Την επόμενη φορά που το παιδί σου θα σε ρωτήσει «γιατί;», κάνε μια μικρή παύση πριν απαντήσεις και αναρωτήσου: «Αυτό το “γιατί” ζητά μια λογική εξήγηση ή εκφράζει ένα συναίσθημα;» Το «γιατί» που ζητά μια λογική εξήγηση εμφανίζεται όταν το παιδί αναζητά πραγματικά πληροφορίες. Έχει περιέργεια, θέλει να καταλάβει κάτι καλύτερα και σου ζητά να το βοηθήσεις να βγάλει νόημα.
Το συναισθηματικό «γιατί» είναι διαφορετικό. Είναι εκείνο το παρατεταμένο «Μα ΓΙΑΤΙΙΙ;!» που ακούγεται όταν δεν του αρέσει αυτό που του λες. Νιώθει εκνευρισμό, απογοήτευση ή ελπίζει ότι θα αλλάξεις γνώμη.
Κανένα από τα δύο δεν είναι σωστό ή λάθος. Ο στόχος δεν είναι να κρίνουμε την ερώτηση. Είναι να επιβραδύνουμε αρκετά ώστε να αναγνωρίσουμε τι επικοινωνεί πραγματικά το παιδί και να ανταποκριθούμε ανάλογα.
Ένα παράδειγμα
Λες στο παιδί σου: «Δεν θα φάμε άλλα σνακ πριν από το βραδινό». Κι εκείνο απαντά: «Μα ΓΙΑΤΙΙΙ;!»
Πίστεψέ με, εκείνη τη στιγμή δεν αναζητά μια αναλυτική εξήγηση για τη διατροφή, την όρεξη και το γιατί είναι σημαντικό να μη χορτάσει πριν από το βραδινό. Απλώς εκφράζει τον εκνευρισμό του. Δεν του αρέσει η απάντησή σου και το «Μα ΓΙΑΤΙΙΙ;!» εκφράζει τη συναισθηματική του αντίσταση. Όταν αρχίζουμε μια ολόκληρη εξήγηση, προσπαθώντας να το πείσουμε ότι η σκέψη μας είναι λογική, εκείνο συνεχίζει να αντιδρά και ξεκινά μια σύγκρουση εξουσίας.
Αυτό θέλω να θυμάσαι: στη συναισθηματική αντίσταση δεν απαντάμε με περισσότερη λογική. Απαντάμε με συναισθηματική υποστήριξη.
«Νομίζω ότι ξέρεις ήδη γιατί, αγάπη μου. Αλλά ναι, το καταλαβαίνω. Η απάντησή μου σε εκνευρίζει».
Ή, πιο απλά:
«Σε ακούω. Πραγματικά δεν σου αρέσει η απάντησή μου. Και είναι εντάξει να νιώθεις έτσι».
Μπορείς ακόμη να βοηθήσεις το παιδί να αναγνωρίσει μόνο του τη διαφορά:
«Σε ακούω να με ρωτάς γιατί. Θέλεις πραγματικά να σου εξηγήσω τον λόγο; Μπορώ, φυσικά. Ή προσπαθείς να μου πεις ότι σε στενοχωρεί η απάντησή μου; Μπορείς να μου πεις κι αυτό».
Δεν αλλάζουμε το όριο και δεν απορρίπτουμε την ερώτηση. Αναγνωρίζουμε το συναίσθημα που κρύβεται από κάτω.
Και βέβαια, κάποιες φορές το παιδί θέλει πράγματι μια εξήγηση, ακόμη κι όταν είναι αναστατωμένο. Μπορείς ασφαλώς να του τη δώσεις! Αυτοί οι δύο τύποι «γιατί» δεν είναι πάντα εντελώς ξεχωριστοί.
Αν, όμως, έχεις ήδη εξηγήσει το σκεπτικό σου και το παιδί συνεχίζει να ρωτά «ΓΙΑΤΙΙΙ;», σκέψου μήπως εκείνη τη στιγμή δεν χρειάζεται περισσότερες πληροφορίες.
Τι να κρατήσεις
Δεν είναι κάθε «γιατί» αίτημα για εξήγηση. Μερικές φορές είναι απλώς μια έκφραση απογοήτευσης. Όταν μάθεις να αναγνωρίζεις τη διαφορά, μπορείς να σταματήσεις να προσπαθείς τόσο πολύ να πείσεις το παιδί σου και να αρχίσεις να ανταποκρίνεσαι σε αυτό που πραγματικά επικοινωνεί.
Λιγότερες εξηγήσεις. Περισσότερη κατανόηση. Και συχνά, πολύ λιγότερες περιττές συγκρούσεις.
Δεν χρειάζεται να μαντεύουμε σωστά κάθε φορά. Αρκεί να αφήνουμε χώρο για την πιθανότητα ότι πίσω από το επίμονο «γιατί» υπάρχει κάτι ακόμη που χρειάζεται να ακούσουμε. Το παιδί δικαιούται μια εξήγηση, αλλά και έναν γονιό που αντέχει να ακούσει ότι η εξήγηση δεν το έκανε χαρούμενο.
Να θυμάσαι: δεν χρειάζεται να το κάνεις τέλεια. Χρειάζεσαι απλώς υποστήριξη που σε βοηθά πραγματικά.
NEWSLETTER
Εγγραφείτε στο NewsLetter
Μετάβαση στο περιεχόμενο
