Τι κοινό μπορεί να έχει το κήρυγμα με το παραμύθι που διαβάζουμε στο παιδί μας;

Για πες μου αν σου θυμίζει κάτι αυτό το σκηνικό…

Είναι ώρα για ύπνο και το παιδί σου σου δίνει το ίδιο βιβλίο. Εκείνο που σου έδωσε και χθες, το ίδιο που ζητάει κάθε βράδυ εδώ και δύο εβδομάδες.
Ξεκινάς να διαβάζεις και πριν προλάβεις να τελειώσεις τη φράση, το παιδί συνεχίζει μόνο του την ιστορία.

Την ξέρει πια απέξω. Ξέρει τι έρχεται μετά. Και αυτό είναι που κάνει όλη τη διαδικασία μαγική. Δεν ακούει απλώς. Συμμετέχει. Είναι μέσα στην ιστορία και τη ζει!

Τώρα φαντάσου μια άλλη εκδοχή του ίδιου σκηνικού.

Το παιδί πάλι ζητάει να διαβάσετε το ίδιο βιβλίο. Μόνο που αυτή τη φορά, εσύ διαβάζεις κάθε λέξη. Χωρίς παύσεις. Χωρίς χώρο να συμμετέχει το ίδιο.

Ποια είναι η διαφορά; Διαβάζεις το παραμύθι σε εκείνο, όχι μαζί του.

Και κάπου εκεί, το παιδί χάνει το ενδιαφέρον του. Όχι επειδή δεν το νοιάζει, αλλά γιατί δεν υπάρχει χώρος γι’ αυτό μέσα στην ιστορία.

Αυτό λοιπό ακριβώς νιώθουν τα παιδιά μας όταν τους κάνουμε “κήρυγμα”.

Γιατί όταν κάνουμε κήρυγμα, κλείνουμε την πόρτα της σύνδεσης.

Κι όμως, το κάνουμε όλοι πολύ πιο συχνά απ’ όσο θα θέλαμε να παραδεχτούμε.
Κατά τη διάρκεια ενός ξεσπάσματος, γιατί παραβιάστηκε ένας κανόνας ή μας έδωσε μια απάντηση που δεν μας άρεσε.

Τότε ξεκινάμε έναν μακρύ μονόλογο, που γίνεται με τις καλύτερες προθέσεις – αυτό είναι αλήθεια. Θέλουμε να του μάθουμε, να του εξηγήσουμε, να το καθοδηγήσουμε.
Ελπίζουμε πως, αν το πούμε αρκετά καθαρά, το παιδί επιτέλους θα καταλάβει και θα αλλάξει συμπεριφορά.

Μόνο που, τις περισσότερες φορές, καταλήγουμε να ακουγόμαστε κάπως έτσι:

«Πόσες φορές πρέπει να σου το πω ότι…;»
«Πρέπει να το ξέρεις αυτό πια!»
«Δεν μπορείς να φέρεσαι έτσι γιατί… γιατί… γιατί…»

Δεν είναι ότι έχουμε άδικο. Είναι ότι ο τρόπος μας που δεν είναι αποτελεσματικός.

Μιλάμε στα παιδιά μας, επαναλαμβάνοντας πράγματα που ήδη έχουν ακούσει εκατό φορές.
Δεν είναι ότι έχουν ξεχάσει την πληροφορία. Και το να την ξαναπούμε πιο δυνατά, πιο έντονα ή πιο φορτισμένα, δεν πρόκειται ξαφνικά να δουλέψει.

Τα παιδιά μας ξέρουν το “σενάριο”. Θα μπορούσαν πιθανότατα να επαναλάβουν ολόκληρο το κήρυγμά μας λέξη προς λέξη. Και επειδή ξέρουν ήδη πώς τελειώνει, απλώς… αποσυνδέονται.

Το να κάνεις κήρυγμα είναι σαν να διαβάζεις το ίδιο παραμύθι ξανά και ξανά,
χωρίς ποτέ να προσκαλείς το παιδί να βοηθήσει να γράψετε μαζί ένα καινούργιο τέλος.

Τι μπορούμε να κάνουμε, λοιπόν, αντί γι’ αυτό;

Να προσκαλέσουμε το παιδί μέσα στη συζήτηση. Να μετακινηθούμε από το “του μιλάω” στο “μιλάμε μαζί”.

Αυτό σημαίνει να επιβραδύνουμε. Να διαχειριστούμε πρώτα τα δικά μας συναισθήματα.
Να ρωτάμε αντί να επαναλαμβάνουμε κανόνες.
Να αφήνουμε το παιδί να γίνει μέρος της ιστορίας, όχι απλώς ακροατής της.

Ρώτησέ το:
«Αυτό δεν πήγε καλά. Τι πιστεύεις ότι συνέβη;»
«Τι νομίζεις ότι θα μπορούσες να δοκιμάσεις την επόμενη φορά;»
«Αν ήσουν εσύ ο γονιός τώρα, τι θα έλεγες;»
«Τι πιστεύεις ότι πρέπει να κάνω αν αυτό ξανασυμβεί;»

Τέτοιοι είδους ερωτήσεις δεν προκαλούν ντροπή, ούτε αντίσταση, αντίθετα δημιουργούν επίγνωση και συμμετοχή. Και οδηγούν πολύ πιο συχνά σε ουσιαστική μάθηση από οποιοδήποτε κήρυγμα.

Και να θυμάστε ότι μερικές φορές, η καλύτερη κίνηση δεν είναι να πεις περισσότερα, αλλά να πεις λιγότερα.

Στις δύσκολες στιγμές, το παιδί δεν χρειάζεται απλά έναν μονόλογο. Χρειάζεται να νιώσει ότι είσαι εκεί, ό,τι κι αν έχει συμβεί. Αυτό είναι που το βοηθά να μείνει εκεί, να σκεφτεί, να επανορθώσει και να προσπαθήσει ξανά.

Η γονεϊκότητα δεν είναι μια τέλεια παράσταση λόγου. Είναι μια ιστορία που γράφουμε μαζί με τα παιδιά μας.

Οπότε, την επόμενη φορά που θα νιώσεις ένα “κήρυγμα” να ανεβαίνει, πάρε μια ανάσα.
Κάνε μια παύση. Και δοκίμασε να προτείνεις στο παιδί σου να συνδημιουργήσετε τη λύση.

Κι αν δεν είσαι σίγουρη τι να πεις σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, είμαι εδώ για να σε καθοδηγήσω.

Το σεμινάριο «Σχολείο Για Γονείς» είναι σχεδιασμένο για να σε βοηθήσει να μετατρέπεις τις καθημερινές προκλήσεις της γονεϊκότητας σε στιγμές σύνδεσης και ανάπτυξης.

Σε αυτό θα βρεις:

Τι να πεις (πραγματικούς διαλόγους και φράσεις)
Τι να κάνεις (βήμα-βήμα εργαλεία για δύσκολες στιγμές)
Και πώς να μετακινήσεις τη σχέση από τη διόρθωση στη συνεργασία.

Σχολείο Για γονείς: Το δώρο στον εαυτό σου για να γίνεις καλύτερος γονιός για τα παιδιά σου

Τα online μαθήματα σε καθοδηγούν βήμα-βήμα στο τι να κάνεις και τι να πεις κατά τη διάρκεια ξεσπασμάτων και συγκρούσεων, τόσο στο σπίτι όσο και δημόσια και που θα σε κάνουν να νιώθεις προετοιμασμένος/η, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Θα το βρείτε εδώ