Πολλές φορές η λήψη αποφάσεων στη ζωή μας δεν είναι εύκολη. Είναι μια διαδικασία που απαιτεί συχνά να αναλαμβάνουμε δράση, να κάνουμε περίπλοκες επιλογές, να σπάμε δεσμούς, να αφήνουμε παλιές συνήθειες, να κάνουμε μικρές ή μεγάλες αλλαγές.
Γράφει η Αθηνά Αβαγιανού, ICF Certified Coach
Ίσως νιώθουμε ότι είναι πιο εύκολο να παραπονιόμαστε και να μην κάνουμε τίποτα, από το να περνάμε στη δράση, πληρώνοντας έτσι κάποιες φορές πολύ ακριβό τίμημα, ακόμη και σε βάρος της υγείας μας. Πρόκειται για το φαινόμενο «ζω για το Σαββατοκύριακο», που είναι μια μυθοπλασία, μια αυταπάτη.
Η ζωή δεν είναι να μην βρέχεσαι, η ζωή είναι να μάθεις να χορεύεις στη βροχή. Γιατί ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα για εμάς, μπορούμε πάντα να μάθουμε να διαμορφώνουμε τον τρόπο που τα αντιμετωπίζουμε.
Όπως μας λέει ο Βίκτορ Φρακλ, στο «Νόημα της Ζωής», αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση, θα έχουμε πάντα τη δυνατότητα να αλλάξουμε τη στάση μας απέναντι στην κατάσταση. Η αλλαγή της στάσης μας θα μας οδηγήσει να κάνουμε μικρές αλλαγές που μπορεί να έχουν μεγάλο αντίκτυπο στη ζωή μας: μια διαφορετική συζήτηση, μια νέα στάση σώματος, μία νέα υγιής συνήθεια, ένα όριο στη δουλειά που δε θέσαμε πριν, χώρο και χρόνο για τον εαυτό μας που δεν του δίναμε, οτιδήποτε μέσα μας ξέρουμε ότι μας κάνει καλό, μπορεί να είναι κινήσεις σωτήριες που μέχρι τώρα αναβάλουμε.
Όπως είπε ο Carmelo Monedero, η ζωή έχει προβλήματα για όλους και το θέμα δεν είναι να διασφαλίσουμε ότι δε θα υπάρχουν προβλήματα. Είναι να χορεύεις και να μην σταματάς να χορεύεις στη ζωή. Έχει να κάνει με το να απολαμβάνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο αυτά τα βήματα, τα γλιστρήματα, τα χτυπήματα στην πλάτη, τα μεγάλα επιτεύγματα, τις απουσίες ή τα αντίο. Είναι να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, να εξερευνούμε, να διασκεδάζουμε, να μαθαίνουμε, να εξελισσόμαστε… και να συνειδητοποιούμε ότι είμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή μας, την ιστορία μας, τις συνέπειες των αποφάσεών μας, τις πράξεις μας, τα όμορφα και τα άσχημα, τα εύκολα και τα δύσκολα.
«Ελευθερία δεν είναι αυτό που κάνεις, αλλά αυτό που κάνεις μετά απ’ αυτό που σου κάνουν». Ζαν – Πωλ Σατρ



