Πολλοί γονείς αναρωτιούνται: «Είναι το παιδί μου αρκετά ώριμο για την ηλικία του;»
Έχετε σκεφτεί όμως ότι πολλές φορές ψάχνουμε τα λάθος σημάδια στη συναισθηματική ωριμότητα; Θεωρούμε ότι ένα ώριμο παιδί είναι εκείνο που δεν φωνάζει, δεν αντιμιλά, δεν κάνει ξεσπάσματα και συνεργάζεται πάντα. Στην πραγματικότητα όμως, η συναισθηματική ωριμότητα δεν έχει καμία σχέση με την «τέλεια συμπεριφορά». Έχει να κάνει με κάτι πολύ βαθύτερο: την ικανότητα του παιδιού να καταλαβαίνει τα συναισθήματά του, να τα διαχειρίζεται, να δημιουργεί υγιείς σχέσεις και να χτίζει μια σταθερή εικόνα για τον εαυτό του. Και αυτό δεν συμβαίνει από τη μία μέρα στην άλλη.
Τι είναι πραγματικά η συναισθηματική ωριμότητα;
Η συναισθηματική ωριμότητα είναι μια διαδικασία εξέλιξης. Δεν σημαίνει ότι ένα παιδί δεν θα θυμώσει, δεν θα κλάψει ή δεν θα απογοητευτεί. Σημαίνει ότι, όσο μεγαλώνει, μαθαίνει σταδιακά να αναγνωρίζει όσα νιώθει, να τα εκφράζει με πιο λειτουργικούς τρόπους και να επανέρχεται μετά από δύσκολες στιγμές. Δεν είναι ένας στόχος που κατακτάται στην παιδική ηλικία. Είναι ένα ταξίδι που συνεχίζεται και στην ενήλικη ζωή.
1-3 ετών: Η ανεξαρτησία είναι καλό σημάδι
Αν το δίχρονο παιδί σας λέει συνεχώς «όχι», επιμένει να κάνει τα πράγματα μόνο του ή δοκιμάζει τα όρια, πιθανότατα δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.
Αυτό ακριβώς χρειάζεται να κάνει. Σε αυτή την ηλικία τα παιδιά ανακαλύπτουν ότι είναι ξεχωριστά πρόσωπα. Απομακρύνονται από τον γονιό για να εξερευνήσουν τον κόσμο και ύστερα επιστρέφουν για ασφάλεια και σύνδεση. Αυτό το «φεύγω και επιστρέφω» είναι βασικό κομμάτι της υγιούς ανάπτυξης.
5-11 ετών: Οι φίλοι γίνονται σημαντικοί
Στα σχολικά χρόνια η μεγαλύτερη «δουλειά» των παιδιών είναι να μάθουν να ανήκουν σε μια ομάδα. Οι φιλίες, η συνεργασία, οι συγκρούσεις και η ανάγκη να γίνουν αποδεκτά αποτελούν πολύτιμα μαθήματα κοινωνικής και συναισθηματικής ανάπτυξης.
Δεν χρειάζεται να λύνουμε κάθε διαφωνία για λογαριασμό τους. Χρειάζονται χώρο να δοκιμάσουν, να κάνουν λάθη και να ανακαλύψουν πώς χτίζονται οι σχέσεις.
Στην εφηβεία: Η απομάκρυνση δεν σημαίνει απόρριψη
Ίσως αυτή να είναι η πιο δύσκολη περίοδος για τους γονείς. Ο έφηβος ζητά περισσότερη ιδιωτικότητα, επηρεάζεται έντονα από τους φίλους του και πολλές φορές μοιάζει να απομακρύνεται από την οικογένεια. Όμως αυτή η διαδικασία δεν σημαίνει ότι σας χρειάζεται λιγότερο. Σημαίνει ότι προσπαθεί να ανακαλύψει ποιος είναι. Η παρουσία σας παραμένει απαραίτητη, ακόμη κι αν δεν το δείχνει.
Ναι, αυτή είναι η πιο ανακουφιστική αλήθεια. Τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που δεν κάνουν ποτέ λάθη. Χρειάζονται γονείς που αναγνωρίζουν τα λάθη τους. Που μπορούν να πουν:
«Συγγνώμη, σήμερα μίλησα πιο έντονα απ’ όσο ήθελα.»
«Καταλαβαίνω ότι σε στενοχώρησα.»
Αυτές οι μικρές στιγμές επανόρθωσης διδάσκουν πολύ περισσότερα από την εικόνα του «τέλειου γονιού». Γιατί έτσι τα παιδιά μαθαίνουν ότι οι σχέσεις δεν χαλάνε από ένα λάθος. Δυναμώνουν όταν υπάρχει σύνδεση και αποκατάσταση.
NEWSLETTER
Εγγραφείτε στο NewsLetter
Μετάβαση στο περιεχόμενο
