Μετάβαση στο περιεχόμενο
Με αφορμή την Γιορτή της Μητέρας, η αγαπημένη μας δημοσιογράφος Δέσποινα Καμπούρη μοιράστηκε στο MomStories τρυφερές πτυχές με τις κόρες της και όλα όσα νιώθει για αυτές.
Ποια είναι η πρώτη φορά που ένιωσες μαμά;
Τη μέρα που μου έδωσε η μαία την Έλενα στην αγκαλιά μου μετά τον τοκετό. Δεν περιγράφεται αυτό το συναίσθημα! Ήμουν έτοιμη από πάντα γι’ αυτή τη στιγμή…
Μια ατάκα των παιδιών σου που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Όταν επέστρεψα στο σπίτι από το μαιευτήριο μετά τη γέννηση της Χριστίνας με ρώτησε η Έλενα διστακτικά: «Μαμά αυτό το μωράκι θα μείνει για πάντα στο σπίτι μας;»
Ποιο τραγούδι περιγράφει όλα όσα θέλεις να πεις ή νιώθεις για τα παιδιά σου;
Το «Θα σ’ αγαπώ» της Δήμητρας Γαλάνη.
Η πρώτη σκέψη όταν κράτησες τα παιδιά σου για πρώτη φορά αγκαλιά;
Η απόλυτη ευτυχία! Δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω αυτές τις στιγμές!
Μια δική σου «μαμαδίστικη» συνήθεια που έχεις υιοθετήσει;
Να μην πιέζω τα παιδιά στο φαγητό. Πάντα μου έλεγε η μαμά μου «όταν πεινάσεις θα φας».
Μια συμβουλή σου που θέλεις να θυμάται / να θυμούνται για πάντα;
Μην κάνεις ποτέ σε κανέναν αυτό που δε θες να σου κάνουν.
Η Δέσποινα Καμπούρη στο πρώτο της Podcast για τη μητρότητα, την επιλόχειο κατάθλιψη και για τις κατηγορίες μαμάδων
Σε μια μαμαδίστικη συζήτηση στο νέο επεισόδιο του Mom Stories Podcast, που θα μπορούσαμε να κάνουμε και χωρίς κάμερες και μικρόφωνα πίνοντας καφέ, ανταλλάξαμε ενδιαφέρουσες απόψεις για τη μητρότητα και για το δύσκολο και απαιτητικό ταξίδι της ανατροφής παιδιών, και συνειδητοποίησα για ακόμη μια φορά πώς εμείς οι μαμάδες σχεδόν πάντα βρίσκουμε ένα κοινό κώδικα επικοινωνίας.
Φυσικά η συζήτηση στράφηκε και στον πρωταθλητισμό των παιδιών, μιας και μας συνδέει η γονεϊκή αυτή εμπειρία και διαπίστωσα (ξανά) πόσο σημαντικό είναι να μοιράζεσαι έννοιες, προβληματισμούς, εμπειρίες, γιατί κάπως μαγικά σαν να γίνονται όλα λίγο πιο ανάλαφρα και ξεκούραστα.
«Η Έλενα ασχολείται εντατικά με τον αθλητισμό και η αλήθεια είναι ότι με κάποιο τρόπο αυτό την κρατά σε μια σειρά και δεν έχει την πολυτέλεια να αποσπάται και να κάνει τις τρέλες που κάνουν οι συνομήλικες της στην εφηβεία. Βέβαια ο αθλητισμός είναι δική της επιλογή και αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό για τη συμπεριφορά της. Έχει την αυτοπειθαρχία και την ωριμότητα του πρωταθλητισμού παράλληλα όμως έχει και τα έντονα συναισθήματα που αναπόφευκτα συνοδεύουν αυτό το επίπεδο αθλητών. Η πίεση, η ανάγκη να αποδείξει ότι είναι η καλύτερη αλλά και τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα της χαράς, της απογοήτευσης υπάρχουν μοιραία δίπλα στις χαρές και την ικανοποίηση από τις νίκες. Όμως όσο θέλει εκείνη και για όσο θέλει εκείνη, θα στηρίζουμε το αθλητικό της όνειρο και την αγάπη της για το τένις».
Μιλώντας για τη μικρή της κόρη, τη Χριστίνα, φωτίζεται το πρόσωπό της. «Έχω την Αλίκη Βουγιουκλάκη στο σπίτι μου! Είναι ένα καλλιτεχνικό πλάσμα, μια μικρή σουσουράδα».
