Πολλοί γονείς ανησυχούν όταν το παιδί τους φαίνεται να ζητά διαρκώς εγγύτητα και επαφή. Ωστόσο, αυτή η συμπεριφορά δεν είναι απαραίτητα προβληματική. Η θεωρία προσκόλλησης υποστηρίζει ότι τα παιδιά έχουν έμφυτη ανάγκη να βρίσκονται κοντά στον βασικό φροντιστή τους, ιδιαίτερα σε στιγμές στρες ή αβεβαιότητας (Bowlby, 1969). Η Ainsworth και οι συνεργάτες της (1978) περιέγραψαν […]
Υπάρχουν παιδιά που δεν εκφράζουν τη δυσκολία τους με έντονες αντιδράσεις. Δεν ξεσπούν, δεν διαμαρτύρονται, δεν προκαλούν αναστάτωση. Συχνά φαίνονται ήρεμα, πρόθυμα και συνεργάσιμα. Αυτή η εικόνα μπορεί εύκολα να εκληφθεί ως ωριμότητα ή απλώς θεωρούνται ευκολά παιδιά.
Η ζήλια ανάμεσα στα αδέρφια αποτελεί ένα συχνό και αναμενόμενο φαινόμενο στην οικογενειακή ζωή. Εμφανίζεται όταν ένα παιδί βιώνει την αίσθηση ότι η αγάπη, η φροντίδα ή η συναισθηματική διαθεσιμότητα των γονέων απειλούνται από την παρουσία ενός άλλου παιδιού.
Στη γονεϊκή εμπειρία, το ψέμα συχνά προκαλεί έντονη ανησυχία, επειδή συνδέεται με την ιδέα ότι κάτι δεν πάει καλά είτε στον χαρακτήρα του παιδιού είτε στη σχέση εμπιστοσύνης. Ωστόσο, η πιο χρήσιμη προσέγγιση είναι να εξεταστεί τι εξυπηρετεί το παιδί όταν λέει ψέματα.
Ο θυμός είναι συχνά ένα παρεξηγημένο συναίσθημα, παρότι είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό . Είναι μια βασική συναισθηματική αντίδραση που «ενεργοποιεί» τον οργανισμό όταν βιώνουμε μια κατάσταση ως απειλή, αδικία ή παραβίαση των ορίων μας.
Η χαμηλή αυτοεκτίμηση στα παιδιά δεν είναι έμφυτη, αλλά διαμορφώνεται μέσα από τις πρώιμες σχέσεις με τους γονείς και κυρίως μέσα από τον τρόπο με τον οποίο αυτοί ανταποκρίνονται στα λάθη και τις δυσκολίες του παιδιού.
Ένα παιδί που αγχώνεται δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάτι πάει λάθος. Μερικές φορές το άγχος είναι απλώς ένας τρόπος του παιδικού οργανισμού να πει: «προσπαθώ να προσαρμοστώ». Σε πολλές περιπτώσεις λειτουργεί ως μια φυσιολογική, προσαρμοστική αντίδραση σε κάτι νέο ή απαιτητικό, όπως η πρώτη ημέρα στο σχολείο ή μια αλλαγή περιβάλλοντος.
Η πίεση των γονιών να είναι τέλειοι και πώς η αυτοαποδοχή χτίζει πιο αυθεντική σχέση με το παιδί. Όπως περιγράφουν οι Hoffman, Cooper και Powell (2017) στο πλαίσιο του προγράμματος Circle of Security, η έννοια της «αρκετά καλής» γονεϊκότητας (good enough parenting) μετατοπίζει την έμφαση από το ιδανικό πρότυπο ενός αλάνθαστου γονέα προς μια πιο […]
Η συμπεριφορά ως μήνυμα και όχι ως πρόβλημα. Πώς η ενσυναίσθηση βοηθά τον γονιό να δει πίσω από το θυμό, τη γκρίνια/την άρνηση.
Η οριοθέτηση μέσα από τη σύνδεση και όχι τον έλεγχο. Τα όρια δεν είναι όχι στο παιδί, αλλά ναι στη σχέση και στην ασφάλεια. Πώς οι γονείς μπορούν να βάζουν όρια με σταθερότητα αλλά και με κατανόηση.
Μετάβαση στο περιεχόμενο
