Η πρώτη μέρα του σχολείου τελείωσε και περιμένουμε με ανυπομονησία να ακούσουμε πώς φάνηκε στο παιδί μας. Και ξαφνικά μας λέει: «Δεν μου αρέσει η δασκάλα μου». Η πρώτη μας αντίδραση μπορεί να κινηθεί προς δύο εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις. «Μη λες τέτοια, μια χαρά θα είναι». Ή: «Τι σου έκανε;» Και οι δύο αντιδράσεις είναι κατανοητές. Καμία όμως δεν μας βοηθά απαραίτητα να καταλάβουμε τι πραγματικά συμβαίνει.
Πρώτα ακούμε χωρίς να βγάλουμε συμπέρασμα
Η πρώτη ερώτηση μπορεί να είναι απλή: «Τι ήταν αυτό που δεν σου άρεσε;»
Ίσως η απάντηση είναι: «Μας μίλησε αυστηρά». «Δεν με έβαλε δίπλα στον φίλο μου». «Μας είπε ότι δεν μπορούμε να μιλάμε». «Δεν με διάλεξε». Ή μπορεί να ακούσουμε κάτι που πραγματικά χρειάζεται περισσότερη προσοχή. Το σημαντικό είναι να μη συμπληρώσουμε εμείς την ιστορία πριν την ακούσουμε.
Άλλο «δεν μου αρέσει» και άλλο «δεν αισθάνομαι ασφαλής»
Τα παιδιά —ιδιαίτερα τα μικρότερα— χρησιμοποιούν συχνά γενικές εκφράσεις για πολύ διαφορετικές εμπειρίες. Το «είναι κακιά» μπορεί να σημαίνει «έβαλε έναν κανόνα που δεν μου άρεσε». Μπορεί όμως να σημαίνει και «μου μίλησε με τρόπο που με φόβισε». Γι’ αυτό ζητάμε συγκεκριμένα παραδείγματα:
«Τι είπε;»
«Τι έγινε ακριβώς πριν;»
«Πώς ένιωσες τότε;»
«Έγινε μία φορά ή περισσότερες;»
Χωρίς ανάκριση και χωρίς να καθοδηγούμε την απάντηση.
Δεν ακυρώνουμε το συναίσθημα
Ακόμη κι αν αυτό που περιγράφει το παιδί μάς φαίνεται μικρό, μπορούμε να πούμε: «Καταλαβαίνω ότι δεν σου άρεσε αυτό». Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουμε ότι ο εκπαιδευτικός έκανε κάτι λάθος για να αναγνωρίσουμε ότι το παιδί ένιωσε άβολα, στενοχωρήθηκε ή απογοητεύτηκε.
Δεν καταδικάζουμε τον εκπαιδευτικό από την πρώτη ημέρα
Η σχέση εκπαιδευτικού-παιδιού χρειάζεται χρόνο. Οι πρώτες ημέρες περιλαμβάνουν νέους κανόνες, όρια και προσδοκίες. Ένα παιδί μπορεί να χρειαστεί λίγο χρόνο για να προσαρμοστεί σε έναν διαφορετικό τρόπο διδασκαλίας ή σε έναν πιο αυστηρό εκπαιδευτικό. Αν εμείς πούμε αμέσως «ναι, απαράδεκτη είναι!», το παιδί μπορεί να μπει την επόμενη ημέρα στην τάξη έχοντας ήδη τη δική μας αρνητική ερμηνεία μαζί του.
Πότε επικοινωνούμε με το σχολείο;
Όταν η δυσφορία επιμένει, όταν ακούμε επαναλαμβανόμενα συγκεκριμένα περιστατικά ή όταν κάτι στην περιγραφή του παιδιού μάς προβληματίζει, μπορούμε να επικοινωνήσουμε ήρεμα με το σχολείο. Όχι για να ξεκινήσουμε αντιπαράθεση. Αλλά για να αποκτήσουμε μια πληρέστερη εικόνα. «Το παιδί μου έχει αναφέρει ότι δυσκολεύεται με αυτό. Θα ήθελα να ακούσω και τη δική σας εικόνα». Μια τέτοια προσέγγιση δημιουργεί συνεργασία αντί για δύο αντίπαλα στρατόπεδα.
Όταν λοιπόν ένα παιδί λέει «δεν μου αρέσει η δασκάλα μου», δεν χρειάζεται ούτε να το διορθώσουμε ούτε να τρέξουμε αμέσως στο σχολείο. Χρειάζεται πρώτα να ακούσουμε την ιστορία πίσω από τη φράση.
NEWSLETTER
Εγγραφείτε στο NewsLetter
Μετάβαση στο περιεχόμενο
