Δεν είμαι μόνο μαμά: Πώς ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου μέσα στη μητρότητα

«Λατρεύω τα παιδιά μου. Αλλά μου λείπω εγώ.»…

Μπορούν και οι δύο αυτές προτάσεις να είναι αληθινές ταυτόχρονα. Η μητρότητα είναι μια από τις μεγαλύτερες αλλαγές ταυτότητας που μπορεί να βιώσει μια γυναίκα. Υπάρχει μάλιστα ένας όρος γι’ αυτή τη μετάβαση: matrescence. Δεν γεννιέται μόνο ένα παιδί. Με έναν τρόπο, δημιουργείται και μια καινούργια γυναίκα.

Στην αρχή είναι σχεδόν αναπόφευκτο, γιατί οι ανάγκες ενός μωρού είναι συνεχείς και η ζωή περιστρέφεται γύρω από αυτές. Με τα χρόνια όμως μπορεί να συμβεί κάτι πιο αθόρυβο. Γιατί οι ερωτήσεις πλέον είναι:  “Τι χρειάζονται τα παιδιά;, Πού πρέπει να είναι;, Τι πρέπει να αγοράσουμε;, Πώς αισθάνονται;”

Και η ερώτηση «εγώ τι θέλω;» μπορεί να εξαφανιστεί.

Όμως, το να θέλεις κάτι για εσένα δεν αφαιρεί κάτι από τα παιδιά.

Μια μητέρα μπορεί να θέλει να ταξιδέψει. Να βγει με τις φίλες της. Να δουλέψει περισσότερο. Να αλλάξει καριέρα. Να γυμναστεί. Ή απλώς να κλείσει μια πόρτα και να μείνει μόνη της για μία ώρα. Και μαζί με την επιθυμία εμφανίζεται αμέσως η ενοχή. Όμως η προσωπική επιθυμία και η μητρική αγάπη δεν είναι αντίπαλοι.

Ίσως εδώ κάνουμε ένα λάθος όταν λέμε ότι μια γυναίκα μετά τα παιδιά πρέπει να «ξαναβρεί τον παλιό της εαυτό». Γιατί πιθανότατα δεν είναι πια ακριβώς εκείνη. Έχει αλλάξει. Οι αξίες της μπορεί να είναι διαφορετικές. Οι προτεραιότητές της μπορεί να μετακινήθηκαν. Πράγματα που κάποτε την ενθουσίαζαν ίσως δεν την ενδιαφέρουν πια. Ο στόχος επομένως δεν είναι απαραίτητα να επιστρέψει. Είναι να γνωρίσει ποια είναι τώρα.

Τι μου δίνει ενέργεια;

Τι μου λείπει;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανα κάτι μόνο επειδή το ήθελα;

Τι θα ήθελα να μάθω;

Πώς θέλω να είναι η ζωή μου σε πέντε χρόνια — όχι μόνο η ζωή των παιδιών μου;

Δεν χρειάζεται να έχουμε αμέσως τις απαντήσεις. Αρκεί να αρχίσουμε ξανά να κάνουμε τις ερωτήσεις. Γιατί το να υπάρχει χώρος για τη γυναίκα δεν σημαίνει ότι μικραίνει ο χώρος της μητέρας. Σημαίνει ότι χωρούν και οι δύο.