Γιατί οι έφηβοι κινδυνεύουν περισσότερο στη θάλασσα απ’ όσο πιστεύουμε. Η προειδοποίηση των παιδιάτρων

Το καλοκαίρι είναι συνώνυμο της ελευθερίας για τους εφήβους. Περισσότερες ώρες με τους φίλους, εκδρομές, παραλίες, βραδινά μπάνια και η αίσθηση ότι μπορούν πλέον να διαχειριστούν μόνοι τους τις περισσότερες καταστάσεις. Και πράγματι, η εφηβεία είναι η περίοδος όπου τα παιδιά χρειάζονται περισσότερη αυτονομία.

Υπάρχει όμως ένας κίνδυνος που πολλές φορές αγνοούμε. Σύμφωνα με τη νέα οδηγία της American Academy of Pediatrics (AAP), οι έφηβοι αποτελούν μία από τις ηλικιακές ομάδες με τον μεγαλύτερο κίνδυνο πνιγμού. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στις κολυμβητικές τους ικανότητες. Συχνά σχετίζεται με τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο.

Γιατί κινδυνεύουν περισσότερο οι έφηβοι;

Όσο μεγαλώνουν, τα παιδιά αποκτούν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Αυτό είναι φυσιολογικό και απαραίτητο για την ανάπτυξή τους. Ωστόσο, ο εγκέφαλος του εφήβου εξακολουθεί να αναπτύσσεται, ιδιαίτερα οι περιοχές που σχετίζονται με την εκτίμηση του κινδύνου και τον έλεγχο των παρορμήσεων. Έτσι, ένας έφηβος μπορεί να πιστεύει ότι μπορεί να κολυμπήσει πιο μακριά απ’ όσο πραγματικά μπορεί, και συνεπώς να υποτιμήσει τα θαλάσσια ρεύματα ή να δοκιμάσει μια επικίνδυνη βουτιά. Πολλές φορές οι έφηβοι θέλουν να εντυπωσιάσουν την παρέα τους και συχνά αγνοούν ότι έχουν κουραστεί.

Δεν είναι θέμα ανευθυνότητας. Είναι μέρος της αναπτυξιακής διαδικασίας της εφηβείας.

Οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι στη θάλασσα

Οι παιδίατροι επισημαίνουν ότι τα περισσότερα σοβαρά περιστατικά συμβαίνουν όταν συνυπάρχουν ένας ή περισσότεροι από τους παρακάτω παράγοντες:

• κολύμπι χωρίς επίβλεψη,
• απομακρυσμένες ή μη οργανωμένες παραλίες,
• βουτιές σε άγνωστα νερά,
• δυνατά ρεύματα,
• κούραση ή αφυδάτωση,
• χρήση αλκοόλ ή άλλων ουσιών,
• υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων τους.

Το γεγονός ότι ένας έφηβος κολυμπά καλά δεν σημαίνει ότι είναι ασφαλής σε κάθε συνθήκη. Η θάλασσα αλλάζει συνεχώς.

Ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας είναι η επιρροή των συνομηλίκων. Ένας έφηβος μπορεί να πάρει ένα ρίσκο όχι γιατί το θεωρεί σωστό, αλλά επειδή δεν θέλει να νιώσει ότι υστερεί απέναντι στους φίλους του. Αυτός είναι και ο λόγος που οι συζητήσεις για την ασφάλεια δεν πρέπει να γίνονται μόνο ως λίστες κανόνων. Χρειάζεται να μιλήσουμε και για την πίεση που μπορεί να ασκήσει μια παρέα και για το θάρρος που απαιτείται ώστε κάποιος να πει: «Εγώ δεν θα το κάνω.»

Και ποια είναι η λύση; Η λύση δεν είναι φυσικά να απαγορεύσουμε τα πάντα. Η λύση είναι να εξοπλίσουμε τους εφήβους με σωστή κρίση και ν συζητήσουμε μαζί τους πώς αναγνωρίζουμε ότι η θάλασσα δεν είναι ασφαλής ή γιατί αποφεύγουμε τις βουτιές σε άγνωστα σημεία και προφανώς ότι δεν κολυμπάμε όταν έχουμε καταναλώσει αλκοόλ.

Σημαντική λεπτομέρεια: Οι συζητήσεις αυτές έχουν μεγαλύτερη αξία όταν γίνονται πριν βρεθούν στην παραλία και όχι την ώρα που φεύγουν από το σπίτι.

7 συμφωνίες που αξίζει να κάνετε πριν φύγει για μπάνιο

Αντί για μια σειρά από απαγορεύσεις, δοκιμάστε να συμφωνήσετε μαζί σε μερικούς βασικούς κανόνες:

✔ Κολυμπάμε πάντα με παρέα.

✔ Δεν απομακρυνόμαστε πολύ από την ακτή.

✔ Δεν κάνουμε βουτιές σε άγνωστα νερά.

✔ Αν η θάλασσα έχει ισχυρά κύματα ή ρεύματα, δεν μπαίνουμε.

✔ Δεν συνδυάζουμε ποτέ το κολύμπι με αλκοόλ.

✔ Αν κάποιος από την παρέα κουραστεί ή πανικοβληθεί, μένουμε μαζί του και καλούμε βοήθεια.

✔ Αν κάτι μας κάνει να νιώσουμε ανασφάλεια, βγαίνουμε αμέσως από το νερό.

Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά μας, τόσο λιγότερο μπορούμε να τα προστατεύσουμε με τη φυσική μας παρουσία.

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα βοηθήσουμε να αναπτύξουν κρίση. Να μάθουν να αναγνωρίζουν τον κίνδυνο.

Να παίρνουν υπεύθυνες αποφάσεις. Να ξέρουν ότι η πραγματική ωριμότητα δεν φαίνεται από το ποιος θα πάρει το μεγαλύτερο ρίσκο, αλλά από το ποιος θα επιλέξει να προστατεύσει τον εαυτό του και τους φίλους του.