Μετάβαση στο περιεχόμενο
Υπάρχουν στιγμές στη γονεϊκότητα που ξαφνιάζουμε κι εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας. Λέμε μια φράση και, σχεδόν αμέσως, σκεφτόμαστε: «Αυτό δεν το ήθελα…».
Πολλοί γονείς πιάνουν τον εαυτό τους να επαναλαμβάνει ακριβώς τις ίδιες φράσεις που άκουγαν ως παιδιά. Και τότε γεννιέται ένα ερώτημα: πόσο ελεύθεροι είμαστε τελικά στη γονεϊκότητά μας;
Η αλήθεια είναι πως όταν γινόμαστε γονείς, δεν ερχόμαστε μόνο με αγάπη, πρόθεση και όνειρα. Ερχόμαστε και με μια ολόκληρη ιστορία. Με όσα ζήσαμε ως παιδιά, με όσα μας έλειψαν, με όσα μάθαμε να κρύβουμε, να καταπίνουμε ή να αντέχουμε σιωπηλά. Όλα αυτά δεν εξαφανίζονται – συχνά μεταφέρονται, ασυνείδητα, στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα δικά μας παιδιά.
Σε αυτό το επεισόδιο παρέα με την ψυχολόγο – ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέα, Βέρα Αθανασίου. ανοίγουμε μια ουσιαστική συζήτηση για τα ασυνείδητα μοτίβα της γονεϊκότητας. Όχι για να κατηγορήσουμε τους γονείς μας. Ούτε για να φορτώσουμε ενοχές στον εαυτό μας. Αλλά για να καταλάβουμε. Και μέσα από την κατανόηση, να αποκτήσουμε περισσότερη ελευθερία στις επιλογές μας ως γονείς.
Μιλάμε για τα ασυνείδητα μοτίβα της γονεϊκότητας. Γιατί επαναλαμβάνουμε όσα ζήσαμε – ή γιατί κάνουμε το ακριβώς αντίθετο. Γιατί κάποιες συμπεριφορές των παιδιών μας μας πυροδοτούν τόσο έντονα. Και πώς μπορούμε να σπάσουμε τον κύκλο, χωρίς ενοχές.
Μιλάμε για το τι σημαίνει να «κουβαλάμε» την παιδική μας ηλικία στη γονεϊκότητα, για το πόσο ασυνείδητα λειτουργούν αυτά τα μοτίβα και αν μπορούμε να τα αναγνωρίσουμε. Εξερευνούμε αν τελικά επαναλαμβάνουμε αυτό που ζήσαμε ή αν προσπαθούμε να κάνουμε το ακριβώς αντίθετο – και γιατί. Αγγίζουμε τις εμπειρίες που χαράσσονται πιο βαθιά μέσα μας και πώς η συναισθηματική έλλειψη ή η υπερπροστασία μεταφέρεται στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Στεκόμαστε ιδιαίτερα στις φράσεις που ακούσαμε ως παιδιά – «μην κλαις», «μην μιλάς», «πρέπει να είσαι καλό παιδί» – και στο πώς αυτές συνεχίζουν να επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας σήμερα. Αναζητούμε τα σημάδια που δείχνουν ότι μια παλιά παιδική πληγή ενεργοποιείται μέσα από τη σχέση με το παιδί μας και προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί συγκεκριμένες συμπεριφορές μάς πυροδοτούν περισσότερο από άλλες.
Όσα κουβαλάμε και πώς επηρεάζουν τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας
Παράλληλα συζητάμε για τον έλεγχο, την εξάντληση, την ανάγκη ορισμένων γονιών να «διορθώσουν» όσα δεν είχαν οι ίδιοι και για το πότε το παιδί λειτουργεί σαν καθρέφτης του ανεκπλήρωτου εαυτού μας.
Το μεγάλο ερώτημα, όμως, παραμένει: μπορεί αυτός ο κύκλος να σπάσει; Και αν ναι, πώς;
Μιλάμε για τα πρώτα βήματα αναγνώρισης, για τη σημασία της αυτοπαρατήρησης, της ενσυνειδητότητας και της ψυχοθεραπείας. Για το πώς μπορούμε να δείξουμε κατανόηση στον εαυτό μας χωρίς να μένουμε εγκλωβισμένοι στο παρελθόν. Και για το πώς επηρεάζεται θετικά το παιδί όταν ο γονιός δουλεύει ουσιαστικά με τον εαυτό του.
Πώς η αυτογνωσία μας κάνει καλύτερους γονείς
Αν κάτι αξίζει να μείνει από αυτή τη συζήτηση, είναι πως κανένας γονιός δεν ξεκινά από το μηδέν. Όλοι κουβαλάμε ιστορίες, πληγές και στιγμές που μας διαμόρφωσαν. Το να τα αναγνωρίζουμε δεν σημαίνει ότι φταίμε — σημαίνει ότι μεγαλώνουμε.
Γιατί κάθε φορά που σταματάς για ένα δευτερόλεπτο πριν αντιδράσεις, κάθε φορά που αναρωτιέσαι «τι συμβαίνει μέσα μου τώρα;», κάθε φορά που επιλέγεις να προσπαθήσεις λίγο διαφορετικά, κάνεις ένα βήμα μπροστά. Όχι μόνο για εσένα, αλλά και για το παιδί σου.
Η γονεϊκότητα δεν είναι τελειότητα. Είναι πορεία. Είναι σχέση. Και ίσως η πιο απελευθερωτική στιγμή να είναι αυτή: όταν, αντί να αναπαράγουμε όσα ζήσαμε, επιλέγουμε συνειδητά να δημιουργήσουμε κάτι νέο.
Μια συζήτηση για όλους τους γονείς που προσπαθούν. Που δεν θέλουν να είναι τέλειοι, αλλά πιο συνειδητοί. Που ξέρουν πως η γονεϊκότητα δεν είναι έλεγχος — είναι σχέση. Άκουσε το επεισόδιο και ίσως αναγνωρίσεις κομμάτια του εαυτού σου.
p.s. Μπορείτε να ακούσετε το Podcast σε όλες τις γνωστές πλατφόρμες (Spotify, Apple Podcast, Soundis) ή να δείτε το vidcast στο κανάλι μου στο Youtube.
