Υπάρχει ένας όρος που εμφανίζεται όλο και περισσότερο στα social media: “married single mom”. Περιγράφει τη γυναίκα που είναι παντρεμένη ή ζει με τον σύντροφό της, αλλά αισθάνεται ότι στην καθημερινότητα μεγαλώνει τα παιδιά σχεδόν μόνη της.
Δεν είναι πραγματικά single mom — και ο όρος δικαιολογημένα έχει προκαλέσει αντιδράσεις, αφού οι μονογονεϊκές οικογένειες αντιμετωπίζουν πολύ διαφορετικές και πραγματικές δυσκολίες. Περιγράφει όμως ένα συναίσθημα που φαίνεται να αναγνωρίζουν πολλές γυναίκες: «Έχω σύντροφο, αλλά νιώθω μόνη μέσα στην ευθύνη της οικογένειας». Το θέμα επανήλθε έντονα τον τελευταίο καιρό σε διεθνείς parenting συζητήσεις.
Δεν είναι μόνο ποιος κάνει περισσότερες δουλειές
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο ποιος θα μαγειρέψει, θα βάλει πλυντήριο ή θα πάει τα παιδιά στο σχολείο. Υπάρχει και όλη εκείνη η δουλειά που δεν φαίνεται. Ποιος θυμάται ότι τελειώνει η οδοντόκρεμα; Ποιος ξέρει ότι την Τρίτη το παιδί πρέπει να πάρει μαζί του υλικά για μια εργασία; Ποιος κλείνει το ραντεβού στον παιδίατρο; Ποιος θυμάται τα γενέθλια του φίλου; Ποιος καταλαβαίνει ότι τα αθλητικά παπούτσια έχουν μικρύνει; Ποιος σκέφτεται τι θα φάει αύριο όλη η οικογένεια; Αυτό είναι μέρος του περίφημου mental load.
Και η διαφορά είναι σημαντική: Γιατί άλλο είναι «κάνω κάτι όταν μου το ζητήσεις» και άλλο βλέπω μόνος μου τι χρειάζεται και αναλαμβάνω την ευθύνη από την αρχή μέχρι το τέλος.
Ο default parent
Σε πολλές οικογένειες υπάρχει επίσης ένας «default parent». Είναι εκείνος που θα πάρει πρώτο τηλέφωνο το σχολείο. Εκείνος που ξέρει πού βρίσκεται η στολή της προπόνησης. Εκείνος στον οποίο θα φωνάξει το παιδί όταν χρειάζεται κάτι. Και πολύ συχνά αυτός ο άνθρωπος είναι η μητέρα. Το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο σωματική κούραση. Είναι η αίσθηση ότι δεν μπορείς ποτέ πραγματικά να κατεβάσεις τον διακόπτη.
Όταν η βοήθεια δεν είναι πραγματικά βοήθεια
«Πες μου τι θέλεις να κάνω». Πράγματι ακούγεται υποστηρικτικό. Όταν όμως ένας άνθρωπος πρέπει να εντοπίσει τι χρειάζεται, να το οργανώσει, να το αναθέσει και συχνά να υπενθυμίσει ότι πρέπει να γίνει, εξακολουθεί να είναι ο manager της οικογένειας. Αυτό που πλέον οι μαμάδες φωνάζουν είναι ότι δεν χρειαζόμαστε μόνο περισσότερη «βοήθεια». Χρειαζόμαστε μοίρασμα της ευθύνης.
Τι μπορεί να αλλάξει;
Όχι απαραίτητα ένα τέλειο 50/50 κάθε ημέρα. Οι ζωές δεν λειτουργούν έτσι. Υπάρχουν περίοδοι όπου ο ένας σύντροφος μπορεί να σηκώσει περισσότερο βάρος από τον άλλο. Το σημαντικό είναι να υπάρχει η αίσθηση ότι είμαστε δύο άνθρωποι που έχουμε από κοινού την ευθύνη αυτής της οικογένειας. Αυτό σημαίνει πραγματικές περιοχές ευθύνης και για τους δύο, συζήτηση για το αόρατο φορτίο και χώρο ώστε ο καθένας να μπορεί κάποιες στιγμές να είναι πραγματικά off-duty.
Γιατί τελικά πίσω από τον viral όρο «married single mom» υπάρχει μια πολύ λιγότερο viral ανάγκη: να μη νιώθει κανείς μόνος μέσα σε μια σχέση που υποτίθεται ότι είναι συνεργασία.
NEWSLETTER
Εγγραφείτε στο NewsLetter
Μετάβαση στο περιεχόμενο
