρώτο στάδιο ενός οδοντιατρικού προβλήματος. Όταν ένα παιδί αρχίσει να πονά, η τερηδόνα μπορεί να έχει ήδη προχωρήσει αρκετά.
Τι κάνουμε: Η οδοντιατρική επίσκεψη πρέπει να έχει κυρίως προληπτικό χαρακτήρα. Οι ειδικοί συστήνουν η πρώτη επίσκεψη να πραγματοποιείται όταν εμφανιστεί το πρώτο δόντι και όχι αργότερα από τα πρώτα γενέθλια του παιδιού.
3. Αφήνουμε πολύ νωρίς το παιδί να βουρτσίζει εντελώς μόνο του
Είναι υπέροχο να μαθαίνει να κρατά την οδοντόβουρτσα και να αποκτά αυτονομία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχει και την επιδεξιότητα να καθαρίσει σωστά όλες τις επιφάνειες των δοντιών.
Τι κάνουμε: Το αφήνουμε να συμμετέχει, αλλά συνεχίζουμε να βοηθάμε ή να επιβλέπουμε το βούρτσισμα μέχρι να μπορεί πραγματικά να το κάνει αποτελεσματικά μόνο του.
4. Φοβόμαστε υπερβολικά το φθόριο
Η χρήση κατάλληλης ποσότητας φθοριούχου οδοντόκρεμας αποτελεί βασικό εργαλείο πρόληψης της τερηδόνας. Το ζητούμενο δεν είναι να αποφεύγουμε το φθόριο, αλλά να χρησιμοποιούμε τη σωστή ποσότητα για την ηλικία του παιδιού και σύμφωνα με τις οδηγίες του παιδοδοντιάτρου.
Για τα πολύ μικρά παιδιά μιλάμε για ελάχιστη ποσότητα, ενώ μεγαλώνοντας η ποσότητα αυξάνεται ανάλογα με την ηλικία.
5. Σκεφτόμαστε μόνο τα γλυκά και όχι πόσο συχνά τσιμπολογά το παιδί
Δεν έχει σημασία μόνο πόση ζάχαρη καταναλώνει ένα παιδί. Σημασία έχει και πόσο συχνά εκτίθενται τα δόντια σε αυτή. Ένα παιδί που τσιμπολογά συνεχώς μέσα στην ημέρα ή πίνει συχνά ζαχαρούχα ροφήματα μπορεί να εκθέτει επανειλημμένα τα δόντια του σε συνθήκες που ευνοούν την τερηδόνα.
Τι κάνουμε: Προσπαθούμε να περιορίζουμε το συνεχές snacking και κρατάμε το νερό ως βασικό ρόφημα ανάμεσα στα γεύματα.
6. Ξεχνάμε ότι και οι χυμοί μπορούν να επιβαρύνουν τα δόντια
Το «100% φυσικός χυμός» ακούγεται πολύ διαφορετικό από ένα αναψυκτικό. Για τα δόντια όμως η συχνή έκθεση σε σάκχαρα και οξέα εξακολουθεί να έχει σημασία. Ιδιαίτερα προβληματική μπορεί να γίνει η συνήθεια ενός παιδιού να πίνει χυμό λίγο λίγο για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Τι κάνουμε: Δεν χρησιμοποιούμε τον χυμό ως ρόφημα συνεχούς κατανάλωσης μέσα στην ημέρα και ακολουθούμε τις ηλικιακές συστάσεις του παιδιάτρου.
7. Βάζουμε το παιδί για ύπνο με μπιμπερό που περιέχει γάλα ή άλλο ρόφημα
Όταν τα δόντια παραμένουν για πολλές ώρες εκτεθειμένα στα σάκχαρα ενός ροφήματος, αυξάνεται ο κίνδυνος τερηδόνας. Γι’ αυτό το μπιμπερό δεν πρέπει να μετατρέπεται σε αντικείμενο που το παιδί κρατά στο στόμα όλη τη νύχτα με γάλα, χυμό ή γλυκό ρόφημα.
Τι κάνουμε: Βουρτσίζουμε τα δόντια πριν τον ύπνο και αποφεύγουμε τη συνεχή νυχτερινή έκθεσή τους σε ζαχαρούχα ροφήματα.
8. Θεωρούμε φυσιολογικό να ματώνουν τα ούλα στο βούρτσισμα
«Μάτωσαν επειδή τα βούρτσισε δυνατά».- Μπορεί να συμβεί περιστασιακά. Όταν όμως τα ούλα αιμορραγούν συστηματικά, χρειάζεται να διερευνηθεί η αιτία. Η αιμορραγία μπορεί να σχετίζεται με φλεγμονή των ούλων ή ανεπαρκή απομάκρυνση της οδοντικής πλάκας.
Τι κάνουμε: Δεν σταματάμε αυθαίρετα το βούρτσισμα επειδή βλέπουμε αίμα. Ζητάμε αξιολόγηση από οδοντίατρο.
9. Χρησιμοποιούμε την επίσκεψη στον οδοντίατρο σαν απειλή
«Αν δεν βουρτσίσεις τα δόντια σου, θα πάμε στον οδοντίατρο και θα δεις!» – Μπορεί να λειτουργήσει για πέντε λεπτά, αλλά δημιουργεί μια πολύ προβληματική σύνδεση: οδοντίατρος = φόβος και τιμωρία. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί το παιδί τρομάζει όταν έρθει η ώρα της επίσκεψης.
Τι κάνουμε: Μιλάμε ουδέτερα και θετικά. Ο οδοντίατρος είναι ο άνθρωπος που μας βοηθά να κρατάμε τα δόντια μας υγιή — όχι η συνέπεια επειδή το παιδί δεν συνεργάστηκε.
10. Πιστεύουμε ότι αν το παιδί δεν παραπονιέται, όλα είναι καλά
Τα πρώτα στάδια της τερηδόνας μπορεί να μην προκαλούν καθόλου πόνο. Ένα παιδί μπορεί επομένως να έχει οδοντιατρικό πρόβλημα χωρίς να πει ποτέ «πονάει το δόντι μου». Γι’ αυτό η πρόληψη και οι τακτικοί έλεγχοι έχουν τόσο μεγάλη σημασία.
Η παιδική στοματική υγεία δεν χρειάζεται έναν γονιό που ελέγχει κάθε μπουκιά και πανικοβάλλεται κάθε φορά που το παιδί τρώει ένα γλυκό. Χρειάζεται σταθερές συνήθειες. Σωστό βούρτσισμα. Κατάλληλη φθοριούχος οδοντόκρεμα. Λιγότερο συνεχές τσιμπολόγημα και ζαχαρούχα ροφήματα. Προληπτικές επισκέψεις. Και ένα παιδί που μεγαλώνει μαθαίνοντας ότι η φροντίδα των δοντιών του είναι απλώς ένα φυσιολογικό κομμάτι της φροντίδας του σώματός του.
Keywords:
Θα πρότεινα ως cover title το πιο άμεσο: «10 λάθη που κάνουμε με τα δόντια των παιδιών (χωρίς να το καταλαβαίνουμε)». Είναι πιο clickable χωρίς να γίνεται τρομολαγνικό.
NEWSLETTER
Εγγραφείτε στο NewsLetter
Μετάβαση στο περιεχόμενο
