Όταν τα αδέρφια μαθαίνουν να «χορεύουν» μαζί

Σήμερα θέλω να σας μιλήσω για μια σκέψη που ξέρω ότι πολλοί από εσάς κάνετε σχεδόν καθημερινά. Πολλές φορές, όταν βλέπω τα παιδιά μου να τσακώνονται, πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται: «Τι κάνω λάθος; Γιατί φέρονται έτσι ο ένας στον άλλον;».

Και κάπου ανάμεσα στο θυμό, την ανησυχία και τη σκέψη «μα εμείς δεν είμαστε έτσι», γεννιέται ο φόβος: «Άραγε πώς θα είναι η σχέση τους όταν μεγαλώσουν;» Η αλήθεια, όμως, είναι πως τα αδέρφια είναι σαν παρτενέρ σε έναν χορό. Κάποιες φορές κινούνται αρμονικά, βρίσκουν ρυθμό, γελούν, συντονίζονται.
Άλλες φορές, πάλι, πατάνε ο ένας τα πόδια του άλλου (μεταφορικά και κυριολεκτικά), χάνουν το βήμα, εκνευρίζονται. Αλλά το σίγουρο είναι δεν μπορούν να φύγουν από την πίστα — γιατί ο χορός τους είναι ο τρόπος που μαθαίνουν τη ζωή.

Μέσα από τις συγκρούσεις τα παιδιά εξασκούνται στη συναισθηματική νοημοσύνη. Μαθαίνουν να διαχειρίζονται το θυμό, την απογοήτευση, ζήλια, να διεκδικούν και να υποχωρούν, να ζητούν συγγνώμη και να συγχωρούν. Οι καβγάδες των αδερφών, όσο κι αν μας εξαντλούν, δεν είναι αποτυχία. Είναι προπόνηση. Προπόνηση για τη ζωή, για τις ανθρώπινες σχέσεις, για τη σύνδεση και την επανόρθωση. Και ποιος είναι τελικά ο δικός μας ρόλος; Και κάπου εκεί, στη μέση αυτής της «προπόνησης» μπαίνουμε εμείς και ο δικός μας ρόλος.

Όχι ως διαιτητές, αλλά ως καθοδηγητές.

Δεν χρειάζεται να σταματάμε κάθε σύγκρουση, αλλά να τους δείχνουμε πώς να «χορεύουν» με σεβασμό και ασφάλεια. Να τους μαθαίνουμε ότι ο θυμός δεν είναι απαγορευμένος, αρκεί να εκφράζεται χωρίς να πληγώνει. Ότι η συγγνώμη δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη. Ότι η επανόρθωση δεν σημαίνει ξεχνώ, αλλά ξαναπροσπαθώ.

Γιατί αυτός ο χορός – άλλοτε γλυκός κι άλλοτε θυελλώδης – είναι το πιο σημαντικό μάθημα που μπορούν να πάρουν: το πώς να αγαπούν με ειλικρίνεια και ανθεκτικότητα. Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν τα παιδιά μας θα τσακώνονται. Αλλά αν τα βοηθούμε να μαθαίνουν πώς να ξαναβρίσκουν τον ρυθμό, μαζί.