Αναπόφευκτα τη ρώτησα και για μια πρόσφατη τηλεοπτική διαμάχη μεταξύ… νοικοκυράς και εργαζόμενης μαμάς. «Δεν πρέπει , θεωρώ, να βάζουμε τις μαμάδες σε κατηγορίες και να τις διαχωρίζουμε. Η εργαζόμενη μαμά δεν είναι νοικοκυρά; Είναι αυτονόητα πράγματα αυτά. Δεν μπορώ όταν κάνουμε τέτοιες διακρίσεις. Το ίδιο συμβαίνει και στο θέμα του θηλασμού αλλά ακόμα και στον τρόπο τοκετού. Δεν χρειάζεται να κρίνουμε η μια γυναίκα την άλλη».
Όταν τη ρώτησα αν έχει τύψεις ως μαμά, μου απάντησε:
«Έχω τύψεις κάποιες φορές ως μαμά. Αλλά έχω σταματήσει να αυτομαστιγώνομαι. Βάζω όρια στα παιδιά και τα θέλω τους. Είμαι η μαμά τους αλλά θα πρέπει και αυτά να σέβονται τις δικές μου ανάγκες. Θα ικανοποιήσω τις επιθυμίες τους όχι πάντα τη στιγμή που το θέλουν αλλά θα συμβιβάσουμε τα προγράμματα μας και θα βρούμε την ιδανική στιγμή να τα κάνουμε όλα χωρίς να πιεστούμε. Δίνω έμφαση τα τελευταία χρόνια στην αυτοφροντίδα μου γιατί αν είμαι εγώ καλά θα είναι καλά και οι υπόλοιποι στην οικογένεια».
Αναφέρθηκε και στη δύσκολη φάση της πρώτης της λοχείας, η οποία την ταλαιπώρησe πολύ δίνοντας όμως μέσα από τη δική της εμπειρία ένα αισιόδοξο μήνυμα στις νέες μαμάδες.
«Η δύσκολη φάση της μητρότητας ήταν η πρώτη λοχεία. Ο θηλασμός με διέλυσε. Η πεποίθηση ότι πρέπει να θηλάσω αποκλειστικά για όσο περισσότερο μπορώ με εγκλώβισε. Ταλαιπωρήθηκα πολύ τότε. Δεν έγιναν τα πράγματα όπως τα είχα στο μυαλό μου».
«Η συμβουλή μου στις νέες μαμάδες που βιώνουν επιλόχεια κατάθλιψη είναι να είναι ενημερωμένες και να έχουν δίπλα τους ένα υποστηρικτικό περιβάλλον. Να απευθυνθούν στους ψυχολόγους, στους γιατρούς της ψυχής. Είναι δύσκολο να το αντιληφθεί η ίδια αλλά πρέπει να υπάρχει το περιβάλλον γύρω της που θα την βοηθήσει να βγει από αυτή την κατάσταση. Το μυαλό παίζει παιχνίδια. Συμβαίνουν πράγματα στο μυαλό της γυναίκας που δεν τα κατανοεί κανείς. Δεν συμβαίνει πάντα. Στο δεύτερο παιδί όλα πήγαν καλά και δεν έζησα αντίστοιχες καταστάσεις».
Κλείνοντας την κουβέντα μας (που θα μπορούσε να κρατήσει άλλο τόσο!) τη ρώτησα ποιες αξίες και μαθήματα θέλει να περάσει στα κορίτσια της που θα πάρουν μαζί τους μεγαλώνοντας.
«Θέλω οι κόρες μου να μεγαλώσουν δυνατές, ανεξάρτητες και χειραφετημένες. Τους θυμίζω καθημερινά πόσο ξεχωριστές είναι. Δεν θέλω ποτέ να νιώσουν την ανάγκη επιβεβαίωσης από έναν άντρα. Θέλω να είναι δυνατά κορίτσια, να μην τα παρατάνε. Να μην φοβούνται να ορθώνουν το ανάστημά τους. Να είναι παρούσες σε οποιαδήποτε ανάγκη έχουν. Να παλεύουν για τα δικαιώματά τους και να είναι ευτυχισμένες όπως εκείνες επιθυμούν».
Μπορείτε να ακούσετε το Podcast σε όλες τις γνωστές πλατφόρμες (Spotify, Apple Podcast, Youtube Podcast, Soundis) ή να δείτε το vidcast στο κανάλι μου στο Youtube.
