Μετάβαση στο περιεχόμενο
Η ψυχική κατάσταση του γονιού δεν επηρεάζει μόνο τον ίδιο, αλλά και ολόκληρο το οικογενειακό περιβάλλον. Όταν ένας γονιός βιώνει έντονο άγχος, ψυχική κόπωση ή καταθλιπτικά συμπτώματα, μπορεί να δυσκολεύεται να παραμείνει συναισθηματικά διαθέσιμος, υπομονετικός και σταθερός απέναντι στο παιδί.
Γράφει η Νίκη Τόλια, Ψυχολόγος
Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι «κακός γονιός». Αντίθετα, δείχνει πως το ψυχικό φορτίο που βιώνει μπορεί να επηρεάζει, συχνά χωρίς πρόθεση ή επίγνωση, τη σχέση με το παιδί και τη συνολική λειτουργία της οικογένειας (Ribas et al., 2024· Güre et al., 2025).
Στην καθημερινότητα, αυτή η επίδραση δεν φαίνεται απαραίτητα μέσα από μεγάλα ή δραματικά γεγονότα. Συχνότερα γίνεται αισθητή σε μικρές στιγμές, όπως για παράδειγμα με πιο απότομο τόνο φωνής, με λιγότερη υπομονή, με δυσκολία του γονιού να ακούσει πραγματικά το παιδί ή με μια συναισθηματική απόσταση που μεγαλώνει σιωπηλά. Το παιδί μπορεί να μην μπορεί να εξηγήσει με λόγια τι συμβαίνει, όμως το νιώθει και συχνά το εκφράζει με τον δικό του τρόπο, μέσα από μεγαλύτερη ευερεθιστότητα, άγχος, απόσυρση ή πιο έντονες αντιδράσεις.
Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι το γονεϊκό στρες συνδέεται με αυξημένες συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες στα παιδιά, καθώς επηρεάζει την ποιότητα της καθημερινής σχέσης γονιού-παιδιού (Ribas et al., 2024). Παράλληλα, όταν η ψυχική επιβάρυνση αυξάνεται, συχνά επηρεάζεται και η συνεργασία μεταξύ των γονιών, γεγονός που επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τη συνολική λειτουργία της οικογένειας (Güre et al., 2025).
Το σημαντικό είναι να θυμόμαστε ότι η λύση δεν βρίσκεται στην τελειότητα, αλλά στη φροντίδα. Ο γονιός δεν χρειάζεται να τα κάνει όλα σωστά, χρειάζεται μόνο να αναγνωρίσει πότε δυσκολεύεται και να επιτρέψει στον εαυτό του να ζητήσει στήριξη. Μια ειλικρινής συζήτηση, ουσιαστική βοήθεια από το περιβάλλον ή ακόμη και η υποστήριξη από έναν επαγγελματία στον τομέα της ψυχολογικής υποστήριξης μπορούν να αλλάξουν σημαντικά το κλίμα μέσα στο σπίτι. Όταν ο γονιός φροντίζει την ψυχική του υγεία, δεν προστατεύει μόνο τον εαυτό του, αλλά δημιουργεί για όλη την οικογένεια περισσότερο χώρο για ασφάλεια, ηρεμία και ουσιαστική σύνδεση.
Βιβλιογραφία
Güre, P., Gürmen, M. S., & Acar, İ. H. (2025). Dyadic examination of parents’ general psychological distress and coparenting in families with young children: The mediating role of couple satisfaction. Journal of Marital and Family Therapy, 51(1). https://doi.org/10.1111/jmft.12739
Ribas LH, Montezano BB, Nieves M, Kampmann LB, Jansen K. The role of parental stress on emotional and behavioral problems in offspring: a systematic review with meta-analysis. J Pediatr (Rio J). 2024 Nov-Dec;100(6):565-585. doi: 10.1016/j.jped.2024.02.003
